บทที่1: กำเนิดใหม่

วันที่ 4 เดือน 6 ปีศักราชเฉินซี 640

โลกหลักไกอา, ทวีปฟานอร์, นครฉ้านกวง เมืองหลวงแห่งอาณาจักรเฟย์ส

ถนนเฟย์ส หมายเลข 36, คฤหาสน์ตระกูลเคน

เดือนมิถุนายนของทุกปี คือช่วงที่ร้อนที่สุดในอาณาจักรเฟย์ส ซึ่งตั้งอยู่แถบที่ราบทางตะวันออกของทวีปฟานอร์ คนเลี้ยงม้าของคฤหาสน์ถึงกับแอบยกเก้าอี้เอนหลังไปนั่งพักผ่อนหลังคอกม้า ยอมให้ยุงกัดดีกว่าต้องทนอุดอู้อยู่ในห้องพักเล็กๆ คับแคบของตัวเอง

คฤหาสน์ที่ถูกความมืดมิดปกคลุมยังคงร้อนอบอ้าวจากเมื่อวาน แต่ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกก็เริ่มมีแสงสีขาวจางๆ ให้เห็นแล้ว

เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ ชุดนอนผ้าไหมที่ทั้งบางและระบายอากาศได้ดีก็ยังเอาไม่อยู่กับความร้อนอบอ้าวของคืนหน้าร้อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ช่วยไล่ยุงได้ก็จริง แต่ก็สู้ความร้อนไม่ไหว ชายหนุ่มที่กำลังหลับฝันดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาพึมพำออกมาว่า:

“ทำไมมันร้อนอย่างนี้ ยังไม่ได้เปิดแอร์เหรอ?”

หลี่ซีพลิกตัว กำลังจะหลับต่อ แต่จู่ๆ เขาก็สะดุ้งสุดตัวแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง

เดี๋ยวนะ! นี่มันเดือนมกราคมไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงร้อนขนาดนี้? บ้านไฟไหม้เรอะ?

หลี่ซีลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบห้องอย่างงงๆ หน้าเตียงไม่มีแคปซูลเกมเสมือนจริงเครื่องโปรดของเขา ไม่มีคอมพิวเตอร์สเปกเทพ ที่อุตส่าห์ทุ่มเงินซื้อมาแต่สุดท้ายก็เอาไว้แค่ดูซีรีส์กับรับงานจากสตูดิโอรับจ้างเล่นเกมของตัวเอง ห้องนี้โล่งมาก นอกจากเตียงนุ่มๆ ที่เขานั่งอยู่ ก็มีแค่พรมสวยๆ กับโต๊ะเล็กๆ ที่มีจดหมายสองสามฉบับวางอยู่

หรือว่าเขาถูกลักพาตัว? แต่ดูจากสภาพห้องแล้วไม่น่าใช่ โจรที่ไหนจะให้ตัวประกันอยู่สบายขนาดนี้? หน้าต่างห้องก็เปิดอ้าซ่า ปกติมันต้องแบบว่า... ปิดปาก มัดมือ จับโยนไว้บนพื้น แล้วก็ต้องมีไอ้โม่งหน้าโหดคอยคุมอยู่ไม่ใช่เรอะ?

อีกอย่าง ลักพาตัวเขาไปทำไม? ถึงเขาจะเปิดสตูดิโอเกมพอมีเงินอยู่บ้าง แต่เงินส่วนใหญ่ก็ส่งให้ลุงเฉินที่เลี้ยงเขามา เพื่อช่วยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โจรที่ไหนจะมาเสียเวลาลักพาตัวคนที่มีเงินติดตัวแค่นิดหน่อยกัน?

