บทที่ 255 - เหนือดินแดนน้ำแข็ง (6) [27-09-2020]

บทที่ 255 - เหนือดินแดนน้ำแข็ง (6)

”

หนึ่งวันได้ผ่านพ้นไปแล้วนับตั้งแต่ที่โอเชีเนียถูกยึดไปโดยเผ่าปีศาจและกลายเป็นเมืองที่ขาดการติดต่อจากทุกๆด้าน ด้วยเหตุผลบางอย่างอินเตอร์เน็ตก็ยังไม่ทำงาน มันเหมือนกับว่าโอเชียเนียได้ถูกแยกออกไปจากโลกและกลับไปอยู่ในยุคกลาง

ไม่ว่าสมาชิกของรีไวเวิร์ลจะแข็งแกร่งแค่ไหนเราก็ไม่สามารถจะพูดได้ว่าเราจะสามารถจัดการทุกๆสิ่งได้ด้วยตัวพวกเราเองได้ในตอนที่การบุกรุกที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้น ดังนั้นเราจึงได้ติดต่อไปหารัฐบาลหลายๆแห่งและแบ่งพื้นที่ที่เราจะจัดการ พวกเราได้บอกกับพวกเขาว่าพวกเราจะบุกไปในที่เดียวพร้อมกันกับสมาชิกรีไวเวิร์ลทั้งหมดมารวบกันและเราได้แนะนำให้พวกเขาแบ่งกองกำลังชั้นสูงที่อยู่ในระดับผู้ใช้พลัง S เป็นอย่างน้อย ส่วนที่เหลือเราจะจัดการเอง

นอกจากนี้เนื่องจากทุกคนไม่สามารถจะเดินทางมาที่มหาสมุทรแอนตาร์กติกได้ พวกเราจึงตัดสินใจที่จะพบกันกลางทางคือมหาสมุทรแปซิฟิก ไม่ว่าสถานการณ์ในโอเชียเนียจะร้ายแรงมากแค่ไหน เราก็จะไม่ยอมแพ้ในการเคลียร์เหตุการณ์ดันเจี้ยนอื่นๆอีกด้วย

คนที่พร้อมจะมาภายในวันนี้เลยคือเดซี่ พ่อ เยอึน ฮวาหยา ไอน่า มิเชล และอิเลด้า คนอื่นๆยังคงมีดันเจี้ยนเหลือให้พวกเขาต้องเคลียร์อยู่อีกหลายที่ทำให้พวกเขามากันไม่ได้

[โชคดีนะคะพี่ หนูจะตามไปในทันทีที่หนูจัดการพื้นที่ของหนูเสร็จนะคะ]

[ด้วยพลังของนาย นายทำมันได้ก่อนฉันอยู่แล้วล่ะ อย่าได้บังคับให้เราทำงานหนักแล้วก็ดูแลตัวเองด้วยนะ... โชคดี]

[คุณทำมันได้แน่คุณชิน]

[ฉันรู้ว่าฉันไม่จำเป็นจะต้องมาห่วงเรื่องของเจ้าชาย แต่ว่าก็ยังช่วยระวังตัวด้วยนะ การประมาทจะทำไปสู่ความตายได้ง่ายมาก]

[... มันเป็นเรื่องดีที่มีนักบวชมาแทน นายพูดถูกเลยชิน]

[ฉันไม่รุ้ว่าฉันจะดีพอที่จะมาแทนคุณเพลรูเดียได้ไหม แต่ว่าฉันจะพยายามให้ดีที่สุด]

สิ่งที่ฉันตกใจที่สุดก็คงจะเป็นการยอมรับของรูเดีย ในอดีตรูเดียได้บอกว่าอิเลด้าจะมาแทนที่ของเธอนดังนั้นเธอจึงมักจะมากับฉันเสมอ แต่ตอนนี้เธอคงจะดีขึ้นแล้วจริงๆ ไม่สิ บางทีเธอก็อาจจะพัฒนาการไปตามรูปแบบของเธอ... ถึงแบบนั้นฉันก็ยินดีกับการเปลื่ยนแปลงของเธอ

[ฉันจะรีบเคลียร์เหตุการณ์ดันเจี้ยนให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้นะ แค่รอสักสองสามวันชิน]

