: อัครสังฆราชผู้ไร้เทียมทานแห่ง “โลภะ”?

: อัครสังฆราชผู้ไร้เทียมทานแห่ง “โลภะ”?

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเคร่งขรึมของแรม สีหน้าของวูดพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

หากแม้แต่แรมเองยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพลังของ “ตะกละ” และ “โลภะ” เช่นนั้นแล้ว หน้าที่ในการค้นหาความจริงก็ตกอยู่กับเขาเพียงผู้เดียว วูดได้แต่ภาวนาให้สึบารุยังคงสามารถต้านทานได้อีกสักพัก เพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้ไขความลับของอัครสังฆราชทั้งสอง

วูดเคยต่อกรกับ “เกียจคร้าน” มาก่อน จึงเข้าใจดีว่าอัครสังฆราชแห่งบาปของลัทธิแม่มดล้วนมีพลังที่เรียกว่า “อาญาสิทธิ์” ... พลังเหล่านี้ไม่ใช่เวทมนตร์ และไม่ใช่พลังของธาตุใดๆ แต่กลับร้ายกาจเกินต้าน

แม้ตอนนั้นดูเหมือนวูดจะเอาชนะ “เกียจคร้าน” ได้โดยง่าย ทว่าแท้จริงแล้ว ก็เพียงเพราะเขาเป็นศัตรูโดยตรงที่สามารถต้านทาน “มือที่มองไม่เห็น” ได้ ... ท่าไม้ตายที่ไม่อาจมองเห็นของเกียจคร้านไร้ผลต่อสึบารุผู้มีสายตาเหนือปุถุชน และไร้ผลต่อวูดผู้มีประสาทสัมผัสล้ำลึกและชำนาญฮาคิสังเกต

แต่ใช่ว่า “เกียจคร้าน” จะอ่อนแอ จงอย่าลืมว่า ก่อนวูดจะมาถึง เขาได้ต่อกรกับยูเลียส, วิลเฮล์ม, หนามอสรพิษ และครูช ด้วยตัวคนเดียวอย่างกล้าหาญ

จากการสังเกตเพียงชั่วครู่ วูดจับความได้ว่า “โลภะ” อาจมีพลังต้านเวทหรือกระทั่งควบคุมกาลเวลา ขณะที่ “ตะกละ” ดูจะมีพลังเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายตัวด้วยพริบตา

แน่นอนว่าพลังที่พวกเขาแสดงออกมาอาจไม่ใช่ “อาญาสิทธิ์” แต่เป็นความสามารถส่วนตัว เหมือนกับ “เกียจคร้าน” ที่เป็นวิญญาณแห่งดินและมีเวทดินทรงพลัง วูดไม่โง่พอจะคิดว่าพวกเขาพึ่งพาแค่อาญาสิทธิ์เท่านั้น

หากพิจารณาจากสิ่งที่เผยออกมา ดูชัดเจนว่า “โลภะ” คือภัยร้ายที่ยากจะต่อกร แม้การเคลื่อนย้ายของ “ตะกละ” จะน่ารำคาญ แต่ด้วยฮาคิสังเกตในการล่วงรู้การโจมตี และฮาคิเกราะในการป้องกันของวูดแล้ว “ตะกละ” ก็ยากจะหาช่องโจมตีได้

ในทางกลับกัน พลังของ “โลภะ” ชวนให้ปวดหัวยิ่งนัก เพื่อพิสูจน์ว่าเขาต้านเวทระดับสูงหรือควบคุมกาล-อวกาศ วูดจึงร่ายเวทน้ำระดับจักรพรรดิใส่โดยไม่ลังเล

ด้วยพลังเวทในยามนี้ เวทนั้นรุนแรงถึงขีดสุด วงเวทสีน้ำเงินขนาดยักษ์ปรากฏบนท้องฟ้า ดึงเอากลุ่มเมฆดำมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว จนบรรยากาศอบอวลด้วยไอชื้น