ตอนนี้หลี่ซีตื่นเต็มตาแล้ว เขากวาดตามองไปรอบห้องอย่างละเอียด พยายามทำความเข้าใจว่าตัวเองมาอยู่ที่ไหนกันแน่

เมื่อสายตากวาดไปเห็นวิวนอกหน้าต่าง หลี่ซีก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ทางขวาของห้อง เลยสวนหน้าตึกออกไปไม่ไกล เห็นมีกลุ่มอาคารสองสามชั้นปลูกติดๆ กันอยู่ แต่ที่เด่นกว่านั้นคือยอดโดมหินอ่อนสีขาวกับหอคอยแหลมสูงเสียดฟ้า ที่โผล่พ้นหลังคาสีดำของอาคารพวกนั้นขึ้นมา บนยอดหอคอยมีอะไรบางอย่างส่องแสงสีขาวนวลจางๆ ออกมารอบทิศ เหมือนตะเกียง ให้ความรู้สึกอบอุ่นและเด่นสะดุดตามาก

“นี่... นี่มันมหาวิหารเฉินซีแห่งนครฉ้านกวงในเกม ‘เสินฉี่’ ไม่ใช่เหรอ?”

ทันใดนั้น เขาก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที ข้อมูลเยอะแยะมากมายถาโถมเข้ามาในหัว หลี่ซีกุมขมับ กัดฟันแน่นพยายามรับข้อมูลที่ทะลักเข้ามา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดหลี่ซีก็พอจะเข้าใจแล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

“ฉันชื่อ หลี่ซี เคน? เป็นไวส์เคานต์แห่งราชสำนักอาณาจักรเฟย์ส?”

“นี่ฉัน... ทะลุมิติเข้ามาในเกม ‘เสินฉี่’ จริงๆ เหรอเนี่ย?”

‘เสินฉี่’ เป็นเกมออนไลน์เสมือนจริงที่ล้ำยุคมาก ถ้าเล่นผ่านแคปซูลเกมโดยเฉพาะ จะสมจริงเหมือนเข้าไปอยู่ในนั้นได้ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ เกมนี้ดึงดูดผู้เล่นจากทั่วโลกได้มากมาย ช่วงพีคสุดๆ มีคนออนไลน์พร้อมกันมากถึงห้าสิบล้านคน ซึ่งไม่เคยมีเกมไหนทำได้มาก่อน เรียกได้ว่าเกมออนไลน์อื่นๆ ตอนนั้นแทบจะเจ๊งกันหมด

ทีมผู้พัฒนาเกมนี้ก็เก่งมาก พวกเขาทั้งรักษาสมดุลของเกมได้ดี และยังเพิ่มระบบการควบคุมที่ซับซ้อนกับความเป็นการแข่งขันที่เข้มข้นเข้าไปอีก ทำให้มีกิลด์กับผู้เล่นระดับโปรเข้ามาเล่นกันเพียบ แถมยังมีโหมดการเล่นย่อยๆ อีกเพียบ เช่น ลีกอาชีพ สงครามระหว่างประเทศ และอื่นๆ ทำให้เกมยิ่งดังเป็นพลุแตก กลายเป็นตำนานไปเลย

สตูดิโอเกมของหลี่ซีก็ทำมาหากินอยู่ในเกมนี้นี่แหละ เขารวมทีมมารับจ้างฟาร์มของ รับจ้างเล่น รายได้ก็ดีทีเดียว ด้วยความที่เป็นผู้เล่นรุ่นเก๋าฝีมือระดับท็อป ถึงฝีมือเขาจะไม่แพ้พวกโปรเพลเยอร์ แถมยังเล่นนักเวทไฟเก่งจนติดท็อป 30 ของโซนจีนได้ แต่เขาขี้เกียจไปเข้าทีมอาชีพให้คนอื่นมาสั่ง เลยเปิดสตูดิโอเองซะเลย รายได้ก็ไม่น้อยหน้าพวกนักแข่ง แถมยังดังในหมู่คนจ้างกับผู้เล่นทั่วไปว่าเป็นหนึ่งในเทพของเกมนี้

ไม่คิดไม่ฝันว่าจะหลุดเข้ามาในโลกของ ‘เสินฉี่’ ได้จริงๆ! ตอนนี้โลกไกอายังดูสงบสุขดีอยู่ แต่หลี่ซีรู้ดีว่าอีกไม่นานเรื่องราวใหญ่โตที่ทั้งน่าตื่นเต้นและน่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้นเป็นระลอก

