บทที่ 5 ทุ่งหญ้าใหญ่?

ภายในคฤหาสน์

หลิน มู่มองไปทางประตูทางเข้าอย่างตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จึงละสายตากลับ ชายชราสองคนเมื่อกี้ดูเหมือนจะมีอาการป่วยทั้งคู่

ทั้งสองคนคงอยู่ได้ไม่นานแล้ว ตายายตระกูลเย่ถูกคนวางยาพิษ ส่วนฟู ป๋อมีอาการเก่าๆ ติดตัว คงไม่นานนัก ร่างกายของทั้งสองคนจะเริ่มมีปัญหาต่อเนื่องกัน

"หลิน มู่ นายกำลังเพ้อฝันอะไรอยู่ รอฉันแปปนึง ฉันจะพานายออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่"

"ไม่แปลกใจที่พวกเขาว่านายเป็นขอทาน การแต่งตัวของนายดูเหมือนคนเร่ร่อนที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามาหลายวัน"

เย่ เชียงเฉิงพูดแดกดัน แม้จะลงมาจากภูเขาเพื่อฝึกฝนตัวเอง ก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวขาดรุ่งริ่งขนาดนี้

พอพูดจบ เธอก็หันไปขึ้นบันไดเพื่อไปเอากุญแจรถ

"ดูถูกใครกัน... อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามาหลายหมื่นปีแล้ว..." หลิน มู่บ่นเบาๆ

ไม่ช้าทั้งสองคนก็มาถึงห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณใกล้เคียง คือ ห้างเทียนเหอ

ที่นี่มีตึกสูงเรียงรายไปหมด ถนนหนทางเชื่อมโยงไปทั่ว รถยนต์สัญจรไปมาไม่หยุดหย่อน หลิน มู่สำรวจโลกนี้ด้วยความสนใจ

ผู้ฝึกพลังเต๋าในระดับจินตันมีการได้ยินที่เยี่ยม จากปากของคนเดินผ่านไปมาเหล่านั้น เขาได้รับข้อมูลไม่น้อย

มือถือ คอมพิวเตอร์ บัตรเครดิต บัตรประชาชน เขามีความเข้าใจอย่างคลุมเครือแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับยุคโบราณ ยุคปัจจุบันนี้ซับซ้อนกว่ามาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องมือวิเศษที่เรียกว่ารถยนต์ ไม่มีคลื่นพลังปราณใดๆ แต่สามารถเคลื่อนไหวได้เอง ทำให้หลิน มู่อยากรู้อยากเห็นอย่างมาก

เย่ เชียงเฉิงพาหลิน มู่มาที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังแห่งหนึ่ง พอเดินเข้าไปในร้าน ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งพร้อมด้วยคนตัวใหญ่สองคนเดินเข้ามาหา

"เชียงเฉิง เธอมาทำอะไรที่นี่?"

"ตายายตระกูลเย่ตกลงเรื่องการแต่งงานของเราสองคนแล้ว ฉันจองตั้วเครื่องบินไป HLBE (HLBE เป็นคำย่อของสถาณที่ท่องเที่ยวนะครับชื่อเต็มว่า “ฮูลุนเบเอ่อร์”) ทุ่งหญ้าใหญ่แล้ว กำลังจะมาชวนเธอไปเที่ยวก่อนแต่งงาน"

ชายหนุ่มคนนี้คือหลี่ เจี้ยนเหริน จากตระกูลหลี่ เขายิ้มแย้มเดินเข้ามาหาเย่ เชียงเฉิง

ตระกูลหลี่และตระกูลเย่ต่างก็เป็นตระกูลระดับแนวหน้าของเมืองเจียงนาน แต่สองปีนี้ตระกูลเย่ถูกกลุ่มลึกลับกลุ่มหนึ่งกดดัน พลังอำนาจลดลงทุกวัน!

"หลี่ เจี้ยนเหริน นายยอมแพ้ซะเถอะ ฉันจะไม่แต่งงานกับนาย! รู้จักกันหน่อย นี่แฟนใหม่ของฉัน หลิน มู่!"

เย่ เชียงเฉิงรู้สึกขยะแขยงหลี่ เจี้ยนเหริน ในเมืองเจียงนานหลี่ เจี้ยนเหริน เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะชายเจ้าชู้

ไม่มีใครไม่รู้ว่าหลี่ เจี้ยนเหริน ชอบไปเที่ยวกับพรรคพวกไม่ดี มักจะไปสนุกสนานในไนต์คลับเป็นประจำ!