ก่อนที่ “โลภะ” กับ “ตะกละ” จะทันรับมือ คอลัมน์น้ำมหึมาพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับหางมังกรที่ก่อตัวจากพายุในทะเล แต่กลับข้ามทิศทาง ลงกระแทกพื้นด้วยแรงอันมหาศาล

หยดน้ำเพียงหยดเดียวสามารถกัดกินหินได้ แต่นี่คือกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ถาโถมลงมา ทำให้ผืนแผ่นดินปริแตกแม้แต่ชั้นหินแข็งยังไม่รอด

เมื่อเห็นพลังทำลายล้างของสายน้ำ “ตะกละ” ก็เคลื่อนย้ายตนออกจากพื้นที่โดยไม่ลังเล วูดไม่ใส่ใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าผู้มีพลังเช่นนั้นย่อมไม่ถูกรวบจับได้ง่าย

เป้าหมายหลักของเขาคือ เด็กหนุ่มผมขาว...“โลภะ”

กระแสน้ำมหึมารวมตัวเข้าหากันภายใต้การควบคุมของวูด ครอบคลุมพื้นที่รอบตัว “โลภะ” ไว้หมด แม้เผชิญแรงกดดันมหาศาล เด็กหนุ่มก็ยังคงแววตาเย็นชา มองวูดราวกับกำลังเย้ยหยัน

เมื่อคลื่นน้ำถาโถมกระแทก “โลภะ” ไปพร้อมกัน แรมถึงกับเชื่อว่าภัยคุกคามได้ถูกกำจัด แต่ต้องตะลึง เมื่อเห็นว่า “โลภะ” เดินออกจากม่านน้ำอย่างไร้รอยขีดข่วน

ไม่เพียงไม่บาดเจ็บ เขายังสะบัดปกเสื้อ และปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า ราวกับจะเย้ยหยันโลกทั้งใบ

“เป็นไปไม่ได้! เวทขนาดนั้น… ต่อให้เป็นจิตวิญญาณธาตุน้ำชั้นสูงก็ไม่อาจรอดมาได้!” แรมตะโกนด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อสายตาตน

แม้จะถูกเรียกว่า “เทพอสูรไร้เขา” โดยเผ่าปีศาจของตน แต่แรมก็ไม่เคยคิดว่าตนอยู่จุดสูงสุดของโลกนี้ ในบรรดาผู้ที่เธอรู้จัก มีเพียงรอสวาลกับวูดเท่านั้นที่อาจนับว่าแข็งแกร่งยิ่งกว่า

และหลังได้เห็นวูดใช้เวท “หัวใจแห่งเทพเจ้า” แรมเคยเชื่อว่าวูดอาจเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี แม้แต่นักดาบศักดิ์สิทธิ์ ไรน์ฮาร์ด หรือแม่มดแห่งความอิจฉา ซาเทลล่า เองก็คงไม่อาจต้านได้

แต่บัดนี้ บุรุษที่เธอเชื่อว่าเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดกลับไม่อาจทำร้าย “โลภะ” ได้แม้แต่น้อย อัครสังฆราชแห่งบาปมีพลังมากก็จริง แต่สิ่งที่เธอเห็นในยามนี้ มันเกินกว่าขอบเขตของความแข็งแกร่ง

หากลัทธิแม่มดมีอัครสังฆราชเจ็ดคนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ พวกเขาก็คงครองโลกไปนานแล้ว ไม่ใช่หลบซ่อนในเงามืด

“ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ชั้นคืออาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลัทธิแม่มด เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากแม่มดเสียอีก” “โลภะ” กล่าวอย่างโอหัง “ไม่มีสิ่งใดที่ชั้นปรารถนา ไม่มีความโลภในตัวชั้น มีเพียงการอุทิศตนเพื่อนำแม่มดกลับคืน”

เด็กหนุ่มผมขาว...“โลภะ”...เป็นคนพูดมากจนน่ารำคาญ วูดกับแรมเคยหวังว่าจะได้เบาะแสบางอย่างจากคำโอ้อวดของเขา แต่หลังผ่านไปหลายนาที ก็พบว่าเขาเอาแต่พร่ำเพ้ออย่างหลงตัวเอง โดยไม่มีสาระใดๆ

