: การปรากฏตัวของหญิงสาวในถุงน่องดำ

: การปรากฏตัวของหญิงสาวในถุงน่องดำ

คำพูดโน้มน้าวของ วูด ทำให้ นัตสึกิ สึบารุ ยอมรับในที่สุด เพราะในใจเขาเองก็รู้ดีว่า เขาเหมาะจะใช้สมองมากกว่ากำลัง แม้จะเดินทางไปกับวูดถึงร้านรับจำนำ เขาก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

ให้วูดไปคนเดียวจึงดูสมเหตุสมผล เขาไปถึงได้เร็วกว่า และแม้จะไม่อาจสังหาร “นักล่าไส้” ได้ แต่ด้วยพลังคล้ายกลโกงของเขา ก็ยังมีโอกาสรีเซ็ตสถานการณ์ได้เสมอ

อีกทั้ง เพราะ “นักล่าไส้” เป็นสมาชิกขององค์กรนักฆ่า ข้อเสนอของวูดที่ให้สึบารุไปตามพวกยามเมืองก็ถือว่าเป็นความคิดที่ดี

ไม่ว่าวูดจะสามารถสยบ “นักล่าไส้” ได้หรือไม่ การมีคนช่วยเพิ่มก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

แน่นอนว่า ที่สึบารุตอบรับข้อเสนอนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาไม่อยากเผชิญกับความสยองจากการถูกควักไส้อีกครั้ง

แม้หญิงในถุงน่องดำจะงดงามเพียงใด แต่บุคลิกบิดเบี้ยวของนางก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สึบารุไม่ต้องการผ่านประสบการณ์นรกนั้นซ้ำอีก

หากเป็นไปได้ ให้วูดสังหาร “นักล่าไส้” ได้ก็จะดีที่สุด แต่ถ้าทุกอย่างเลวร้ายลงอีก สึบารุก็ยอมตายเพื่อรีเซ็ตวันใหม่อีกครั้งด้วยพลัง “ย้อนคืนโดยความตาย”

หลังจากแยกทางกัน วูดก็เดินตามเส้นทางที่สึบารุให้ไว้ มุ่งหน้าสู่ร้านรับจำนำในย่านสลัม

ส่วนสึบารุก็กลับเข้าเมืองไปเพื่อตามหาพวกยามตรวจการณ์

ด้วยทิศทางที่แน่ชัด วูดจึงไม่เสียเวลา เดินทางรวดเร็วและมาถึงร้านรับจำนำในเวลาไม่นาน เขาเคาะประตูทันที

ในตอนแรก เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากในบ้าน ทันทีที่แง้มประตูออกและก้าวเท้าเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงลมกรรโชกจากด้านบน

เปรี้ยง!!

วูดยังไม่ทันเดินเข้ามาเต็มตัว กระบองไม้ขนาดเท่าขาของผู้ใหญ่ก็ฟาดลงมาที่หัวของเขา!

แต่เขาตอบสนองได้ทันท่วงที เผชิญหน้ากับกระบองไม้ยักษ์ที่ฟาดลงมา วูดกลับตอบโต้ด้วยหมัดเดียว!

เปรี๊ยะ!

เสียงแตกดังลั่น กระบองไม้หนาหนักที่ฟาดลงมากลางอากาศแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยหมัดเดียวของวูด!

ไม่เพียงแค่ทุบอาวุธให้แหลกเป็นผุยผง แรงกระแทกนั้นยังทำให้ร่างยักษ์ผู้ถือกระบอง...รอม กระเด็นปลิวไปอีกด้านของห้อง

“นี่มันวิธีต้อนรับแขกเรอะ? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอ้เด็กสึบารุถึงโดนกระบองนี่สอยตายตั้งแต่รอบแรก”

“โดนยักษ์แบบนี้ฟาดเข้าไป… ถ้าไม่แกร่งพอก็คงไม่ใช่แค่สลบแน่นอน”

ในขณะที่รอมลอยละลิ่วไปอีกฟากของห้อง หญิงสาวผมทองที่ซ่อนตัวอยู่บนขื่อ...เฟลท์...ก็กระโจนลงมา!

ด้วยพลังแห่ง “พรแห่งสายลม” ทำให้หญิงสาวผู้ว่องไวอยู่แล้ว ยิ่งคล่องตัวราวกับสายลม กลายเป็นเป้าหมายที่ยากจะตามจับ

เธอฉวยโอกาสขณะที่รอมถูกซัด กระโจนจากเบื้องบน ปักมีดสั้นลงที่หลังของวูด!