[ความปลอดภัยของเธอต้องมาก่อนเสมอนะรูเดีย ระวังตัวด้วย]

[อื้อ ขอบคุณนะ]

ฉันได้จบบทสนากับรูเดียอย่างงงๆ จากนั้นฉันก็ให้กำลังใจสมาชิกคนอื่นๆและปิดช่องสื่อสารกิลด์ก่อนที่จะพายเรือเข้าไปสมทบกับคนอื่นๆที่กำลังจะบุกโจมตี

'เรือ' นี้ก็คือแผ่นน้ำแข็งยักษ์ที่ริยูกับชาราน่าได้ใช้พลังของพวกเธอสร้างขึ้นมา ด้วยเส้นผ่าศูนย์กลางหนึ่งกิโลเมตรและความหนาอีกหลายเมตร มันแทบจะเหมือนว่าเป็นแผ่นดินหนาๆมากกว่าแผ่นน้ำแข็งซะอีก แถมมันยังมั่นคงมากๆ การที่มันใช้มานา 200,000 การที่มันเป็นแบบนี้ก็คงจะไม่แปลก

"สามีที่รักคุณจะยังเสริมพลังมันอีกหรอ"

"แน่นอนสิ ฉันสงสัยจะว่าทำฉันถึงมาคิดได้ตอนนี้"

ฉันได้กระดกมานาโพชั่นลงไปในพร้อมทั้งตอบกลับลิโคไรท์ ทุกๆคนที่อยู่ถัดไปจากฉันก็ยังสามารถได้ยินเสียงการหมุนของวงจรเพรูต้าเพราะการรวบรวมมานาอย่างรุนแรงของฉันและจ่ายมานานี้ไปให้ริยูกับชาราน่า ชาราน่าผู้ที่เป็นคนขับแผ่นน้ำแข็งยักษ์นี้เหมือนเรือได้เสริมพลังน้ำไขด้วยมานาที่เธอได้รับมาจำนวนมากและริยูก็ได้ทำให้แผ่นน้ำแข็งนี้ใหญ่ขึ้นและหนาขึ้นด้วยการแช่แข็งน้ำ

"สามีที่รัก....ทำไมต้องทำให้มันใหญ่ด้วยล่ะ มันจะละลายได้ยากทีหลังเอานะ"

"เราไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ เราจะเอามันไปถล่มมอนสเตอร์ทีหลังไป เราจะต้องแก้แค้นให้กับสิ่งที่มันทำในแอนตาร์กติก้า"

"อืม... นี้มันเป็นไปได้หรอ"

"มันน่าจะเป็นไปได้ถ้าหากว่าชาราน่าและริยูแสดงรูปธรรมออกมาแล้วใช้ทักษะของฉันช่วยเสริมอีกแรง

ฉันได้ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วทำให้ลิโคไรท์หัวเราะออกมา

"นี้มันชัดเจนเลยว่าจะต้องส่งแรงกระแทกอย่างมากแน่ๆ มันอาจจะไม่ส่งแรงกระแทกเท่ากับการที่แอนตาร์กติก้าถูกฉีกออก แต่ว่ามันก็น่าจะทำได้ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว"

"ใช่ไหมล่ะ"

"ถ้าหากว่าคุณทำแบบนี้ด้วยพันธสัญญากับธาตุทั้งสาม... ฉันก็ควรจะมาช่วยด้วยสินะสามีที่รัก"

"ฉันกำลังจะขอเลยล่ะ"

เราได้ยิ้มให้กัน แต่ว่าสำหรับตอนนี้ฉันก็จำเป็นจะต้องดื่มมานาโพชั่นทุกๆสิบนาที

เนื่องจากว่าในช่องเก็บของของฉันนั้นเต็มไปด้วยมานาโพชั่นระดับสูงซึ่งมันมีราคาเกินกว่า 100 ล้านวอนไปแล้วก็ตาม สิ่งที่ฉันต้องทำในตอนนี้ก็คือการเติมมานาของฉันลงไปในทุกๆสิบนาที