“ไม่ว่าจะเวทลมของแรม หรือเวทน้ำของชั้น ก็ไร้ผลต่อแก” วูดเอ่ย ขณะเพ่งพินิจ “ในเสี้ยววินาทีที่เวทสัมผัสตัวแก ลมก็หยุดไหว น้ำก็หยุดไหล มันไม่ใช่การลบล้างเวท แต่เป็นการ ‘หยุด’ ดังนั้น พลังของแกน่าจะเกี่ยวข้องกับกาลเวลา หรือมิติ มากกว่าต้านเวทธรรมดา”

พลังเวทของ “โลภะ” ไม่ได้สูงลิ่ว และวูดก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ จึงเหลือทางเป็นไปได้เพียงไม่กี่ทาง

ยังไม่ทันให้ “โลภะ” ตอบ วูดก็พุ่งเข้าหาทันที ด้วย “โซล” หนึ่งในวิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ เขาปรากฏตัวตรงหน้า พร้อมดาบฟาดลงใส่ศีรษะของอัครสังฆราชอย่างไม่ลังเล

แรงกดจากการฟันทำให้ลมพัดตลบ ฝุ่นฟุ้งปกคลุมทัศนวิสัย แรมเฝ้าจ้องด้วยความกังวล จนกระทั่งฝุ่นจางลง เธอจึงเห็น “โลภะ” ถูกผลักถอยหลังออกมา ร่างปรากฏให้เห็นลางๆ ผ่านม่านฝุ่น

แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ สัมผัสอสูรของแรมก็จับกลิ่นต้องสาป...กลิ่นของแม่มดได้ เธอรีบเบี่ยงตัวหลบฉับพลัน หลีกเลี่ยงการจู่โจมจาก “ตะกละ” ที่ปรากฏตัวอีกครั้ง

“ตะกละ” เอ่ยชื่อของเธอระหว่างการโจมตี แต่ด้วยประสาทสัมผัสเฉียบแหลม แรมหลบพ้น เธอโต้กลับด้วยเวทลม ส่งร่าง “ตะกละ” กระเด็นไปกระแทกต้นไม้ใหญ่

วูดกลับมายังข้างแรม หลังผลัก “โลภะ” ถอย สีหน้าเขาเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

แม้แรมจะโล่งใจ แต่แววตาของวูดกลับเต็มไปด้วยความกังวล

“ดูเหมือนว่าพลังของ ‘โลภะ’ จะไม่ใช่การต้านเวท แต่เป็นอย่างที่ชั้นสงสัย...มันเกี่ยวข้องกับกาลเวลา หรือมิติ” วูดกล่าว “ไม่ใช่แค่เวท แม้แต่การโจมตีทางกายภาพก็ไร้ผล… ไม่สิ ตอนนั้น การโจมตีของชั้นคล้ายกับถูกหยุดไว้กลางทางเลยต่างหาก”

แรมสับสน “แต่ชั้นเห็นแกฟันจนเขาถูกผลักออกไปนะ วูด นั่นไม่นับเป็นผลกระทบหรือ?”

“นั่นเป็นเพียงผลลัพธ์จากแรงปะทะที่ทำลายพื้นดินใต้เขา จนทำให้ร่างเขาถูกดีดกระเด็น ถ้าเธอสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่นิด” วูดตอบ “ถ้าพลังนั้นคือ ‘การหยุดเวลา’ สำหรับตนเองละก็… ก็เท่ากับทำให้ตัวเอง ‘ไร้เทียมทาน’ อย่างแท้จริง”

“ถ้าพลังนั้นใช้กับตัวเอง...”

