: สิ้นสุดตัณหา...จอมบาปพ่ายแพ้ต่อเวทชำระล้าง!

: สิ้นสุดตัณหา...จอมบาปพ่ายแพ้ต่อเวทชำระล้าง!

“หึ มีอยู่สามตัวจริงๆ ด้วยรึ?…ไม่สิ ตัวนี้พลังเวทน้อยกว่าตัวที่นอนอยู่ตรงนั้น แสดงว่าเป็นแค่ของลอกเลียน แกยังกล้ามาท้าทายชั้นอีกเรอะ?”

แม้ร่างโคลนของวาฬขาวจะไม่อาจเทียบพลังกับตัวต้นฉบับ แต่ขนาดอันใหญ่โตเกิน 50 เมตรก็ เป็นของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

เพียงแค่ร่างยักษ์ตกกระแทก...แม้จะเป็นมนุษย์สัตว์ที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็กลายเป็นเนื้อบดในพริบตา

“ดาบร้อยภูต กระบวนท่าเดียว...โจโระกุโมะ!”

เมื่อลำตัวมหึมาเหมือนเรือเหาะพุ่งเข้ามา วูดยืนต้านด้วยมือที่กำดาบอัศวินแน่น

ฮาคิเกราะสีดำ แผ่จากแขน เข้าปกคลุมดาบเหมือนเถาวัลย์ป่ายปีน ลามทั่วใบดาบในพริบตา

ทุกครั้งที่ดาบเคลื่อนไหว...เส้นแสงสีน้ำเงิน ทิ้งร่องรอยไว้กลางอากาศ สานกันเป็น ใยพิฆาต ขนาดมหึมาเบื้องหน้าวูด

ความเร็วของเขานั้นเหนือการมองเห็นของผู้ชมส่วนใหญ่...แม้แต่เงาแขนก็ไม่ทันสังเกต

โคลนวาฬขาวที่พุ่งเข้าใส่ ไม่ทันรู้ตัวว่าเจอกับใยสังหาร

มันรู้สึกได้ถึงอันตราย แต่สายเกินไปจะหยุด...จึงได้แต่ฝากชีวิตไว้กับขนขาวอันต้านทานเวทและการโจมตี

ฉัวะ!!

กระแสเลือดพุ่งกระฉูด...ร่างมหึมาของโคลนถูกตัดออกเป็นชิ้นๆ

ขนสีขาวที่ว่ากันว่าไร้เทียมทานไม่อาจปกป้องมันจาก ใยดาบ นี้ได้เลย

ร่างอสูรขนาดยักษ์ร่วงเป็นชิ้นเนื้อยักษ์ คล้ายเต้าหู้หั่นชิ้น ตกจากฟ้า

ผู้คนที่ได้เห็นกับตาต่างยืนตะลึงงัน

กระทั่งดาบธรรมดาก็แทบไม่ทิ้งรอยบนหนังวาฬขาว...แม้แต่วิลเฮล์ม “ปีศาจดาบ” ก็ทำได้เพียงสร้างบาดแผล ไม่ใช่ความตาย

แต่สิ่งที่เห็น...หนึ่งในสามอสูรที่ครองโลกมากว่า 400 ปี ถูกสังหารในพริบตาเดียว!

แม้จะเป็นโคลนที่พลังเวทด้อยกว่าต้นฉบับ แต่ร่างกายและพละกำลังก็ใกล้เคียง ต่างกันเพียงไร้การฟื้นฟูอัตโนมัติ

และในขณะที่โคลนหนึ่งถูกกำจัด วิลเฮล์มก็จัดการอีกตัวซึ่งบาดเจ็บหนักอยู่แล้วได้สำเร็จ

เขาลงจอด ทอดมองร่างแหลกของโคลนกับร่างต้นฉบับที่นอนแน่นิ่ง...ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปน

ไม่มีผู้ใดรู้ดีเท่าเขาถึงพลังของวาฬขาว...เพราะภรรยาของเขา เทเรเซีย ได้สละชีวิตให้มัน

ตลอดหลายปี วิลเฮล์มฝึกดาบอย่างบ้าคลั่ง ไล่ล่าตามรอยอสูรตนนั้น

เขารู้ดี...อายุมนุษย์สั้นแค่ไหน เทียบกับอสูรเวทที่อาจมีอายุหลายร้อยปี

เมื่อตอนจูเลียสบอกข่าววาฬขาว วิลเฮล์มเชื่อว่าด้วยดาบของเขา และความช่วยเหลือจากตระกูลคาร์สเตน เขาจะล้างแค้นได้

