: หรือว่าพระรองสุดหล่อจะโผล่มาแล้วจริงๆ?

: หรือว่าพระรองสุดหล่อจะโผล่มาแล้วจริงๆ?

ในโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ทั่วไป การที่ใครสักคนถูกส่งข้ามภพมา ก็มักจะเป็นพระเอกของเรื่องเสมอ เช่น ไซโตะแห่ง อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท หรือรูเดียสแห่ง เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ

และในขณะนี้ วู้ดเองก็เชื่อเช่นนั้น เขามั่นใจว่าเด็กหนุ่มผมดำตรงหน้าคือ “พระเอกแห่งโลกนี้” จึงจับตามองด้วยความจริงจัง

เด็กหนุ่มผู้นั้นมีนามว่า “” และเขาก็เป็นคนจากต่างโลกจริงดังที่วู้ดคาดไว้

ก่อนหน้านี้ สึบารุเพียงแค่เดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อในโลกเดิมของเขา แต่เมื่อก้าวออกจากประตูร้านไปกลับพบว่าตนได้มายังโลกอีกใบหนึ่งเสียแล้ว

อย่างไรก็ตาม เด็กหนุ่มมิได้ตื่นตระหนกหรือกรีดร้องอย่างคนทั่วไป

ตรงกันข้าม...หลังตั้งสติได้ เขากลับตื่นเต้นแทบคลั่ง

ในฐานะโอตาคุผู้คลั่งไคล้เกม RPG นิยาย และมังงะ สึบารุมีภาพในหัวชัดเจนว่าการ “ข้ามโลก” หมายถึงการได้รับโอกาสเป็น “ตัวเอก” ของเรื่อง

พระเอกในโลกแฟนตาซีที่มีโชคชะนาและสาวๆ รายล้อม ย่อมเป็นโอกาสทองที่ชายหนุ่มผู้ไร้เป้าหมายในโลกเดิมจะคว้าไว้

ในเมื่อโลกเดิมไม่มีอะไรให้เขาภูมิใจ โลกใหม่นี้จึงกลายเป็นเวทีเริ่มต้นชีวิตใหม่ และด้วยประสบการณ์เกมและความรู้จากโลกเดิม เขามั่นใจว่าสามารถสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้

แตกต่างจากผู้ข้ามโลกส่วนใหญ่ สึบารุจัดว่ามีหัวคิด

ตั้งแต่ย่างเข้าสู่โลกนี้ เขาก็สวมบทบาท “พระเอก” เต็มตัว มองทุกเหตุการณ์รอบตัวเป็นอีเวนต์ในเกม

และเพื่อเป็นการตอกย้ำความเชื่อนั้น เขาได้พบกับสาวงามผมเงินนามว่าเอมิเลียโดยบังเอิญ

แน่นอน เมื่อมีสาวงามปรากฏตัว พร้อมเควสต์ที่ต้องตามหาของที่ถูกขโมยไป สึบารุก็เข้าใจทันทีว่า “อีเวนต์พระเอก” ได้เริ่มขึ้นแล้ว

เมื่อทราบว่าสิ่งของของเอมิเลียถูกโจรสาวขโมยไป สึบารุจึงอาสาช่วยเธอด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

แต่เมื่อเริ่มการไล่ล่า เขาก็พบว่า เควสต์นี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด

เอมิเลีย แม้จะดูเป็นสาวบอบบาง แต่กลับว่องไวราวสายลมและมีพลังเวทเหลือเฟือ

ส่วนสึบารุ ผู้ภาคภูมิใจกับแรงแขน 60 กิโลกรัมจากโลกเดิม กลับกลายเป็นแค่ “ไก่อ่อน” ในโลกนี้

และสิ่งที่แย่กว่านั้นก็คือ การปรากฏตัวของ "พระรองสุดหล่อ" ตามสูตรนิยาย...ชายหนุ่มผมทองรูปงามที่เหมือนจะมาแย่งบทพระเอกไปอย่างนั้น

ในนิยายหรือเกมแนวนี้ มักมีตัวละครชายหล่อเท่ ปรากฏตัวเพื่อแย่งความสนใจจากนางเอก แต่สุดท้ายก็มักเป็นแค่บันไดให้พระเอกได้เปล่งประกาย

และแน่นอน...สึบารุมองว่าวู้ดก็คือ “พระรองไร้ค่า” ประเภทนั้น

ความหมั่นไส้ของสึบารุต่อวู้ดไม่ได้เกิดจากการกลัวโดนแย่งบทพระเอกเพียงอย่างเดียว...แต่เพราะวู้ดนั้น “หล่อเกินไป!”