“ถูกต้อง” “โลภะ” แทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยิ่งผยอง “อาญาสิทธิ์แห่ง ‘หัวใจสิงห์’ เมื่อนำมาใช้กับตัวเอง จะทำให้ชั้นไร้เทียมทาน ไม่มีสิ่งใดสัมผัสชั้นได้ ไม่ว่าจะกายภาพหรือเวทมนตร์ ไฟ น้ำ น้ำแข็ง ดิน...ไร้ผลแม้กระทั่งเสื้อผ้าชั้นก็ยังไม่เปียกสักหยด”

วูดไม่ได้แสดงความแปลกใจต่อคำสารภาพ เพราะเขาคาดไว้อยู่แล้ว “โลภะ” ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป เขาเผยไต๋ออกมาเพื่อหวังบดขวัญศัตรู

วูดจึงเบนความสนใจไปยัง “ตะกละ” ที่ปรากฏตัวข้าง “โลภะ” หลังถูกโยนกระเด็นเมื่อครู่

“ในฐานะอัครสังฆราชแห่ง ‘ตะกละ’ แกต้องมีพลังที่เกี่ยวกับการลบความทรงจำ” วูดกล่าว “ดูจากที่แกเอ่ยชื่อแรมทุกครั้งก่อนโจมตี แปลว่าต้องมีเงื่อนไขบางอย่างในการใช้พลัง ใช่ไหม? การเรียกชื่อเป้าหมายคือเงื่อนไขหนึ่ง? ยังมีข้อกำหนดอะไรอีกบ้าง? สนใจเล่าให้ฟังเหมือนเพื่อนแกไหม?”

ได้ยินคำวิเคราะห์ของวูด ทั้ง “โลภะ” และ “ตะกละ” ต่างตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ในบรรดาอัครสังฆราชแห่งลัทธิแม่มด “เกียจคร้าน” กับ “โลภะ” คือผู้ที่ปรากฏตัวบ่อยที่สุด แต่ต่างจาก “เกียจคร้าน” “โลภะ” มักทำงานอย่างลับๆ จึงเป็นที่รู้จักน้อยนัก นับประสาอะไรกับพลังของอัครสังฆราชตนอื่น

“ตะกละ” ยังไม่ได้ใช้พลังกลืนกินความทรงจำกับแรม แต่เพียงจากการสังเกตไม่กี่ครั้ง วูดก็สามารถสรุปได้ว่ามีพลังเช่นนั้น และยังจับสังเกตว่าเงื่อนไขคือ “การเอ่ยชื่อ” ได้อีกด้วย ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ยากจะเชื่อหากคิดว่าเขาคิดเองโดยไร้ข้อมูล

“ยอดเยี่ยม… เฉียบแหลม… อัศวินคนนี้ต้องอร่อยแน่นอน!” “ตะกละ” หัวเราะด้วยความคลั่ง ดวงตาเปล่งประกายแห่งความหิวกระหาย “แดก! กลืน! ความหิวแห่งหัวใจ แห่งกระเพาะ...ข้าจะกินแกให้หมด!”

ในชั่วพริบตา “ตะกละ” เคลื่อนตัวมายืนต่อหน้าวูด พร้อมโจมตี ขณะเดียวกัน “โลภะ” ก็ร่วมวงอย่างขี้เล่น หยิบก้อนหินจากพื้นแล้วปามาที่วูดเหมือนกำลังเล่นสนุก

อัครสังฆราชทั้งสองละทิ้งเป้าหมายเดิมอย่างแรม หันมารุมโจมตีวูดโดยสิ้นเชิง นั่นเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล...ความสามารถของวูดทำให้เขาเป็นศัตรูที่น่ากลัว แต่ที่น่ากลัวกว่าคือมันสมองและสัญชาตญาณของเขา

ในเวลาอันสั้น วูดสามารถวิเคราะห์พลังของพวกเขาได้มาก หากปล่อยให้ดำเนินต่อไป อาญาสิทธิ์...ไพ่ตายของพวกเขา...ย่อมถูกเปิดเผยหมดเปลือก กลายเป็นผู้เสียเปรียบโดยสมบูรณ์

เพื่อหลีกเลี่ยงชะตานั้น พวกเขาต้องกำจัดวูด...อัศวินอันตรายผู้นี้...ให้สิ้นซาก

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