เขารู้ว่า... 【สงครามเต็มรูปแบบ】 ที่จะกวาดล้างทั้งหกทวีปของโลกไกอาก็ยังไม่เริ่ม, 【นครลอยฟ้าอาเซรา】 ก็ยังจมอยู่ใต้ทะเลทางตะวันออกของทวีปฟานอร์, 【ผลึกฟิลิปส์】 ที่ใช้เปิดประตูไปสู่โลกต่างมิติเล็กๆ อีกมากมายก็ยังลอยเคว้งคว้างอยู่นอกโลก, เมล็ดพันธุ์แห่งหายนะที่จะทำให้ต้นไม้โลกอิกดราซิลต้องแปดเปื้อนในเหตุการณ์ 【การรุกรานสีเลือด】 ก็ยังเพาะตัวอยู่ในขุมนรก, เหล่าทวยเทพก็ยังนั่งชิลอยู่บนบัลลังก์ในอาณาจักรของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานจะถูก 【กระแสคลื่นกาลอวกาศ】 ซัดตกสวรรค์...

ตอนเล่นเกม ‘เสินฉี่’ น่ะ หลี่ซีสนุกสุดๆ ตะโกนโหวกเหวกอยากจะเข้าไปสวมรอยตัวละครที่ตัวเองบังคับแล้วลุยฆ่าศัตรูด้วยมือตัวเองจริงๆ แต่พอนึกถึงอันตรายกับเรื่องวุ่นวายสารพัดที่ต้องเจอในอนาคตของจริงแบบนี้ เขาก็อยากจะกลับไปนอนเกาพุงอยู่ที่บ้านสบายๆ ในประเทศบ้านเกิด แล้วโม้เก่งไปวันๆ มากกว่า

อย่าถามเลย ถามไปก็ตอบว่า... ใจมันป๊อด!

“โธ่เว้ย!”

หลี่ซีกระโดดพรวดลงจากเตียง หน้าตาบูดเบี้ยว อยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้มันจบๆ ไป

“ฉิบหายแล้ว!”

หลี่ซีนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่เขาจะทะลุมิติมา แฟลชไดรฟ์ 5TB ที่เก็บ 'สื่อการเรียนคณิตศาสตร์' สุดหวงของเขา ยังเสียบคาคอมพ์ที่ทำงานอยู่เลย! ถ้าลุงเฉินกับพวกน้องๆ ผู้ชายไปเจอเข้าก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าพวกน้องๆ ผู้หญิงที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเห็นเข้าล่ะก็... ภาพลักษณ์ 'พี่ชายแสนดีผู้ประเสริฐเลิศล้ำ' ที่อุตส่าห์สร้างมาจะไม่ป่นปี้หมดเหรอ?

“เหนื่อยแล้วเฟ้ย! โลกมันจะพินาศก็ช่างแม่ง!”

หลี่ซีตัวแข็งทื่อเป็นหิน นึกถึงตอนที่ตัวเองเคยหัวเราะเยาะพวกพระเอกนิยายทะลุมิติคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จักเก็บ 'ของรักของหวง' ให้ดีๆ เขาทิ้งตัวนอนแผ่บนพรมอย่างหมดอาลัยตายอยาก แค่คิดก็อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

พอได้นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นเหมือนหนอนอยู่พักใหญ่ ความอัดอั้นตันใจจากการทะลุมิติก็คลายลงไปได้เยอะ เขานอนเหยียดแขนขาแผ่หลา มองโคมไฟคริสตัลหม่นๆ ที่ห้อยอยู่บนเพดานเงียบๆ

เขาจะกลับไปได้อีกไหมนะ? จะมีใครจำเขาได้บ้างหรือเปล่า? ลุงเฉินคงจำได้ พวกน้องๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็น่าจะจำได้ ส่วนคนอื่น... นอกจากลูกน้องในสตูดิโอแล้ว เขาก็แทบไม่มีเพื่อนสนิทเลย

หลี่ซีตบหน้าตัวเองแรงๆ ทีหนึ่ง ノ)`-')

ในเมื่อมาอยู่ในโลก ‘เสินฉี่’ แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือต้องเอาชีวิตรอดให้ได้!