ทว่า แม้จะเร็วเพียงใด วูดก็รับรู้ถึงการปรากฏตัวของเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าสู่ร้าน

ขณะที่เฟลท์พุ่งลงมา วูดก็ยื่นมือออกไป… จับเข้าที่ลำคอของเธออย่างมั่นคง!

“เดี๋ยว! พวกเราไม่ได้คิดจะสู้กับนาย! เราแค่อยากรู้ว่านายเป็นคนที่ว่าจ้างเรารึเปล่า!”

เมื่อเห็นเฟลท์ดิ้นรนอย่างเจ็บปวดในมือของวูด รอมที่ลุกขึ้นมาได้ก็ตะโกนอธิบายอย่างรวดเร็ว

ร้านรับจำนำไม่ค่อยมีคนแปลกหน้าแวะเวียนมา และเฟลท์ก็ได้นัดหมายกับบุคคลปริศนา...ผู้ว่าจ้างให้ขโมยตราเอมิเลีย...เพื่อมาส่งของ

เนื่องจากตอนรับงาน อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมปิดหน้า เฟลท์จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีหน้าตาเช่นไร

เมื่อเห็นชายแปลกหน้าอย่างวูดโผล่มาที่ร้าน ทั้งรอมและเฟลท์ก็เข้าใจว่าเขาคือผู้ว่าจ้าง

ในโลกของพวกเขา หากแสดงความอ่อนแอให้เห็น ลูกค้าก็อาจใช้ต่อรองราคาจนเสียเปรียบได้

ดังนั้น เมื่อเห็นวูดซึ่งพวกเขาคิดว่าเป็นผู้ว่าจ้าง ทั้งคู่จึงวางแผนต้อนรับเขาอย่าง “อบอุ่น” เพื่อแสดงว่าพวกเขาไม่ใช่ใครที่ต่อรองได้ง่ายๆ

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดเลยคือ “ลูกค้าปริศนา” คนนี้ กลับแข็งแกร่งเกินคาด!

“คงเข้าใจผิดกันน่ะ ชั้นไม่ใช่คนที่พวกนายรอหรอก จริงๆ แล้วชั้นก็มารอคนคนนั้นเหมือนกัน”

“ส่วนคนที่พวกนายจะเจอน่ะ… เขามีฉายาว่า ‘นักล่าไส้’ คนที่โหดเหี้ยมสุดๆ เลยล่ะ”

“ถ้าพวกนายยังใช้วิธี ‘ต้อนรับ’ แบบนี้อยู่ล่ะก็ มีหวังได้ตายกันหมดตอนนางโผล่มาแน่”

ข้อมูลของวูดทั้งหมดมาจากสิ่งที่สึบารุเล่าให้ฟัง

และความจริงก็คือ...ในการย้อนคืนรอบที่สองของสึบารุ ทั้งรอมและเฟลท์ก็ถูก “นักล่าไส้” ฆ่าตาย

วูดจึงปล่อยมือจากคอของเฟลท์ ปล่อยให้เธอล้มลงไปบนพื้น หายใจหอบอย่างหนัก

รอมที่ยืนอยู่ด้านข้าง ถึงกับชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อ “นักล่าไส้” ก่อนจะถามย้ำด้วยสีหน้าตึงเครียด

“นักล่าไส้? หมายถึงนักฆ่าชื่อดังจากทางเหนือคนนั้นน่ะเหรอ?”

“ทำไมนางถึงจ้างเฟลท์ให้ขโมยของ? ปกติพวกนักฆ่าน่าจะรับแค่จ้างฆ่าหรือปล้นไม่ใช่เหรอ?”

ในฐานะเจ้าของร้านรับจำนำ รอมก็พอมีความรู้เรื่องโลกใต้ดินอยู่บ้าง และชื่อของ “นักล่าไส้” ก็ใช่ว่าจะไม่คุ้นหู

เอลซ่า แกรนฮีเอร์ต นักฆ่าจากแดนเหนือ มีชื่อเสียงฉาวโฉ่จากการผ่าท้องเหยื่อจนได้ฉายาสะท้านวงการในดินแดนตะวันตกว่า...“นักล่าไส้”

แม้แต่ในหมู่นักฆ่าด้วยกันเอง นางก็ยังเป็นบุคคลที่ถูกหวาดกลัว

หากนางเป็นผู้ว่าจ้างของเฟลท์จริงๆ ด้วยนิสัยอำมหิตเยี่ยงนั้น โอกาสที่นางจะปล่อยพยานรอดชีวิตคงมีน้อยมาก

“ชั้นก็ไม่รู้ว่านางจ้างพวกนายมาทำไม บางทีอาจจะมีคนอื่นเป็นคนจ้าง แล้ว ‘นักล่าไส้’ ถูกส่งมาเก็บงานก็ได้...รวมถึงเก็บพยานด้วย”

