ตอนที่ 198 ยอมชดใช้

เมื่อต้องได้ยินคำพูดเยาะเย้ยเหล่านี้ สมาชิกของสมาคมวารีล้างปฐพีทำได้เพียงอดทนอยู่เงียบๆ

หลิงฮันหยุดลงมือและหัวเราะ “ผู้นำหยาง เจ้าคิดจะชดใช้ข้าอย่างไร?”

ฟันของหยางเทียนตู่เกิดรอยร้าว แต่ในสถานการณ์เช่นนี้มันทำได้เพียงพูดกลับไปอย่างเคร่งขรึม “หนึ่งแสนเหรียญ!” เมื่อพูดจบ มันรู้สึกร้อนวูบๆที่ใบหน้าราวกับมีใครนำฝ่ามือมาตบหน้ามันอย่างรุนแรง

มันคือผู้นำของสมาคมและเป็นจอมยุทธระดับห้วงจิตวิญญาณ แค่จะไปเคยคิดว่ามันจะต้องมาก้มหัวให้รุ่นเยาว์ที่มีพลังเพียงรวมธาตุ... นี่เป็นความอัปยศครั้งใหญ่ของมัน

หลิงฮันหัวเราะและพูด “ผู้นำหยาง เจ้าเป็นขอทานรึไง? จากความมั่งคั่งและอำนาจของสมาคมวารีล้างปฐพีแล้ว เจ้าควรจะจ่ายได้หลายล้านเหรียญไม่ใช่รึ?”

บัดซบ!

หยางเทียนตู่เกือบจะระเบิดโทสะออกมา หลายล้านเหรียญ? ทำไมเจ้าไม่ปล้นข้าเสียเลยล่ะ! สมาคมวารีล้างปฐพีสามารถเทียบเท่าได้กับตระกูลชั้นกลาง และเพราะว่าพวกมันทำงานสกปรก เงินที่ได้รับมาจึงมีมากกว่าตระกูลชั้นกลางทั่วไป

จะไม่ให้มันโมโหที่หลิงฮันพูดถึงเงินจำนวนหลายล้านได้อย่างไร? ต่อให้ขายสมาคมวารีล้างปฐพีทิ้ง มันก็ไม่สามารถหาเงินมาได้ขนาดนั้น

“เป็นไปไม่ได้!” มันพูดอย่างจริงจัง ที่จริงเงินจำนวนหนึ่งแสนเหรียญก็ทำให้มันปวดใจมากพอแล้ว... ถ้ายังมีทางออกให้เลือก มันจะยอมจำนนเช่นนี้รึ?

หลิงฮันบิดขี้เกียจและพูด “อย่างไรข้าก็มีเวลาเหลือเฟือในการนั่งดูการแสดงและจิบชาที่นี่เพื่อรอให้ผู้นำหยางเปลี่ยนใจ”

“ปัง ปัง ปัง” ฮูหนิวยังทำลายข้าวของไม่หยุด เด็กสาวคนนี้เป็นสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์ แม้จะใช้ร่างกายกระแทกกำแพงพังไปไม่รู้กี่อันต่อกี่อัน นางก็ยังคงไร้รอยขีดข่วน แถมยังหัวเราะอย่างสนุกสนาน

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หยางเทียนตู่คงจัดการฮูหนิวไปแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทีขององครักษ์จักรพรรดิ มันรู้ดีว่าหลิงฮันมีเบื้องหลังที่น่าหลัง ครั้งนี้มันทำได้เพียงยอมกลืนความโกรธลงคอไปเท่านั้น

มันพูดคุยกับลูกน้องชั่วขณะจนในที่สุดก็เข้าใจสถานการณ์ขึ้นมา “นายน้อยฮัน สมาคมของเราไม่รู้ว่าร้านค้าร้านใดเป็นของนายน้อย ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด พวกเรายินดีจะชดใช้ให้เต็มจำนวน ดังนั้นนายน้อยฮันได้โปรดเมตตาด้วย”

สำหรับเรื่องที่สมาคมวารีล้างปฐพีถูกทำให้เสียหาย มันยังพอยอมรับได้ว่าเป็นบทเรียนจากการไปล่วงเกินคนที่ไม่สมควรเข้า แน่นอนว่ามันสามารถไปเรียกเฉินหยุนเซียงมาจ่ายคืนให้พวกมันได้ เพราะอย่างไรตระกูลเฉินก็เป็นต้นเหตุของปัญหานี้อยู่แล้ว