แต่ถ้าได้มีพลังพิเศษเหมือนตัวละครในเกมที่โลกเก่าไม่มี ได้เจอคนดังๆ ของโลกนี้ ได้ออกตามล่าหาสมบัติหายากที่ซ่อนอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์... มันก็คงเป็นประสบการณ์ที่เจ๋งไม่หยอกเลยนะ

เขาลองทำเหมือนตอนเล่นเกม เรียกหน้าต่างระบบออกมา เขาใช้มือขวาวาดในอากาศตรงหน้า ทันใดนั้นก็มีม่านแสงสีขาวนวลที่มีลวดลายลึกลับสวยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ใช่เลย! ระบบเกมจากโลกเก่าตามเขามาด้วย! หลี่ซีรีบดูอย่างตื่นเต้น

หน้าต่างระบบยังเหมือนกับในเกมเป๊ะ จากบนลงล่างมีเมนู 【สถานะ】 【ฟอรัม】 【กระเป๋า】 สามอัน แต่เมนูอื่นอย่าง 【เพื่อน】 หรือ 【ตั้งค่าระบบ】 หายไปหมด แถม 【ฟอรัม】 กับ 【กระเป๋า】 ก็เป็นสีเทา เลือกไม่ได้

“แหงล่ะสิ ปุ่มออกจากเกมของฉันก็โดนยึดไปด้วยสินะ?” หลี่ซีคิดอย่างขำๆ ปนเซ็ง แล้วก็กดเปิดหน้าต่าง 【สถานะ】

——

ชื่อ: หลี่ซี เคน

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

เลเวล: 30

ค่าพลังชีวิต: 1050/1050

ค่าพลังเวท: 110/2040

สถานะ: อ่อนล้า

ค่าประสบการณ์: 4396/170000 (ค่าประสบการณ์ที่ยังไม่ได้ใช้ 【0 แต้ม】)

อาชีพหลัก: นักเวท

อาชีพรอง: ไม่มี

พรสวรรค์: ผู้รอบรู้

ค่าสถานะ:

ความแข็งแกร่ง 35

ความว่องไว 36

สติปัญญา 68 (มีการปรับแก้)

เสน่ห์ 38

ความลึกลับ 33

ความอดทน 35

โชค 3

แต้มสถานะอิสระ 0

ความเชี่ยวชาญพิเศษ:

* จิตสัมผัสพลังเวท – ค่าสติปัญญา x2, ฟื้นฟูพลังเวทเร็วขึ้น +50%, ความแรงของคาถา +10%

* ต้านทานความเหนื่อยล้าระดับสูง – ลดผลเสียต่อร่างกายเมื่ออ่อนล้า, ฟื้นฟูพละกำลังเร็วขึ้น +50%

ทักษะ:

* เวทกล:

* หัตถ์เวทมนตร์

* คาถาชำระล้าง

* คาถาสาดแสง

* คาถาวงแหวนที่หนึ่ง:

* คาถาบอลไฟ

* คาถาลูกศรน้ำแข็ง

* คาถาเสน่ห์มนุษย์...

* คาถาวงแหวนที่สอง:

* คาถาคมมีดน้ำแข็ง

* คาถาวายุท่อง

* คาถามุดดิน

* คาถาวงแหวนที่สาม:

* คาถาบอลไฟต่อเนื่อง

หลักชัย: นักเวทขั้นต้น (ระดับทองแดง)

ค่าชื่อเสียง: 10 (ระดับอาณาจักร - ไวส์เคานต์ราชสำนัก)

อุปกรณ์: เครื่องรางมรกต, คทามรกต, แหวนสมาธิ

【นักเวทกระจอกงอกง่อยธรรมดาๆ แต่ดูเหมือนจะซ่อนพลังบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเอาไว้】

——

เมื่อมองดูหน้าต่างข้อมูลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลี่ซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เหมือนกับในชาติก่อน... หน้าต่างเดิมๆ ข้อมูลเดิมๆ สกิลนักเวทเดิมๆ สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ...

