ตอนที่ 20 ครอบคลุมสองตำนาน!

ตอนที่ 20 ครอบคลุมสองตำนาน!

(จากผู้แปล: ถ้าหากยอดวิวถึง 2,500 คนดู เปิดอ่านฟรี 5 ตอนนับจากตอนล่าสุดค้าบ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะค้าบบ)

เมื่อไม่นานมานี้, มีคนชั่วจาก ดาวคิเท มาถึง โฮโค โดยผ่านป่าเข้ามา

สิ่งแรกที่เหล่าคนชั่วทำเมื่อมาถึง โฮโค คือการเผา, ฆ่า, และปล้น, ซึ่งส่งผลโดยตรงให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่าสิบคน

หลังจากเหตุการณ์อันโหดร้ายนี้, กิลกาเมช ก็ตัดสินใจไปยัง ดาวคิเท และเตรียมที่จะจัดการกับปัญหาที่เกิดจาก ดาวคิเท

เป็นจังหวะพอดีที่จำนวน แต้มวิถีแห่งราชันย์ ที่ โฮโค สามารถให้ได้นั้นเกือบจะถึงขีดจำกัดสูงสุดแล้ว, และถึงเวลาที่จะต้องขยายไปยังดินแดนใหม่

ดาวคิเท เป็นสถานที่ที่ผู้แข็งแกร่งข่มเหงผู้อ่อนแอและให้ความเคารพต่อพละกำลัง

หลังจากที่ กิลกาเมช ได้แสดงพลังของเขา, การพิชิตก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

และก็เนื่องจากความจำเป็นในการพิชิต ดาวคิเท, กิลกาเมช จึงพักอยู่ที่ ดาวคิเท เป็นการส่วนตัวในช่วงเวลานี้

ภายใต้การนำของ กิลกาเมช, การเปลี่ยนแปลงของ ดาวคิเท ก็ดำเนินไปอย่างเต็มกำลัง

สำหรับ โฮโค, การพัฒนาได้เข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องแล้ว การก่อสร้างเมืองหลวงของราชันย์ดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก ไม่จำเป็นต้องให้ กิลกาเมช อยู่ที่นั่นตลอดเวลา สิ่งที่ต้องทำคือตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีทรัพยากรน้ำเพียงพอ

ยิ่งไปกว่านั้น, กิลกาเมช มี วิมานะ, และใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบวินาทีสำหรับเขาในการข้ามพื้นที่ทั้งสอง, ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเลย

อาบาไร เร็นจิ และ ลูเคีย ก็ได้มีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงของ ดาวคิเท เช่นกัน

สำหรับ ชิโฮอิน โยรุอิจิ, เธอจากไปชั่วคราว

กิลกาเมช รู้ว่าเธอกำลังจะกลับไปที่ โลกมนุษย์ เพื่อตามหา อุราฮาร่า คิสึเกะ, ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง

ผ่านการส่องสว่างของ ดวงดาวผู้รอบรู้สรรพสิ่ง, กิลกาเมช สามารถสัมผัสได้ถึงการเดินทางทางจิตใจของ ชิโฮอิน โยรุอิจิ

เขารู้ว่าวันที่ ชิโฮอิน โยรุอิจิ จะกลับมาสวามิภักดิ์นั้นอยู่ไม่ไกลแล้ว

...

โลกปัจจุบัน

ชิโฮอิน โยรุอิจิ มาถึง ร้านอุราฮาร่า

ทันทีที่ข้าเข้าไปในร้านของ อุราฮาร่า, ข้าก็ได้ยินเสียงหยอกล้อของ อุราฮาร่า คิสึเกะ ว่า, "เฮ้, โยรุอิจิจัง, ไม่เจอกันนานเลยนะ"

ชิโฮอิน โยรุอิจิ กลอกตาและพูดด้วยความรังเกียจ: "อย่าใช้คำว่า 'จัง', มันน่าขยะแขยงเกินไป!"

อุราฮาร่า คิสึเกะ กล่าวอย่างเศร้าๆ, "ช่วงนี้, เด็กผู้หญิงในโลกปัจจุบันชอบเติมคำว่า 'จัง' ผมก็นึกว่าคุณโยรุอิจิจะชอบเหมือนกันเสียอีก"

ชิโฮอิน โยรุอิจิ เลือกที่จะไม่สนใจโดยตรงและพูดกับตัวเองว่า: "จากการสืบสวนของข้า, กิล ไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ใดๆ กับ ไอเซ็น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น, อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย, พร้อมกับสีหน้าที่ครุ่นคิด, ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ชิโฮอิน โยรุอิจิ พูดต่อไป, เล่าทุกสิ่งที่เธอได้เห็นและได้ยินในช่วงเวลานี้กับ กิลกาเมช ให้ อุราฮาร่า คิสึเกะ ฟัง