สมาชิกของสมาคมวารีล้างปฐพีเปิดเผยสีหน้าอับอายและโกรธเกรี้ยวแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวหลิงฮัน พวกมันรู้สึกว่าวันนี้คือวันที่อัปยศที่สุดในชีวิตพวกมัน

หลิงฮันกวาดสายตามองและพูด “พวกเจ้าปฏิเสธที่จะยอมรับ? แล้วทำไมเมื่อวานพวกเจ้าถึงได้ทำตัวอวดดีที่ร้านของข้าเมื่อวาน? แต่ไหนๆผู้นำหยางก็ยินดีที่จะประนีประนอม งั้นข้าจะให้โอกาสก็แล้วกัน อย่างแรกจ่ายหนึ่งแสนเหรียญมาก่อน และต่อจากนี้ทุกๆวันพวกเจ้าต้องไปทำลายร้านค้าของตระกูลเฉิน!”

หยางเทียนตู่ชำเลืองไปยังหัวหน้าองครักษ์ซั่วและพูด “พวกเรายึดมั่นในคุณธรรมและทำตามกฏหมาย...”

“อย่าพูดไร้สาระ!” หลิงฮันส่ายมือทักท้วง “ข้าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักก็ได้นะ”

เมื่อสมาชิกของสมาคมวารีล้างปฐพีมองไปยังหยางเทียนตู่ที่ต้องทนรับความอัปยศ พวกมันรู้สึกสิ้นหวังและโกรธเกรี้ยวจนอยากวิ่งไปฉีกกระชากหลิงฮันออกเป็นชิ้นๆ อย่างไรก็ตาม ด้วยสายตาขององครักษ์จักรพรรดิที่มองมาทางพวกมันอย่างไม่เป็นมิตร พวกมันจึงต้องยอมล้มเลิกความคิดนี้ไป

“ก็ได้!” หยางเทียนตู่กัดฟันยอมรับข้อตกลง

มันสะบัดมือหนึ่งครั้งและในไม่ช้าก็มีคนยกกล่องหรูหรากล่องหนึ่งเข้ามา เมื่อมันรับมาเสร็จก็มอบให้กับหลิงฮัน

หลิงฮันเปิดดูและพบว่ามีสัญญาเงินตราสิบแผ่นอยู่ข้างใน แต่ละแผ่นมีมูลค่าหนึ่งหมื่นเหรียญ หลิงฮันยิ้มเล็กน้อยและเดินไปหาหัวหน้าองครักษ์ซั่ว “หัวหน้าองครักษ์ซั่ว นี่คือเงินเล็กๆน้อยจากข้าที่ต้องทำให้ท่านเสียเวลา”

ฮึ่ม เจ้าเด็กนี่ช่างใจกว้างเสียจริง นั่นคือเงินจำนวนหนึ่งแสนเหรียญนะ ไม่ใช่เศษกระดาษชำระ!

หัวหน้าองครักษ์ซั่วปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ไม่จำเป็น ไม่จำเป็น การปกป้องประชาชนเป็นงานของพวกเราอยู่แล้ว!”

คำพูดเหล่านั้นทำให้สมาชิกของสมาคมวารีล้างปฐพีต้องอยากทุบตีองครักษ์ให้ตาย ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลยตอนที่หลิงฮันทำตัวป่าเถื่อน? ช่างลำเอียงยิ่งนัก

“รับไปเถอะ ข้าไม่สามารถปล่อยให้พี่น้องของเจ้าเสียเวลาเปล่าได้” หลิงฮันยัดเยียดสำญญาเงินตราให้อีกฝ่าย เงินจำนวนเท่านี้ไม่สามารถนับเป็นอันใดได้สำหรับหลิงฮัน... ยิ่งกว่านั้นนี่ยังเป็นเงินสกปรกของสมาคมวารีล้างปฐพี เขาไม่อยากจะแตะต้องพวกมัน

หัวหน้าองครักษ์ซั่งเก็บสัญญาเงินตราไป ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณหลิงฮัน แม้เขาจะไม่สามารถรับเงินจำนวนหนึ่งแสนเหรียญนี้ไปเป็นของตัวเองได้ทั้งหมด แต่เขาก็ยังได้ส่วนแบ่งประมาณหนึ่งหมื่นเหรียญอยู่ดี

ใบหน้าของหยางเทียนตู่กระตุกไปมา นั่นคือเงินของมัน แต่เงินเหล่านั้นกลับถูกหลิงฮันใช้เพื่อแสดงความใจกว้าง โดยที่มันไม่ได้รับคำขอบคุณแม้แต่น้อย