หลี่ซีมองไปยังช่องพรสวรรค์บนหน้าต่างตรงหน้า ตัวอักษรสีรุ้งคำว่า “ผู้รอบรู้” ทำให้เขาอึ้งไปแป๊บนึง หรือว่านี่จะเป็นพรสวรรค์แบบที่เขาคิดไว้?

หลี่ซีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วคลิกเปิดดูข้อมูลรายละเอียดของ 【พรสวรรค์: ผู้รอบรู้】

——

【พรสวรรค์: ผู้รอบรู้】

【ระดับ: ตำนาน】

【ผล: คุณเก่งเกินขีดจำกัด สามารถเรียนรู้และฝึกฝนความเชี่ยวชาญพิเศษและทักษะของอาชีพอื่นได้หมด และยิ่งคุณมีสกิลและความเชี่ยวชาญของอาชีพอื่น (ไม่นับสกิลอาชีพหลัก) มากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งเก่งเร็วขึ้นเท่านั้น (โบนัส EXP พิเศษตอนนี้: 0%)】

——

ใช่จริงๆ ด้วย!

หลี่ซียิ้มปากแทบฉีก ถ้าไม่กลัวคนในคฤหาสน์ตื่น เขาคงลุกขึ้นมาแหกปากตะโกนระบายความดีใจไปแล้ว

พรสวรรค์ระดับตำนาน!

ต้องรู้ไว้ว่าในเกม ‘เสินฉี่’ พรสวรรค์ตอนเริ่มเกมของแต่ละคน แทบจะกำหนดเลยว่าผู้เล่นจะเลือกอาชีพอะไร หรือจะพัฒนาตัวละครไปทางไหน คงไม่มีใครได้พรสวรรค์นักเวท 【ความผูกพันธาตุ】 แล้วบ้าจี้ไปเล่นเป็นนักรบหรอก นั่นมันไม่ต่างอะไรกับการเล่น เวย์น ในโหมด ARAM ของ LoL แล้วเลือกใช้รูน Aftershock หรือเล่น มาโอไค แล้วเลือกใช้รูน Lethal Tempo ชัดๆ!

ใน ‘เสินฉี่’ พรสวรรค์แบ่งออกเป็นระดับทองแดง, ระดับเงิน, ระดับทอง, และระดับตำนาน เพราะไอดีเกม ‘เสินฉี่’ มันผูกกับข้อมูลจริงของคนเล่น ถึงจะมีโอกาสสร้างตัวใหม่ได้สามครั้งเพื่อรีเซ็ตพรสวรรค์ก็เถอะ แต่พรสวรรค์ระดับสูงสุดที่ผู้เล่นจะได้ก็แค่ระดับทอง พรสวรรค์ระดับตำนานน่ะ เคยเห็นแค่ในหน้าต่างข้อมูลของ NPC ไม่กี่ตัวเอง ซึ่งแต่ละอันก็โคตรโกง แล้ว NPC ที่มีพรสวรรค์ระดับตำนาน ก็ล้วนแต่เป็นตัวเป้งๆ ของแต่ละฝ่าย เป็นคนดังในหมู่ผู้เล่นทั้งนั้น

ตัวอย่างเช่น พรสวรรค์ระดับตำนาน 【ราชันย์แห่งการต่อสู้】 ขององค์หญิงไท่หยา กุหลาบเลือดแห่งอาณาจักรเฟย์ส ที่กันสถานะผิดปกติได้ทุกอย่าง พอเข้าสู่การต่อสู้ ค่าสถานะต่างๆ ทั้งพลังป้องกันกายภาพ พลังต้านทานเวท ความอึด จะเพิ่มขึ้นพรวดพราด แถมยังฟื้นฟูพลังชีวิตกับพละกำลังได้ 50% ของดาเมจที่ทำได้อีก