“ส่วนเรื่องว่านายรับงานอะไร หรือโดนให้ขโมยอะไร ชั้นไม่สนหรอก”

“ชั้นแค่ถูกส่งมาที่นี่… แล้วก็สนใจ ‘นักล่าไส้’ คนนั้นนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง”

ดูเหมือนสึบารุจะตั้งใจตามหาตแรมังกรกลับมาให้เอมิเลีย เพื่อให้เธอประทับใจ

แต่ด้วยระดับฝีมือของเขาเมื่อเทียบกับ “นักล่าไส้” เขาคงต้องตายอีกนับสิบครั้งก่อนจะทำสำเร็จ

วูดไม่อยากย้อนเวลาในวันเดิมซ้ำๆ จึงตัดสินใจเผชิญหน้ากับ “นักล่าไส้” ด้วยตัวเอง

รอมและเฟลท์ไม่แน่ใจว่าจะเชื่อวูดดีหรือไม่ แต่หลังจากเห็นพลังของเขา พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากฟัง

“งั้นนายจะไม่ไปไหนใช่ไหม? บอกไว้ก่อนนะ ชั้นไม่เคยเห็นหน้านางมาก่อนด้วยซ้ำ ไม่รู้เลยว่านางแข็งแกร่งแค่ไหน”

“ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นมา ชั้นก็ช่วยปกป้องนายไม่ได้นะ”

จากการปะทะเมื่อครู่ วูดพอเดาได้ว่ารอมและเฟลท์พอมีฝีมือ แต่ในสายตาของสึบารุ พวกเขากลับถูกฆ่าอย่างง่ายดาย วูดจึงยังไม่แน่ใจในระดับพลังของศัตรู

“อย่าประเมินชั้นต่ำไปเพื่อน ถ้าชั้นคิดจะหนีล่ะก็ ไม่มีใครจับได้ง่ายๆ หรอก”

“แล้วในเมื่อ ‘นักล่าไส้’ หลอกชั้นแล้วยังคิดจะฆ่าด้วย ชั้นก็ขอเห็นหน้านางหน่อยเถอะ”

หลังจากพูดคุยกันสักพัก เฟลท์ก็จำได้ว่า วูดคือคนที่เธอเคยชนมาก่อนหน้านี้บนถนน จึงเริ่มพูดคุยกันอย่างคุ้นเคยขึ้น

ขณะที่ทั้งสามกำลังรออยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

วูดพยักหน้าให้รอมเตรียมตัว รอมจึงหยิบกระบองไม้อันใหม่ขึ้นมาถือไว้ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง

ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ หญิงสาวผู้เปล่งประกาย...เอมิเลีย...เจ้าของเรือนผมสีเงินงดงาม

เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า รอมก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันยากจะจินตนาการว่าผู้หญิงแต่งตัวดีมีสง่าราศีเช่นนี้จะมายังย่านสลัม

แต่เขาก็นึกถึงคำเตือนของวูดก่อนหน้า และตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง

วูดเคยกล่าวว่า “นักล่าไส้” เป็นหญิงสาว แถมยังสวยมากอีกด้วย

และหญิงสาวที่มาเยือนย่านสลัมเพียงลำพังเช่นนี้ ก็ชวนให้สงสัยไม่น้อย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง...หญิงสาวผมเงินผู้นี้อาจจะเป็น “นักล่าไส้” เองก็เป็นได้!

“ขอโทษนะคะ นี่คือร้านรับจำนำในสลัมใช่ไหม?” เอมิเลียเอ่ยถามอย่างสุภาพ สีหน้าไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อยต่อร่างยักษ์ของรอม

รอมไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่เบี่ยงตัวให้หลบทาง โดยที่มือยังถือกระบองพร้อมจะฟาดทันทีที่เธอเดินเข้ามา

เฟลท์เองก็ถือมีดสั้นในมือตั้งท่าพร้อมโจมตี

วูดนั่งสงบอยู่ในมุมราวกับรู้ล่วงหน้าแล้วว่าใครคือผู้มาเยือน

ทันทีที่เอมิเลียก้าวเข้าสู่ร้าน เธอก็เห็นวูดและร้องด้วยความแปลกใจ “วูด! ไม่นึกว่าจะเจอนายที่นี่ด้วย!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเอมิเลีย รอมที่กำลังจะลงมือถึงกับหยุดกึก หันไปมองวูดด้วยความงุนงง

“เธอไม่ใช่ ‘นักล่าไส้’ หรอก เธอคือคนที่พวกนายขโมยของไปนั่นแหละ” วูดกล่าวอย่างชัดเจน