ทว่าพอเผชิญหน้ากับวาฬขาวจริง...เขาเข้าใจว่า...หวังเกินไปแล้ว

วาฬขาวสามารถแบ่งร่างได้ถึงสองโคลน และเพียงสองตัวนั้น...เขาก็แทบเอาชีวิตไม่รอด

พอจอมบาปแห่งตัณหาจากลัทธิแม่มดปรากฏตัว...เขายิ่งรู้ทันทีว่า การล่านี้...ต้องล้มเหลว

แม้ครูชสั่งถอย...แต่เขาไม่เคยคิดจะกลับ

เพราะนี่อาจเป็นโอกาสสุดท้าย

วาฬขาวมักปรากฏตัวบ่อยก็จริง...แต่ตามรอยมันได้นั้นหาได้ยาก

ในวัยชราเช่นนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อใด

เขาตัดสินใจแล้ว...ถ้าไม่อาจฆ่ามันได้...ก็จะตายด้วยมัน

ทว่าในขณะที่เขาสู้กับสองโคลนท่ามกลางหมอกหนา หมอกก็พลันสลายไปอย่างฉับพลัน

เมื่อภาพชัดเจนขึ้น...เขาได้เห็นวาฬขาวตัวจริง...นอนแน่นิ่งต่อหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง

เขาที่คิดจะเสียสละตนเองเพื่อแลกเวลาถอยให้ผู้อื่น...กลับพบว่าเป้าหมายถูกจัดการไปแล้ว!

โคลนหนึ่งที่รอดลอดพ้นดาบของเขา พุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มเบื้องหน้า

วิลเฮล์มคิดว่าหนุ่มผู้นั้นต้องบาดเจ็บหนักจากการสู้วาฬขาว

ถ้าโคลนโจมตีสำเร็จ...เขาคงไม่มีโอกาสตอบแทนเลย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้น...ทำให้เขาอึ้ง

ชายหนุ่มที่เขาคิดว่าหมดแรง...กลับลงมือสวนกลับในพริบตา!

โคลนที่ทำให้วิลเฮล์มเองยังแทบเอาไม่อยู่...กลับถูกฟันเพียงหนึ่งครั้ง แล้วแหลกเป็นชิ้น!

เขาเคยเป็นปีศาจดาบ เป็นนักดาบแข็งแกร่งที่สุดในลูคนิก้า ก่อนที่ไรน์ฮาร์ดจะถือดาบศักดิ์สิทธิ์

แม้แก่ชรา แต่เขาเชื่อว่า...เว้นเสียแต่ไรน์ฮาร์ดและอีกไม่กี่คน ไม่มีใครในแผ่นดินนี้เก่งกว่าเขา

แต่วูด...เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย!

“ชั้นคือวิลเฮล์ม ฟาน แอสเทรีย ขอบคุณที่ช่วยกำจัดอสูรหมอก...ขอทราบนามของท่านได้หรือไม่?”

ชายชราโน้มกายคำนับเล็กน้อย แสดงความเคารพสูงสุด

ไม่ว่าวูดจะเป็นใคร อายุเท่าใด...สิ่งที่เขาทำสมควรได้รับคำขอบคุณนี้

“ชั้นชื่อวูด ฮอกเซน...ไม่ต้องขอบคุณหรอก ชั้นไม่ได้มาล่าวาฬขาว หรือไล่ล่าจอมบาป ชั้นแค่มาเพราะห่วงน้องสาว

ที่ช่วยพวกนายได้ก็แค่บังเอิญเท่านั้น”

วูดพูดตรงไปตรงมา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรคือความแค้นส่วนตัวของวิลเฮล์ม

แต่สายตาของเขาไม่ละจากบุรุษคนหนึ่ง...

“เจ้าพวกแม่มดนั่น...จะหนีก็ช้าเกินไปแล้วไม่ใช่รึ?”

วาฬขาวต้นฉบับโดนเตะปลิว โคลนถูกฟันแหลก หมอกถูกพายุซัดกระจุย...ตัณหาจะอยู่ต่อก็บ้าเต็มขั้นแล้ว!

เขาเคยคิดว่าวูดเป็นแค่คนที่ร่างกายแข็งแกร่งกับดาบคม แต่เวทลมระดับจักรพรรดิที่ใช้ซัดหมอกนั้น...