หรืออย่างพรสวรรค์ระดับตำนาน 【หัวใจแห่งพงไพร】 ของนักปราชญ์อเดลาแห่งป่าเอลฟ์ทางใต้ ที่ทำให้คาถาสายธรรมชาติแรงขึ้นสองเท่า แล้วถ้าอยู่ในป่าหรือพงไพร ค่าสถานะต่างๆ ก็จะเพิ่มขึ้นเยอะมาก

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับพรสวรรค์ระดับตำนานเหล่านี้ที่เขารู้จัก พรสวรรค์ 【ผู้รอบรู้】 ของเขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าเลย เผลอๆ อาจจะเจ๋งกว่าด้วยซ้ำ!

หลี่ซีสามารถจินตนาการภาพตัวเองร่าย 【พรศักดิ์สิทธิ์】 ของนักบวชก่อน จากนั้นใช้ 【ลอบเร้น】 ของโจรเพื่อย่องไปข้างหลังศัตรู แล้วซัด 【แส้สายฟ้า】 ของนักเวทลอบโจมตีเต็มๆ ถ้าศัตรูยังไม่ตาย ก็ใช้ 【เถาวัลย์พันธนาการ】 ของพรานป่าจับมันไว้ แล้วตามด้วย 【ดาบวงพระจันทร์】 ของนักรบปิดฉาก!

เพอร์เฟกต์! หลี่ซีคิดอย่างอารมณ์ดี รู้สึกว่ามันเข้ากับสไตล์การต่อสู้แบบ 'ใสสะอาด' ของเขาจริงๆ!

พอหายตื่นเต้นแล้ว หลี่ซีก็เริ่มตั้งสติแล้วดูข้อมูลอื่นๆ ต่อ

“ค่าโชคแค่ 3 แต้มเองเหรอ? โชคทั้งหมดเอาไปใช้สุ่มพรสวรรค์หมดแล้วหรือไงฟะ?”

“โห! ต้านทานความเหนื่อยล้าระดับสูง! นี่มันต้องอดหลับอดนอนขนาดไหนวะเนี่ย มิน่าล่ะพลังเวทแทบไม่เหลือ หรือว่าเจ้าของร่างเดิมมันทำงานหนักจนตายไปแล้ว!”

“ฉันยังเป็นไวส์เคานต์ราชสำนักด้วยนี่นา แบบนี้มันดีกว่าพวกที่บ้านแตกสาแหรกขาด ถูกถอนหมั้นตั้งเยอะแยะ”

ทันใดนั้น หลี่ซีก็ขมวดคิ้ว มือขวาอดไม่ได้ที่จะลูบคาง

“เดี๋ยวนะ... รู้สึกว่าชื่อ หลี่ซี เคน นี่มันคุ้นๆ ถ้าเป็นไวส์เคานต์ราชสำนักอาณาจักรเฟย์สล่ะก็...”

เพราะตอนเล่นเกมเมื่อชาติที่แล้ว หลี่ซีเริ่มเล่นในโซนผู้เล่นใหม่ของอาณาจักรเฟย์ส เลยค่อนข้างรู้เนื้อเรื่องหลักของอาณาจักรเฟย์สบนทวีปฟานอร์ดีพอสมควร ทำให้เขานึกถึงจุดที่รู้สึกแปลกๆ ได้อย่างรวดเร็ว

“ฉิบ!”

“หรือว่าจะเป็น...ไอ้เจ้าบ้านตระกูลเคนคนนั้น ที่โดนลอบฆ่าในเทศกาลบูชานักบุญ วันที่สามหลังเกมเปิดเซิร์ฟฯ น่ะเหรอ? ไอ้ตัวที่เป็นชนวนสงครามระหว่างอาณาจักรมนุษย์บนทวีปฟานอร์ในแพตช์ 2.0 นั่นน่ะนะ?”

หลี่ซีมองหน้าต่างตรงหน้าอย่างเหม่อลอย พึมพำว่า:

“ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ใกล้จะตายแล้วน่ะสิ

Σ(°△°|||)︴?”