คนแบบนี้ ยังหน้าด้านมาไล่จีบเธออีก

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธก็คือ เพราะแรงกดดันจากภายนอก พี่น้องผู้ใหญ่ในตระกูลเย่เห็นพ้องต้องกันว่า การยกเธอไปแต่งงานกับตระกูลหลี่ เป็นทางออกเดียวของตระกูลเย่ในปัจจุบัน

รู้สึกถึงสายตาที่เย่ เชียงเฉิงมองมา หลิน มู่คิดในใจ: ยังจะบอกว่าไม่อยากได้ร่างกายฉัน ปากผู้หญิงหลอกคนตาย!

แต่เขาคิดว่าตัวเองต้องการให้เย่ เชียงเฉิงช่วยให้คุ้นเคยกับโลกนี้ ก็เลยไม่ได้เปิดโปงเย่ เชียงเฉิง แต่ยอมรับบทบาท 'แฟน' นี้ไว้

"เชียงเฉิง เธอล้อเล่นกับฉันใช่มั้ย?"

หลี่ เจี้ยนเหริน เพิ่งสังเกตเห็นหลิน มู่ที่อยู่ข้างๆ และมองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ

"ฉันดูเหมือนจะล้อเล่นกับเธอรึ?"

เย่ เชียงเฉิงโอบแขนของหลิน มู่ไว้ แล้วมองหลี่ เจี้ยนเหริน อย่างเย็นชา

"หลิน มู่ใช่มั้ย?"

"ดีมาก! นายระวังตัวไว้ให้ดีๆละกัน!"

หลี่ เจี้ยนเหริน แสดงความโกรธในสายตา หลังจากนั้นก็ไม่ทักทายใคร พาคนตัวใหญ่สองคนออกจากร้านไป

สำหรับการท้าทายของมดตัวเล็กๆ หลิน มู่ไม่ได้สนใจ หากรู้สึกรำคาญ ก็ฆ่าทิ้งซะ เขากลับหันไปมองเย่ เชียงเฉิง แล้วถามเบาๆ:

"คุณหนูเย่ ผมยอมรับว่าความรู้สึกนี้นุ่มนวลและสบายมาก แต่ผู้ชายผู้หญิงต้องรักษาความเหมาะสม คิดว่าแบบนี้เหมาะสมมั้ย?"

"อ๊ะ!"

เย่ เชียงเฉิง เพิ่งรู้ตัวว่า เพราะเธอกอดแน่นเกินไป ลายการ์ตูนบนเสื้อของเธอติดแน่นกับแขนของหลิน มู่

หน้าเธอร้อนผ่าว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายคนหนึ่งขนาดนี้

เย่ เชียงเฉิง รีบปล่อยแขนของหลิน มู่ แล้วถอยหลังสองก้าว แสร้งทำท่าสงบเสงี่ยมพูดว่า:

"ลืมบอกเธอไป หน้าที่ของบอดี้การ์ดแบบติดตัว คือต้องป้องกันอันตรายทุกอย่างที่เจ้านายอาจจะได้รับ การปลอมเป็นแฟนก็เป็นส่วนหนึ่งของงานนายด้วย"

"ก่อนที่ฉันจะยกเลิกการหมั้นหมายกับตระกูลหลี่ เป็นการส่วนตัวนายจะเรียกฉันว่าเจ้านาย ผู้จัดการ หรือคุณหนูเย่ก็ได้ แต่ต่อหน้าคนอื่น นายต้องเรียกฉันเชียงเฉิง ให้ใกล้ชิดหน่อย เพื่อช่วยฉันแสดง"

"การปลอมเป็นแฟน ก็เป็นหน้าที่ของบอดี้การ์ดด้วยรึ?" หลิน มู่สงสัย

แม้จะรู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้แปลกๆ แต่คิดดูแล้วก็เหมือนจะถูกต้อง การปลอมเป็นแฟนก็เป็นการป้องกันรูปแบบหนึ่ง

เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาพูดอย่างจริงจัง: "แต่ผมขออย่างหนึ่งอีกครั้ง อย่าคิดจะได้ร่างกายผม!"