มานาโพชั่นแต่ละขวดจะให้มานา 50,00 มานา ซึ่งเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของมานาสูงสุดของฉัน ถ้าหากว่าฉันอยู่ในการต่อสู้การเติมมานาเพิ่งแค่หนึ่งในสี่ทุกๆสิบนาที ฉันก็จะไม่สามารถใช้มานาได้อย่างอิสระนัก แต่ยังไงก็ตามสถานการณ์ในตอนนี้มันแตกต่างไปจากการต่อสู้ ในตอนนี้ฉันได้เตรียมพร้อมที่จะใช้มานาไปแล้วดังนั้นฉันไม่จำเป็นต้องกลัว

เมื่อนึกดูแล้วเนื่องจากที่ฉันสามารถเติมมานาได้ด้วยวงจรเพรูต้าได้ในทุกครั้งที่ต้องการ ฉันจึงคิดว่าเวลามันจะเสียเปล่าเกินไปหรือป่าวนะถ้าหากมันเป็นในตอนที่ฉันไม่ได้ใช้มานาทำอะไรเลย นี้มันทำให้ฉันได้ทำ 'ยุทธศาสตร์' ใหม่ แต่ยังไงก็ตามเมื่อคิดดูให้ดีในตอนที่ฉันไม่ได้สู้ก็มีแค่ไหนตอนที่ฉันกินข้าวหรืออาบน้ำเท่านั้นเอง วิถีชีวิตของฉันนี้มันทำให้ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆเลย

ไม่ว่ายังไงก็ตามในตอนที่ฉันได้เจอกับคนอื่นๆ ฉันก็ได้กลายเป็นกัปตันเรือแผ่นน้ำแข็งความกว้างศูนย์กลางกว่า 3 กิโลเมตร

"นี้มันอะไรเนี้ย!?"

ฮวาหยาได้ตะโกนออกมาเมื่อได้เห็นในสิ่งที่ฉันทำ พลังงานเยือกแข็งที่ไหลออกมามันทำให้เธอต้องตัวสั่น

"ชิน นายตัดส่วนหนึ่งของแอนตาร์กติก้าออกมางั้นหรอ? นายเลียนแบบปีศาจหรือยังไงห๊ะ"

"ทำไมฉันจะต้องไปตัดแผ่นดินนั้นด้วยล่ะในเมื่อมันมีน้ำอยู่รอบๆแล้ว? นี่ก็แค่น้ำแข็งเท่านั้นเอง"

"นายทำแบบนี้ด้วยการแช่แข็งน้ำงั้นหรอ นาย...นายนี่มันจะเกินความคาดหมายของฉันไปทุกๆวันแล้วนะ"

ฮวาหยาได้หัวเราะออกมาราวกับว่าเรื่องที่เธอได้ยินจากฉันนี่เป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดที่เธอได้ยินมา หลังจากนั้นเธอก็ยกย่องในทักษะการทำแบบนี้ของฉัน

ตามมาด้วยความคิดเห็นส่วนใหญ่ที่เป็นทางบวก พ่อผู้ที่ชอบสิ่งต่างๆที่มีขนาดใหญ่เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าชอบในสิ่งที่ฉันทำขึ้นมาและมิเชลก็ยังยิ้มออกมาเมื่อได้ยินในแผนที่ฉันจะใช้เจ้าสิ่งนี้ทำ อิเลด้าก็ปรบมือตลอดไม่ว่าฉันจะทำอะไร ไอน่าดูจะมีความสุขกับทุกๆอย่างที่เป็นน้ำแข็ง แน่นอนว่าเธอก็ได้มาช่วยเสริมพลังให้กับแผ่นดินน้ำแข็งด้วยกันกับลิโคไรท์และฉันหลังจากนั้น

"หนาว ชินพอจะช่วยปรับความหนาวให้เราได้ไหม"

"ปรับหรอ"

"ใช่แล้ว นายรู้ไหมว่าตอนนี้ประเทศในโอเชียเนียต่างก็ถูกแช่แข็งไปแล้ว"

"โอ้ ฉันลืมคิดเรื่องนั้นไป"

ในตอนที่ฉันหันไปรอบๆ ลิโคไรท์ก็ได้ทำท่า 'อุปส์' ฉันได้ถอนหายใจและถามเธอ

"มันยังมีอะไรอีกไหม"