“นายน้อยฮัน นายน้อยพอใจแล้วสินะ?” มันอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้จนหน้าผากของมันมีเส้นเลือดปูดออกมา

“ฮ่าๆ!” หลิงฮันหัวเราะเบาๆ “แน่นอนข้าพอใจแล้ว ผู้นำหยาง อย่างลืมคำสั่งก่อนหน้านี้ของข้าล่ะ ถ้าข้ายังเห็นร้านค้าของตระกูลเฉินเปิดอยู่อีก ข้าจะนำสหายมาจิบน้ำชาเล่นที่นี่อีกครั้ง”

“ข้าจะไม่ทำให้นายน้อยฮันผิดหวังแน่นอน!” หยางเทียนตู่พูดเสียงดังจนเกือบจะกลายเป็นการคำราม “ตอนนี้นายน้อยสามารถบอกให้เด็กสาวคนนั้นหยุดได้แล้ว!”

มันชี้ไปยังฮูหนิว หลิงฮันหยุดทำลายข้าวของนานแล้ว แต่นางยังไม่หยุด นางยังคงทำลายกำแพงต่อไปเรื่อยๆ หลังจากทำลายกำลังได้หนึ่งฝั่งแล้ว นางจะหัวเราะออกมาราวกับมันเป็นสิ่งที่สนุกมาก

หลิงฮันหัวเราะและพูด “หนิวหนิว ได้เวลากลับบ้านแล้ว”

“หนิวหนิวยังอยากเล่นต่อ!” เด็กแสดงท่าทียังไม่อิ่มเอมใจ

“เราจะกลับไปกินเนื้อกัน!” หลิงฮันหลอกล่อ

“เนื้อ! เนื้อ! เนื้อ!” ฮูหนิวโดดเข้าไปเกาะหลิงฮันราวกับเป็นลูกลิงทันที

“ทุกคน ตราบที่เวลาบรรจบกันพวกเราจะพบกันอีกครั้ง” หลิงฮันเดินวางท่าออกจากสมาคม กว่างหยวนและกลุ่มของหลิงฮันเดินตามเขามา แน่นอนว่าองครักษ์จักรพรรดิก็ล่าถอยกลับไปทันที เหลือทิ้งไว้เพียงคนของสมาคมวารีล้างปฐพีที่เจ็บปวดจนน้ำตาไหลท่วมจากการที่สมาคมของพวกมันเหลือแต่ซากปรักหักพัง

หลิงฮันกลับไปแจ้งหอกองทัพสวรรค์ว่าคำร้องขอเสร็จสิ้นแล้วเพื่อให้กลุ่มคนของเขารับค่าตอบแทน

“ขอบคุณนายน้อยฮันมาก”

“ถ้านายน้อยมีงานเช่นนี้อีก โปรดอย่าลืมเรียกพวกเรา!”

ผู้คนเดินเข้ามาคุยกับเขาไม่หยุด ภารกิจที่ไม่มีความเสี่ยงแต่ได้รับค่าตอบแทนถึงหนึ่งหมื่นเหรียญนับว่าเป็นภารกิจที่หวานหมูมาก ภารกิจก่อนหน้านี้ที่พวกมันรับมาคือการบุกสังหารรังโจร ซึ่งเป็นภารกิจที่เต็มไปด้วยอันตรายและสามารถเสียชีวิตเอาได้ง่ายๆ พวกมันต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้เงินมา

เหล่าจอมยุทธระดับห้วงจิตวิญญาณยิ้มอย่างพึงพอใจไปทางหลิงฮัน ผู้ว่าจ้างอย่างหลิงฮันนั้นแม้แต่พวกเขาก็อยากจะเป็นสหายด้วย แต่เพราะด้วยสถานะจอมยุทธระดับห้วงจิตวิญญาณ พวกเขาจึงรู้สึกอายที่จะทำเช่นนั้น

ทุกคนแยกย้ายกันไป มีเพียงกว่างหยวนเท่านั้นที่ยังต้องให้หลิงฮันช่วยเหลือปัญหาในการบ่มเพาะพลัง

“บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?” กว่างหยวนพูด ภารกิจเมื่อกี้กว่างหยวนรับค่าตอบแทนมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องหาหนทางอื่นในการให้หลิงฮันช่วยแก้ปัญหาการบ่มเพาะพลังให้

หลิงฮันยิ้มและพูด “เป็นผู้ติดตามของข้าหนึ่งปี”