ซึคาบิชิ เท็ตไซ ได้มาอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และกำลังฟังอย่างเงียบๆ

ในช่วงเวลาที่ ชิโฮอิน โยรุอิจิ อยู่กับ กิลกาเมช, เขาก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของ กิลกาเมช จาก อุราฮาร่า คิสึเกะ เช่นกัน

เขายังสนใจอย่างมากในบุคคลที่ต้องการจะสร้างอาณาจักรใน ลูคอนไก และพลิกโฉมเขตที่ 78 ของ ลูคอนไกใต้ โดยสิ้นเชิง

เมื่อ อุราฮาร่า คิสึเกะ และ ซึคาบิชิ เท็ตไซ ได้ยินว่า กิลกาเมช ครอบครอง วิมานะ, พวกเขาก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้ ชิโฮอิน โยรุอิจิ จะเล่าด้วยวาจาเท่านั้น, แต่พวกเขาทั้งคู่ก็รู้จักสายตาและสุนทรียศาสตร์ของ ชิโฮอิน โยรุอิจิ เป็นอย่างดี

พวกเขาเพียงแค่ต้องคิดว่า วิมานะ นั้นสมบูรณ์แบบเพียงใดที่แม้แต่ ชิโฮอิน โยรุอิจิ ก็ยังหาคำมาบรรยายไม่ได้

ในขณะเดียวกัน, พวกเขาก็เริ่มค้นหาอย่างบ้าคลั่งในใจ, พยายามที่จะดูว่าเคยมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์หรือ ดาบฟันวิญญาณ ที่ชื่อ 'วิมานะ' ในประวัติศาสตร์ของ โซลโซไซตี้ หรือไม่

แต่ในท้ายที่สุด, พวกเขาก็ไม่พบอะไรเลย

นี่เป็นเรื่องธรรมชาติ

ชิโฮอิน โยรุอิจิ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของพวกเขาและเล่าเรื่องต่อไป

ในไม่ช้า, ชิโฮอิน โยรุอิจิ ก็พูดถึง ดาบผ่าขุนเขา

เมื่อชื่อ 'อิกาลิม่า' ปรากฏขึ้น, อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็ตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ในไม่ช้า, อุราฮาร่า คิสึเกะ ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเดินอย่างรวดเร็วไปด้านข้าง, หยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา, และเดินไปพลางพลิกดูภายใต้สายตาที่งุนงงของ ชิโฮอิน โยรุอิจิ และ ซึคาบิชิ เท็ตไซ

"เจอแล้ว!"

อุราฮาร่า คิสึเกะ ตกใจและอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

ชิโฮอิน โยรุอิจิ และ ซึคาบิชิ เท็ตไซ ตะลึงไปชั่วขณะ, ไม่รู้ว่า อุราฮาร่า คิสึเกะ พบอะไร

อุราฮาร่า คิสึเกะ ไม่ได้อ้อมค้อม แต่เขามองดูข้อมูลในหนังสือด้วยสีหน้าที่จริงจังและกล่าวว่า, "ในช่วงเวลานี้, ผมได้เรียนรู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวละคร กิลกาเมช และ ตำนานสุเมเรียน ที่เขาอาศัยอยู่"

"ชื่อ อิกาลิม่า มีอยู่ใน ตำนานสุเมเรียน เขาคือบุตรชายคนที่สองของเทพเจ้าองค์หลักของนครรัฐลากาช เขายังมีพี่ชายชื่อ ชูร์ชากาน่า"

"ในขณะเดียวกัน, อิกาลิม่า และ ชูร์ชากาน่า ยังเป็นสองอาวุธของ ซาบาบา, เทพีแห่งสงครามและนักบุญอุปถัมภ์ของนครรัฐคิชใน ตำนานสุเมเรียน"

"อาวุธทั้งสองนี้มีอีกชื่อหนึ่ง พวกมันคือ ขอบฟ้ามรกตที่ผ่าขุนเขานับพัน และ ขอบฟ้ารุ่งอรุณที่เผาผลาญทะเลนับพัน"

ชิโฮอิน โยรุอิจิ และ ซึคาบิชิ เท็ตไซ ตะลึงงัน ตกตะลึงกับข้อมูลมหาศาลนี้, พวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรในชั่วขณะ

จากนั้น อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็พูดขึ้น: "ตามคำบรรยายของคุณโยรุอิจิ, ดาบผ่าขุนเขา ที่ กิลกาเมช ครอบครองนั้นสอดคล้องกับสิ่งประดิษฐ์ใน ตำนานสุเมเรียน อย่างมาก - ขอบฟ้าสีเขียว อิกาลิม่า ที่เปิดโล่งขุนเขานับพัน"

"กล่าวกันว่า อิกาลิม่า มีมโนทัศน์ของขอบฟ้า, และกระทั่งตัดขาดและเปิดโล่งขุนเขานับพัน"