"นั้นสินะสามีที่รัก จากภาพบนดาวเทียมได้แสดงเพียงแต่ดินแดนน้ำแข็งสีขาวและผู้พิทักษ์กับปีกแห่งเสรีก็ไม่สามารถจะเข้าไปได้เลยแม้แต่นิด มันหนาวเกินไปแล้วก็มีศัตรูมากเกินไปในพื้นที่ต่างๆ"

"ฉันคิดขึ้นในตอนที่ฉันได้ยินว่าดินแดนนั้นถูกแช่แข็ง... มันเป็นปีศาจที่ควบคุมพลังเยือกแข็งได้งั้นหรอ"

"ถ้างั้นการโต้กลับด้วยแผ่นน้ำแข็งนี้ก็ไม่ได้ผลงั้นสิ"

"ไม่จำเป็นหรอก ฉันสามารถทำให้มันมีคุณสมบัติที่เปลื่ยนไปได้ด้วยทักษะของฉัน"

"แผ่นน้ำแข็งสามกิโลเมตรนี่อะนะ"

"นั่นแหละทักษะของฉันทำได้"

ฉันไม่ได้ทำให้แผ่นน้ำแข็งนี้ใหญ่ขึ้นไปอีกแล้ว จริงๆและไอน่า ลิโคไรท์และฉันได้ค่อยบีบอัดมานาของเราอย่างช้าๆ แน่นอนว่ามันก็ยังคงใหญ่มากๆ

ในขณะที่ผู้พิทักษ์และปีกแห่งเสรียังคงนั่งอยู่รอบๆอย่างทำอะไรไม่ได้ พวกเราก็ได้เข้าสู่นิวซีแลนด์แล้ว พวกเราจำนวนมากได้คาดหวังในพวกเรา บางคนก็ยกย่องรีไวเวิร์ล ในขณะที่บางคนก็บ่นว่าพวกเราใช้เวลานานเกินไป บางคนก็ยังบอกว่าพวกเรามั่วแต่ปล่อยเวลาทิ้งคว้างในช่วงเวลาที่มนุษย์กำลังอยู่ในวิกฤต

"มันเป็นเรื่องที่ดีที่มีคนจำนวนมากรักและห่วงในอนาคตของมนุษยชาติ อนาคตของโลกที่สดใส

"นักเลงคีย์บอร์ดนี่ไม่เคยหมดไปเลยสินะ"

"ฉันคิดว่าคนแบบนี้มีแค่ในเกาหลีซะอีก"

"นั่นผิดมากเลยล่ะเยอึน มนุษย์ทุกคนต่างก็เชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเชื่อและโยนความผิดให้คนอื่นได้ดีเลยล่ะ"

เหตุผลที่เรามุ่งหน้ามาสู่นิวซีแลนด์นี่ก็ง่ายมากเพราะว่ามันอยู่ใกล้เรามากที่สุด เราได้วานแผนที่จะเดินทางผ่านเกาะต่างๆโดยเริ่มจากนิวซีแลนด์จากนั้นก็เข้าออสเตรเลีย

เนื่องจากว่าเราได้เข้าใกล้นิวซีแลนด์แล้วจู่ๆฮวาหยาก็พูดออกมาอย่างตกใจ

"ฉันเข้าอินเทอร์เน็ตไม่ได้"

"ถ้างั้นพวกเราก็จะเริ่ม...."

ฉันได้หยิบหน้าไม้ออกมาและเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า ในตอนที่ฉันเสริมพลังลงไปในดวงตา ฉันก็ได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่บินอยู่บนท้องฟ้าของนิวซีแลนด์ ราวกับว่าจะลอกฉันไอน่าก็ยังเบิกตากว้างออกมาและทำท่าแบบเดียวกัน ฉันได้ก้มหัวลงมาแล้วถามกับไอน่า

"ไอน่า หนูอยากจะเล่นเกมยิงปืนกับพ่อไหม"

"อื้อ"

"นี้คือสิ่งที่นายสอนเด็กงั้นหรอ... ถ้างั้นแม่ก็เอาด้วยนะ"