การปรากฏตัวของเอมิเลียนั้นเกินความคาดหมายของวูด นางมาถึงก่อน “นักล่าไส้” เสียอีก

จากข้อมูลของสึบารุ มีเพียงสามคนที่ถูกฆ่าโดย “นักล่าไส้” ซึ่งหมายความว่าอนาคตไม่ได้ถูกกำหนดตายตัว มันสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามปัจจัยต่างๆ

ตามคำบอกของเอมิเลีย เธอหลงทางอยู่ในย่านสลัม และบังเอิญได้ยินเสียงต่อสู้เมื่อครู่ จึงเดินตามเสียงมาจนถึงร้านนี้

เมื่อเห็นเฟลท์ เอมิเลียก็เรียกร้องให้คืนตแรมังกรที่ขโมยไปทันที

เฟลท์เมื่อเห็นว่าเอมิเลียดูไร้ประสบการณ์ จึงยืนยันว่า ในเมื่อเธอขโมยมาได้ มันก็เป็นของเธอแล้ว หากเอมิเลียต้องการคืน ก็ต้องจ่ายเงิน

วูดแอบคิดในใจว่า หากเอมิเลียมีเงินติดตัว เธออาจจะยอมจ่ายจริงๆ เสียด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดาย เธอไม่มีแม้แต่เหรียญเดียว

ตแรมังกรสำคัญกับเอมิเลียอย่างยิ่ง แต่เฟลท์สนใจเพียงเงินทอง การปะทะกันจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เอมิเลียไม่มี พัค วิญญาณผู้คุ้มกันที่ปรากฏตัวเฉพาะกลางวัน ทำให้พลังของเธอลดลงมาก แม้เช่นนั้น เธอก็ยังแข็งแกร่งกว่าเฟลท์

แต่เมื่อมีรอมเข้าร่วม และด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ร้านที่แคบ ทำให้เวทของเอมิเลียใช้ได้ไม่ถนัด การต่อสู้จึงกลายเป็นทางตัน

…จนกระทั่งแขกคนสุดท้ายของค่ำคืนนี้ปรากฏตัวขึ้น ทุกคนจึงหยุดการต่อสู้โดยพลัน

ประตูเปิดอีกครั้ง เผยให้เห็นหญิงสาวผู้มีเส้นผมสีดำมันวาว...สิ่งหายากในโลกนี้

นางสวมชุดดำสุดเย้ายวน ผ่าลึกถึงต้นขา ถุงน่องสีดำโอบรัดเรียวขาอย่างน่าหลงใหล ทั้งรูปร่างและหน้าตาล้วนงดงามเกินใคร

ไม่มีคำใดจะอธิบายได้ดีไปกว่าคำว่า “ยั่วยวน”

ไม่น่าแปลกใจที่สึบารุจะพูดถึง “นักล่าไส้” ด้วยทั้งความหวาดกลัวและหลงใหลปนกัน

แค่ความงาม นางก็กินขาดผู้หญิง 99% ที่สึบารุเคยพบมาในโลกก่อน

แม้เอมิเลียจะงดงามกว่า แต่รูปร่างก็เทียบไม่ได้ และเสื้อผ้าก็ไม่ได้ยั่วยวนขนาดนี้

หากให้วูดเลือก เขาคงเลือก “นักล่าไส้” ...ไม่ใช่เพราะเป็นพวกหื่นกาม… แต่อาจจะเพราะชื่นชมในแฟชั่นของนางก็เป็นได้

เมื่อนางก้าวเข้าสู่ร้าน สายตาก็ไล่มองทั่วห้อง สำรวจจำนวนคนที่มากกว่าที่คาดไว้ แล้วเผยรอยยิ้มหนึ่ง

…รอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนเยือกเย็นไปถึงสันหลัง

ในรอยยิ้มนั้นมีบางสิ่ง… บิดเบี้ยว และอันตราย

“ยอดเยี่ยม… หนุ่มหล่อผมทอง เด็กสาวผมเงินยั่วยวน ยักษ์แก่กับหัวขโมยตัวน้อย ดูท่าทางจะหลากหลายดีนี่”

“ชั้นสงสัยจริงๆ… ไส้พวกแกจะต่างกันแค่ไหนนะ?”

เดิมที นางตั้งใจจะพูดจาโน้มน้าวเพื่อล่อเอาตแรมังกรมา

แต่ตอนนี้ เมื่อ เอมิเลีย ผู้เป็นเป้าหมายมาถึงด้วยตัวเอง นางก็ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอีกต่อไป

ในเมื่อเป้าหมายคือการลบล้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์...การฆ่าเอมิเลียก็ถือว่าได้ผลไม่ต่างกัน…

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