"หากเป็นจริงตามที่บรรยายไว้ในตำนานและเรื่องเล่า, ตลอดประวัติศาสตร์ของ โซลโซไซตี้, มี ดาบฟันวิญญาณ เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้นที่สามารถเทียบพลังของมันได้"

"ใน โซลโซไซตี้ ปัจจุบัน, คาดว่ามีเพียง ริวจินจักกะ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม ดาบฟันวิญญาณ ประเภทไฟที่แข็งแกร่งและเก่าแก่ที่สุดเท่านั้นที่สามารถเอาชนะได้"

เช่นเดียวกับ ชิโฮอิน โยรุอิจิ, อุราฮาร่า คิสึเกะ ได้มองว่า อิกาลิม่า เป็น ดาบฟันวิญญาณ ของ กิลกาเมช แล้ว

ในฐานะยมทูต, เขารู้ดีว่าตำนานในโลกมนุษย์ล้วนเป็นข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ที่ถูกปรุงแต่งและเกินจริง, และเทพเจ้าเหล่านั้นไม่มีอยู่จริงเลย

หากมีเทพเจ้าอยู่จริง, ราชันย์วิญญาณ ก็คือเทพเจ้าองค์เดียวในโลกนี้

ดังนั้น, สิ่งประดิษฐ์ในตำนานจึงไม่สามารถมีอยู่ได้โดยธรรมชาติ

และไม่ว่าจะเป็นมนุษย์, ฮอลโลว์, หรือยมทูต, ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างสิ่งประดิษฐ์ในตำนานและเรื่องเล่าขึ้นมา

ความเป็นไปได้เดียวคือ ดาบฟันวิญญาณ

รูปร่าง, สภาพ, และความสามารถของ ดาบฟันวิญญาณ ล้วนขึ้นอยู่กับวิญญาณของยมทูตเอง

หากเขาคือ กิลกาเมช จริงๆ, และเขามีความเชื่อมโยงกับ ซาบาบา และ อิกาลิม่า ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต, ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่ ดาบฟันวิญญาณ ที่ถูกปลุกขึ้นมาจะเป็น อิกาลิม่า

ในความเห็นของ อุราฮาร่า คิสึเกะ, หาก ซาบาบา มีอยู่จริง, เธอก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา, แต่เนื่องจากความสำเร็จอันยอดเยี่ยมของเธอ, เธอจึงถูกยกให้เป็นเทพโดยคนรุ่นหลังและกลายเป็นนักบุญอุปถัมภ์และเทพีแห่งสงคราม

...

ในท้ายที่สุด, ชิโฮอิน โยรุอิจิ ก็กลับไปยัง โซลโซไซตี้ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

และ อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ วิมานะ

ด้วยตัวอย่างของ อิกาลิม่า, บางที วิมานะ ก็อาจมาจากตำนานเช่นกัน

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น หลังจากผ่านไปสองสามวัน, ในที่สุด อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็พบข้อมูลเกี่ยวกับ วิมานะ

อย่างไรก็ตาม, หลังจากอ่านข้อความของ วิมานะ, อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็แสดงสีหน้าที่ตกตะลึงและไม่น่าเชื่ออย่างยิ่งบนใบหน้า, และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "นี่มันเป็นไปไม่ได้!"

ในขณะนี้, การรับรู้ของ อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็เริ่มสั่นคลอน

ในใจของเขา, ร่างที่พร่ามัวพร้อมกับรัศมีของราชันย์ก็ปรากฏขึ้น เขากำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ ณ จุดสิ้นสุดของประวัติศาสตร์, จ้องมองมาที่เขาอย่างเงียบๆ

ร่างนี้คือจินตนาการของ อุราฮาร่า คิสึเกะ เกี่ยวกับ กิลกาเมช

ในตอนนี้, เมื่อมองดูร่างในใจของเขา, อุราฮาร่า คิสึเกะ ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า: "เจ้าเป็นใคร, และทำไมเจ้าถึงมี วิมานะ?"

"นั่นเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์จาก ตำนานสุเมเรียน ที่ กิลกาเมช มีอยู่, แต่เป็นสิ่งประดิษฐ์จาก ตำนานอินเดีย"

"ครอบคลุมสองตำนาน..."

"เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าเคยใช้ชื่ออื่นและปรากฏตัวใน ตำนานอินเดีย?"

ในขณะเดียวกัน, ความคิดที่บ้าคลั่งก็ผุดขึ้นมาในใจของ อุราฮาร่า คิสึเกะ อย่างควบคุมไม่ได้

'ถ้าเขาคือ กิลกาเมช จริงๆ, ถ้าเขาครอบคลุมสองตำนานจริงๆ, ถ้าเขาใช้ชีวิตมานานกว่า 6,000 ปีจริงๆ, บางที...'

'เขาจะพบวิธีแก้ปัญหา โฮเงียคุ!'

จบตอน