ในตอนที่ไอน่า ฮวาหยาและฉันยืนเคียงข้างฉันอยู่และหยิบเอาอาวุธของเราออกมา เดซี่ก็ยังก้าวออกมาและเปิดช่องเก็บของพร้อมพูดขึ้นอย่างภูมิใจ

"ในวันนี้คือวันที่คุณภาพดีกว่าปริมาณ ได้เวลารากิส่องแสงแล้ว"

ใช่แล้ว ศัตรูของปีศาจที่น่าจะใช้น้ำแข็งก็คือรากิที่ใช้ลาวา พวกเขาคือศัตรูกันตามธรรมชาติ ยังไงก็ตามฉันได้ถามเดซี่อย่างกังวล

"ลาวาของมันแข็งแกร่งกว่าในตอนที่มีชีวิตอยู่นะ แต่ว่ามันจะใช้ลาวาในตอนที่เป็นอันเดตได้งั้นหรอ"

"ไม่เหมือนกับตอนที่เขามีชีวิต"

เดซี่ได้ยอมรับข้อบกพร่องของอันเดต!? แน่นอนว่าเธอก็ยังพูดไม่จบ

"แต่ว่าคุณสมบัติได้เปลื่ยนไปกลายเป็นพิษมากยิ่งขึ้น ร่างกายของรากิได้แข็งขึ้น ในตอนนี้ไม่มีอะไรจะต้องกลัว"

"มันเป็นเรื่องดีนะที่เธอมั่นใจ แค่ว่าฉันจะกังวลว่าเธอจะเบื่อเอานะ"

"ฉันบอกไปแล้วว่ามันเร็วเกินไป ความรักของฉันฉันคงจะต้องปฏิเสธมัน"

"ในบางครั้งฉันก็อยากจะอัดเธอจริงเลย"

คนอื่นๆที่มีการโจมตีระยะไกลก็ได้เริ่มต้นโจมตีพร้อมๆกันกับฉัน ฉันได้ยิงศรสายฟ้าออกไปในขณะที่ฮวาหยากับไอน่าจะยิงไฟและน้ำแข็งออกไป นอกจากนี้ลิโคไรท์กับซัคคิวบินับสิบก็ยังสาดการโจมตีนับไม่ถ้วนออกไป

"ตามปกติแล้วคนที่อยู่บนท้องฟ้าคือคนที่แข็งแกร่ง"

"ฉันแทบจะรู้สึกไม่ดีแทนพวกนั้นเลยนะ"

ฉันรู้สึกว่าฉันได้ยินเสียงร้องปีศาจร้องออกมา ยังไงก็ตามดูเหมือนว่าเดซี่จะไม่ได้มีความสุขกับการได้ยินเสียงพวกนี้

"รากิไปเลย"

[ก๊าซซซซซซ]

รากิได้คำรามออกมาอย่างไม่พอใจและพุ่งออกมาจากช่องเก็บของของเดซี่ พลังความร้อนที่มหาศาลได้กำลังพยายามจะละลายแผ่นดินน้ำแข็งที่พวกเขาใช้เวลาแช่แข็งมาตั้งนาน

"เฮ้ รีบๆส่งเจ้านั่นออกไปเร็วๆสิ"

"...รากิ"

เดซี่ได้พองแก้มขึ้นจากการตำหนิของฉัน รากิได้กระพือปีกสองสามครั้งไปบนท้องฟ้าทันที จากนั้นพวกเราก็ไม่สนใจในปีศาจที่สู้กับรากิและโจมตีกันต่อไป

[มันแข็งแกร่ง มันแข็งแกร่งพอๆกับท่านเรสพิน่า]

[ไร้สาระ มันเป็นเพียงแค่อันเดตที่เก็บรวบพลังไว้เท่านั้นเอง]

เรายังคงลดจำนวนของปีศาจบนท้องฟ้าต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าเป้าหมายของพวกมันจะเป็นพวกเรา แต่ว่ารากิก็ได้พุ่งเข้าไปหาพวกมันด้วยร่างกายที่ใหญ่โตของเขา เวี่ยงหาใส่พวกนั้น พ่นลาววาออกมา ส่งให้พวกที่บินออกไปด้วยคลื่นกระแทกและแสดงให้เห็นถึงพลังที่เหนือกว่าโดยสมบูรณ์

