บทที่ 6 ถูกล้อมโจมตี ลงมือสังหารกลับ!
บทที่ 6 ถูกล้อมโจมตี ลงมือสังหารกลับ!
"เกิดอะไรขึ้น?" เย่ เชียงเฉิงถามขึ้น
"ไม่มีอะไร" หลิน มู่หน้าตาสงบเสงี่ยม ยังคงเดินตามเย่ เชียงเฉิงต่อไป
ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านทำผมแห่งหนึ่ง หลังจากปรึกษากับโทนี่เรื่องทรงผมแล้ว หลิน มู่ก็เริ่มตัดผม
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิน มู่มองตัวเองในกระจก รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปอย่างมาก ผมยาวได้กลายเป็นผมสั้นที่ดูเฉียบขาด!
"หล่อทีเดียวนะ" เย่ เชียงเฉิงมองหลิน มู่แล้วค่อนข้างตกใจ เมื่อเทียบกับครั้งแรกที่เจอกัน เหมือนเป็นคนละคนเลยทีเดียว
หลิน มู่เงียบไม่พูด เพียงแค่มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาเชื่อมั่นในรูปลักษณ์ของตัวเองมาตลอด
"ผมอยากเดินเล่นคนเดียวรอบๆ นี้ ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม แล้วจะไปหาคุณทีหลัง" หลิน มู่เอ่ยขึ้น
หากจะพูดถึงการสร้างศัตรู เขาก็มีแค่เรื่องแค้นเคียดกับพวกนักฆ่าบนภูเขา มากที่สุดก็เพิ่มเติมเรื่องเฉิน ชูอีกคน!
แต่พวกคนเหล่านี้มาอย่างไม่มีเหตุผล ทำให้หลิน มู่รู้สึกงุนงง
ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนของใคร แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับเย่ เชียงเฉิงไม่ได้ ตั้งแต่โบราณมาผู้หญิงงามมักจะนำภัยมาให้!
"ก็ได้ ฉันจะไปซื้อโทรศัพท์ เธอจดเบอร์ไว้ เธอตามฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ เดี๋ยวเจอกันที่ที่จอดรถ"
เย่ เชียงเฉิงไม่ได้ถามอะไรมาก คิดแค่ว่าหลิน มู่อยู่บนภูเขามานาน อยากจะได้เห็นสังคมสมัยใหม่
ส่วนเรื่องบัตรประชาชน เธอได้ฝากคนไปดำเนินการแล้ว สักสองสามวันนี้ก็สามารถช่วยหลิน มู่จัดการได้
หลังจากได้รับความเห็นชอบจากเย่ เชียงเฉิงแล้ว หลิน มู่ก็เดินเล่นในศูนย์การค้าเทียนเหอ สุดท้ายเดินเข้าไปในมุมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
"เฮ้ย ไอ้หนุ่ม หน้ามึงไม่ถูกชะตาเลย อยากจะกระทืบมึงเล่นๆ หน่อย"
"ถ้าเข้าใจสถาณการณ์แล้วก็เดินตามมาให้กูเหยียบสักสองสามที แป๊ปเดียวก็จบแล้ว ถ้าเข้าใจสถาณการณ์ ฮึ่ม ฮึ่ม!"
ซ่ง คุนถือซิการ์อยู่ในมือ เดินมาหน้าหลิน มู่ เป่าควันใส่หน้าหลิน มู่ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตแบบไหน!
"บังเอิญจัง ฉันก็อยากกระทืบแกเหมือนกัน ถ้าพวกแกบอกว่าใครส่งมา ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยพวกแกไป"
"อ๊าก!"
เขามองเลือดบนมือด้วยความหวาดกลัว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายสั่นสะเทือนไม่หยุด ในใจยิ่งตื่นตระหนก ศักดิ์ศรียังจะรักษาไว้ได้หรือไม่?
"ฆ่าเขา!"
"แก้แค้นให้พี่คุน!"
ชายแก่ด้านหลังดูมีความเป็นผู้มีอิทธิพลในสังคม การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
"นายกเทศมนตรีเก่าเซี่ย!"
"นายกเทศมนตรีเก่าเซี่ย!"
"......"
ฝูงชนร้องโอ๋โอ๋ ต่างก็รีบซ่อนขวานที่ถืออยู่ไว้ข้างหลัง สีหน้าของพวกเขาเหมือนแมวที่เจอหนู
"ซ่ง คุน พวกนายต้องการทำอะไร?"
"นายกเทศมนตรีเก่า ผมต่างหากที่เป็นเหยื่อ!"
"น้องคนนี้กล้าหาญจริงๆ นะ เป็นนักสู้ด้วยใช่ไหม?"
"ผมชื่อจ๋ง หย่วหลง ไม่ทราบว่าน้องชายชื่อว่าอะไร?"
ชายวัยกลางคนชื่อเซี่ย ตงไห่เดินเข้ามา เขาเองยื่นมือไปหาหลิน มู่เป็นคนแรก
ใครก็ตามที่รู้จักจ๋ง หย่วหลงดี ต่างก็รู้ว่าเขาไม่ค่อยยิ้มแย้ม แม้แต่เยาวชนที่เก่งกาจ ก็ไม่ค่อยมีใครได้รับคำชมจากเขา
เพราะเขาคือปรมาจารย์เพียงคนเดียวในเมืองเจียงนาน!
วันนี้เขาเองแสดงท่าทีดีต่อชายหนุ่มคนหนึ่ง หากมีคนอื่นเห็น คงจะตกใจกันเป็นแถว
แน่นอน นายกเทศมนตรีเก่าเซี่ยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะมองหลิน มู่อีกสองสามครั้ง
"ข้าชื่อหลิน มู่ ขอบคุณท่านทั้งสองที่ช่วยเหลือ แต่ข้าไม่รู้เรื่องศิลปะการต่อสู้เลย"
หลิน มู่งุนงง นี่น่าจะเป็นมารยาทสมัยใหม่ เขาจึงยื่นมือไปจับมือเป็นการแสดงมารยาท
คำตอบของเขาไม่ได้โกหก เขาไม่เคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างเป็นทางการจริงๆ สิ่งที่เขาฝึกคือการท้าทายฟ้าลิขิต!