"วางใจเถอะ ฉันยังไม่ถึงขั้นหิวโซจนต้องหาอะไรกินแบบไม่เลือก!" เย่ เชียงเฉิง ขบฟันพูด

การที่หลิน มู่เตือนติดต่อกันสองครั้ง ว่าอย่าอยากได้ร่างกายเขา ทำให้เธอหงุดหงิดเล็กน้อย

เธอเป็นสาวสวยที่มีชื่อเสียงของเมืองเจียงนาน ไม่ว่าจะเป็นความเก่าแก่ของตระกูลหรือความงาม ต่างก็เป็นสิ่งที่หนุ่มมากความสามารถทั้งหลายของเมืองเจียงนานปรารถนา

มาถึงหลิน มู่ ดูเหมือนแม้เธอจะเข้าไปหาเขาเอง เขายังไม่เอาด้วย เธอแย่ขนาดนั้นหรอ?

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็เลือกเสื้อผ้าได้แล้วหลายชุด

หลิน มู่ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวบน ส่วนล่างใส่กางเกงวอร์มสบายๆ ปากบ่นว่า: "ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบหรือการทำ ห่างไกลจากเสื้อหลิวอวิ้นของฉันมาก"

ในที่สุดท่ามกลางสายตาเหยียดหยามของพนักงานหลายคน หลิน มู่ก็ห่อเสื้อหลิวอวิ้นไปด้วย เย่ เชียงเฉิง ยืนอยู่ข้างๆ ปิดหน้าด้วยความอาย รู้สึกเสียหน้าอย่างมาก

ไม่ว่าเธอจะชักชวนอย่างไร หลิน มู่ก็ไม่ยอมทิ้งเสื้อผ้าชิ้นนี้เด็ดขาด

เสื้อหลิวอวิ้นดูเก่าขาดรุ่งริ่ง และฝังดินไม่รูกี่ปี ดูสกปรกสุดๆ

ก็ไม่แปลกที่คนอื่นๆ จะว่าหลิน มู่เป็นขอทาน

หลังจากทั้งสองคนออกจากร้าน ในรถตู้ไม่ไกลนัก มีชายเสื้อดำคนหนึ่งถือกล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์หลิน มู่ทั้งสอง หูใส่หูฟังบลูทูธ

"คุณชายหลี่ เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว หักแขนข้างละแสน" ชายเสื้อดำวางกล้องส่องทางไกลลง เสียงเย็นชาดังขึ้น

เขาคือหัวหน้าแก๊งขวานใหญ่ในบริเวณใกล้เคียง ชื่อซ่ง คุน ในรถคันนี้มีลูกน้องของแก๊งขวานใหญ่อยู่สิบกว่าคน บริเวณใกล้เคียงยังมีรถตู้อีกหลายคัน ต่างก็พร้อมรับคำสั่งตลอดเวลา

ได้รับโทรศัพท์จากหลี่ เจี้ยนเหริน เขาพอดีอยู่แถวนี้ ก็เลยถือว่ารับงานเล็กๆ

"ทำลายมันให้ฉันซะ เงินไม่ใช่ปัญหา!" ในโทรศัพท์ดังเสียงโกรธของหลี่ เจี้ยนเหริน

การแต่งงานระหว่างหลี่ เจี้ยนเหริน และเย่ เชียงเฉิง เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นชอบ พูดด้วยเสียงแข็ง เย่ เชียงเฉิง ตอนนี้ถือว่าเป็นคู่หมั้นของเขาหลี่ เจี้ยนเหริน

เขายังไม่เคยแตะต้องมือของเย่ เชียงเฉิง แต่เย่ เชียงเฉิง กลับกอดแขนผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาเขา จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร?

แม้เขาจะรู้ว่าหลิน มู่เป็นแค่ข้ออ้างที่เย่ เชียงเฉิง หามาเพื่อกีดกันเขา แต่เขากลืนความอับอายนี้ไม่ลง!

นึกถึงภาพที่แขนของหลิน มู่และลายการ์ตูนติดกันเมื่อกี้ หลี่ เจี้ยนเหริน โกรธจนฉีกตั๋วเครื่องบินไปทุ่งหญ้าใหญ่ในมือทิ้ง!

"งานนี้สี่แสน"

"ตกลง!"

หลังจากวางสาย ซ่ง คุน สายตาเข้มข้น หยิบวิทยุสื่อสารพูดว่า: "เตรียมเริ่มปฏิบัติการ!"

"รับทราบ!"

"รับทราบ!"

"......"

วิทยุสื่อสารดังเสียงตอบรับเป็นระลอก สมาชิกแก๊งขวานใหญ่ในบริเวณใกล้เคียงเริ่มเคลื่อนไหวทันที