แค่รากิก็มากกว่าคำว่าพอที่จะจัดการรับมือกับการโจมตีของปีศาจแล้ว พูดตามตรงด้วยเขาทำให้สิ่งต่างๆได้เร็วยิ่งขึ้น ถ้าเขายังทำสิ่งที่ทำแบบนี้ต่อไปมันก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นที่เราจะถึงที่หมาย

"ฮวาหยาเธอตรวจพบมันได้ไหม"

"ฉันไม่มั่นใจนัก แต่ว่าฉันรู้ว่าพวกหน้าของพวกนั้นไม่ได้อยู่ที่นิวซีแลนด์ ฉันรู้ชัดแล้วว่ามันอยู่ในพื้นที่โซนในของออสเตรเลีย มีคนที่แข็งแกร่งอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ว่า... พวกเขาก็รับมือไหว"

"เยี่ยม ในเมื่อเข้ามองเห็นแผ่นดินแล้วให้ทุกๆคนออกมาและเตรียมตัวเลย คนที่โจมตีระยะไกลได้ก็ควรแยกเป็นสองส่วนและโจมตีปีศาจบนท้องฟ้ากับพื้นดิน"

มันใช้เวลาไม่นานนักในการมาที่นี่ ดินแดนที่ถูกแช่แข็งเมื่อไม่นานมานี้ได้ปรากฏขึ้นมาไกลๆพร้อมกับปีศาจที่มีผิวสีดำเข้าที่กำลังยิงเวทย์โจมตีพวกเรา

มันดูเหมือนว่าชิ้นส่วนของแอนตาร์กติก้าจะชนเข้ากับที่นี่เป็นที่แล้ว แม้ว่าในตอนนี้มันจะไปอยู่ที่ออสเตรเลียแล้วก็ตาม แต่ว่าที่ชายฝั่งของนิวซีแลนด์ก็ยังเละเทะ

"หุหุ...ฉันจะทำให้แกเสียใจเลย"

"อืมม... นี้มันจะไม่ทำให้ประชาชนของนิวซีแลนด์โวยมากขึ้นหรอ"

"แต่มันก็ดูจะดีไม่ใช่หรอ ฉันมั่นใจเลยว่าพวกเขาจะต้องกังวลเรื่องของมอนสเตอร์กับปีศาจมากกว่าแผ่นดินของพวกเขาแน่"

"นั่นก็จริงนะ... โอเค นายจัดการส่วนที่เหลือละกัน โชคดี"

ฮวาหยาได้กำหมัดและลอยขึ้นไปโดยที่ไม่รู้ถึงแผนที่ฉันจะทำ ในขณะที่มองเธอบินออกไปฉันได้ยิ้มขึ้น ชายฝั่งใกล้เข้ามาแล้ว

"ทุกๆคนเตรียมกระโดดออกให้ดี

[ฮีโร่จะเป็นคนเดียวที่อยู่บนนี้]

ล็อทเต้ได้ตะโกนออกมาโดยที่ให้คนที่บินไม่ได้ขึ้นมาบนหลังของเธอ คนที่ทำการโจมตีระยะไกลก็ยังคงโจมตีออกไป ป้องกันการโจมตีจากกระสุนเวทยและไฟของปีศาจ ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ

"ริยู ชาราน่า"

[ฉันพร้อมแล้ว]

[น่าตื่นเต้นจัง]

ภูติธาตุทั้งสองได้แสดงรูปธรรมออกมาโดยที่จับมือกันเอาไว้และยืนอยู่ตรงกลางของดินแดนน้ำแข็ง ฉันรู้สึกได้เลยถึงพลังงานน้ำแข็งที่มีอยู่ แผ่นดินนี้้กำลังหายใจ

"ไปเลย"

ดินแดนน้ำแข็งที่ถูกบีบอัดจนมีขนาด 1.5 กม. จู่ๆก็ได้เริ่มเร่งความเร็วขึ้น ธารน้ำแข็งขนาดใหญ่จู่ๆก็เร่งความเร็วพุ่งขึ้นผ่านมหาสมุทรด้วยความเร็วร้อยกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง มันเป็นภาพที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน

"ว้าว แม้แต่การเล่นสกีน้ำของสามีที่รักก็แตกต่าง"