เกินคำว่า "อสูร" ไปแล้ว!

แข็งแรงกว่ามนุษย์

ดาบคมเกินนักดาบ

เวทมากเกินวิญญาณ

ตัณหาในร่างวิญญาณเริ่มตระหนักว่า...วูด เกินคำว่ามนุษย์

เขาหันหลังหนีทันที...ทิ้งศักดิ์ศรีและเหล่าบริวารไว้เบื้องหลัง!

เพื่อหยุดวูด...เขาใช้พลัง “นิ้วแห่งตัณหา”

โดยฉีดพลัง "ตัณหา" ลงในผู้มีความเข้ากันสูง เพื่อบังคับกลายเป็น “นิ้ว”...ผู้สามารถใช้ “มือที่มองไม่เห็น” ได้เช่นเดียวกับเขา

นิ้วทั้งสิบพุ่งเข้าใส่วูด ท่ามกลางเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของลัทธิแม่มด!

แต่…

“เล่นมุกซ้ำอีกแล้วเรอะ? แค่จำนวน…ไม่เคยเปลี่ยนคุณภาพ!

ดาบร้อยภูต...มายาหมอก!”

มือที่มองไม่เห็นทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตี

แต่กลับทะลุร่างวูดไป...เหมือนร่างนั้น กลายเป็นหมอก

วูดกลับปรากฏเบื้องหลัง

เสียง “ฉึก” ดังพร้อมดาบคืนฝัก...ก่อนที่เลือดจะแตกพราก!

“ฉัวะ!!”

นิ้วทั้งสิบ…ถูกฟันจนไม่เหลือสภาพ

ซื้อเวลาได้ไม่ถึงสิบวินาที

ตัณหาที่เพิ่งเสร็จเวทย้ายตำแหน่ง ยังไม่ทันหนี...

มือหนึ่งกระชากคอเขาขึ้นกลางอากาศ!

พร้อมเท้าที่กระแทกเวทวงแหวนจนแตกละเอียด!

“ลัทธิแม่มดชอบจองเวรใช่ไหม...โดยเฉพาะพวกบ้าอย่างแก

เพื่อไม่ให้แกกลับมาอีก…แกต้อง ‘ตายที่นี่’ เท่านั้น!”

“เวทศักดิ์สิทธิ์...ชำระล้างแห่งเทวะ!”

แสงสว่างพุ่งจากพื้นดินขึ้นสู่ฟ้า แท่งแสงศักดิ์สิทธิ์ห้อมล้อมวูดกับตัณหา

ร่างตัณหาเริ่มไหม้...เศษเงาดำร่วงเป็นเถ้าธุลี

แสงสีทองทะลุเมฆเหนือพวกเขา...และวิญญาณหญิงตนหนึ่งร่อนลงมาอย่างอ่อนโยนราวนางฟ้า

เมื่อเห็นเธอ...ตัณหาผู้คลั่งไคล้กลับเงียบสงบ

“...ฟอร์ทูน่า...ขอโทษนะ...”

น้ำตาไหลพรากจากดวงตาของชายผู้เคยบ้าคลั่ง...วิญญาณที่ชื่อจริงว่า จูซ

หญิงวิญญาณไม่พูดใดๆ เพียงยื่นมือแตะใบหน้าเขาเบาๆ

ทั้งสองโอบกอดกัน...ก่อนจะละลายกลายเป็นละอองทองในแสงศักดิ์สิทธิ์

ก่อนจากไป ตัณหามองวูดแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

“ขอบคุณ...ที่ปลดปล่อยชั้น

ฝากดูแลเอมิเลียด้วย...

และสุดท้าย...ระวัง...แม่มดแห่งความลวงตา...แพนโดร่า…”

ด้วยถ้อยคำสุดท้าย จอมบาปแห่งตัณหาก็สลายกลายเป็นแสง

ภายใต้เวท “ชำระล้างแห่งเทวะ” ของวูด...จิตของเขาถูกปลดปล่อยจาก พลังแม่มด และ มลพิษทางจิตใจ

ทว่าเพราะถูกกัดกร่อนมานานเกินไป...เวทชำระล้างก่อให้เกิดความเสียหายรุนแรง

แม้ได้คืนสติก่อนตาย...แต่ก็ไม่อาจฝากข้อมูลมากกว่านี้...ก่อนจะกลายเป็นแสงสุดท้ายแห่งการหลุดพ้น

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