"นั่นมันน่าสนุกจัง... ฉันอยากจะขี่ไอแบบนั้นด้วย"

"โว้ววววว"

ฉันได้ร้องออกมาจากด้านบนแผ่นดินน้ำแข็งที่กำลังแล่นผ่านมหาสมุทร ปีศาจที่กำลังมองดูพวกเราได้อ้าปากค้างอย่างตกใจและยิงกระสุนเวทย์ใส่เรา แต่ว่าส่วนใหญ่ก็เพียงแค่พลาดเป้าไปเท่านั้น นอกจากนี้ฉันยังสามารถจะฟาดอันที่เข้ามาใกล้ฉันออกไปได้ด้วยหอกอีกด้วย

ยังไงก็ตามปีศาจมันแตกต่างไปจากมอนสเตอร์จริงๆ เมื่อพวกมันรู้ตัวว่าการใช้เวทย์ไม่ได้ผล พวกมันส่วนใหญ่ก็ได้กระจายตัวกันออกไปในขณะที่บางกลุ่มที่เหลืออยู่ในพื้นที่ๆปลอดภัยได้รวบรวมมานาขึ้น มันดูเหมือนกับการที่มนุษย์ใช้การรวมพลังเพื่อจัดการกับมอนสเตอร์ขนาดใหญ่

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้มันก็ต่างไร้ประโยชน์

[โต้คลื่น]

ในตอนนั้นริยูกับชาราน่าก็ตะโกนออกมาพร้อมๆกัน คลื่นได้ม้วนตัวอย่างรุนแรงและอันตรายยิ่งขึ้น ในท้ายที่สุดแล้วคลื่นขนาดใหญ่นี้ก็เป็นตัวนำพาแผ่นดินน้ำแข็งไปต่อ ริยูและชาราน่ากำลังใช้พลังมานาจากฉันเป็นจำนวนมากในการควบคุมปรากฏการณ์ทางธรรมชาตินี้ แต่ว่าฉันยังสามารถรับมือกับมันได้

สิ่งที่ฉันต้องทำมันก็ยังไม่หมดเหมือนกัน ฉันได้กินมานาโพชั่นลงไปเพื่อที่จะเตรียมตัวและตะโกนบอกสาวๆ

"ไปกันเลย กระโดด"

[กระโดด]

คลื่นได้ยกสูงขึ้น แน่นอนว่าแผ่นดินน้ำแข็งนี้ได้อยู่เหนือคลื่นนี้อย่างมีความสมดุลดีเยี่ยม แน่นอนว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มีพลังของริยูกับชาราน่า สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ก็น่าตะลึงยิ่งขึ้น อย่างที่ฉันพูดออกไปคลื่นนี้ได้รุนแรงมากขึ้นไปเรื่อยๆพร้อมทั้งแผ่นดินน้ำแข็งที่เราขี่อยู่

"โว้ววว บินตรงไปสู่นิวซีแลนด์เลย"

[ชิน ถ้าหากว่าชินมีแผนที่จะทำอะไรสนุกๆแบบนี้ นายก็ควรจะให้ฉันไปร่วมด้วยสิ]

"มันสายไปแล้ว"

ในเมื่อแผ่นดินน้ำแข็งมันได้รับการเสริมพลังด้วยมานาของฉันแล้วมันก็ไม่ได้พังลงมาแม้แต่นิดแม้ว่าจะปะทะกับการพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันรอยยิ้มที่สดชื่นได้ปรากฏขึ้นมาบนหน้าของฉัน ดินแดนน้ำแข็งที่ฉันทำขึ้นมานี้ได้อยู่เหนือเส้นชายฝั่งแล้ง สายตานับไม่ถ้วนของปีศาจกำลังจ้องมาที่เราอย่างตกตะลึง

ในตอนนี้มันเหลือแค่สิ่งเดียวที่จะต้องทำแล้ว

"ศิลปะคือการระเบิด! ไกอา บัสเตอร์"

(อย่ากดเลื่อนตอนอัตโนมัตินะครับให้กดออกจากหน้านี้และไปเข้าตอนที 256 พอดีผมลงตอนข้ามกันไป ต้องขออภัยไว้ณที่นี้ด้วยครับ)