ใช่แล้ว…หล่อชนิดที่ทำให้ชายอีกคนรู้สึกอึดอัด

และในฐานะพระเอก สึบารุก็ไม่อาจยอมรับการมีอยู่ของคู่แข่งที่ “หน้าตาดี-ฉลาด-มีไหวพริบ” เช่นนี้ได้ง่ายๆ

“เธอมีพรแห่งสายลม…เราคงตามไม่ทันแล้วแหละ

…ต้องหาทางใหม่ในการตามหาเธอแทนแล้วล่ะ” เอมิเลียกล่าวเบาๆ

นางโจรสาวผู้มีเรือนผมฟางกระเซิงนั้น มีพรจากธาตุลมติดตัว และหลังถูกขัดขวางโดยวู้ด เธอก็หายลับไปโดยสมบูรณ์

“ไม่เป็นไรนะ เอมิเลีย! ชั้นจะหาทางช่วยเธอให้ได้!” สึบารุพูดด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

แม้ไม่มีพลังโกง แม้ไม่แข็งแกร่งเท่าใครในโลกนี้ แต่เขาก็เชื่อมั่น…ว่า “พระเอกย่อมมีทางออกเสมอ!”

หากกำลังไม่พอ…ก็ต้องใช้สมอง

ด้วยประสบการณ์เล่นเกม RPG มานับไม่ถ้วน สึบารุจึงหันไปหา “NPC” คนแรกที่พบ นั่นคือแม่ค้าขายผลไม้ข้างถนน

“ขอโทษครับคุณลุง พอจะช่วยตอบคำถามได้มั้ยครับ?” เขาเอ่ยพลางยื่นเงินเยนจากโลกเดิมให้

แต่สิ่งที่ได้รับกลับคือแววตาไม่พอใจ “จะหลอกใครด้วยเศษกระดาษนี่ฟะ!? ไม่ซื้อก็ไสหัวไป!”

สึบารุหน้าแตกยับ...เขาเพิ่งเข้าใจว่าตนไม่มีแม้แต่ “ค่าเงิน” ใช้ในโลกนี้

เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากเอมิเลีย แต่เธอก็ไม่มีเงินติดตัว เพราะเป็นรีมที่ถือกระเป๋าไว้

“ให้ตายสิ…ต้องไปทำเควสต์ย่อยหาเงินก่อนสินะ?” เขาพึมพำเสียงเบา

ในขณะที่สึบารุกำลังพยายามอย่างทุลักทุเลนั้นเอง

วู้ดที่ยืนอยู่ข้างหลังก็กล่าวเรียบๆ “งั้นชั้นเอาแอปเปิ้ลหนึ่งปอนด์ แล้วบอกทางไปสลัมกับตลาดมืดให้ด้วย”

สิ้นเสียง เหรียญเงินก็ถูกวางบนโต๊ะของแม่ค้า

แม่ค้าผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความดีใจ รีบจัดแอปเปิ้ลให้พร้อมบอกเส้นทางอย่างละเอียด...แถมยังเตือนให้ระวังด้วยว่า “แถวนั้นคนเถื่อนเพียบ”

สึบารุมองวู้ดอย่างไม่สบอารมณ์

“ไหนบอกไม่มีเงิน แต่ทำไมไม่ถามหาข้อมูลของโจรนั่นแทนล่ะ?”

วู้ดเพียงหันมาชำเลืองพลางอธิบายอย่างใจเย็น

“เพราะถึงถามไป เขาก็อาจไม่รู้ หรือถึงรู้ก็ไม่บอก

…ชุดของเด็กสาวคนนั้นขาดรุ่งริ่งกว่าแม้แต่คนแถบนี้ ถ้าเธอขโมยของที่ไม่มีประโยชน์กับตัวเอง

ก็แปลว่าเธอจะเอาไป ‘ขาย’ ซึ่งต้องไปที่ตลาดมืด...ที่เดียวที่รับของแบบนั้น”

“อืม ของที่เธอขโมยไปถึงจะสำคัญกับชั้น แต่ก็ไม่มีค่าอะไรกับคนอื่น…” เอมิเลียพยักหน้าเห็นด้วย

พัคตบมือปุๆ ชื่นชม “เยี่ยมมากหนุ่มน้อย! ใช้เหตุผลได้ดีจริงๆ!”

“ขอบคุณนะ ถ้าได้ของกลับมา ชั้นจะหาทางตอบแทนแน่นอน” เอมิเลียกล่าวอย่างจริงใจ

วู้ดยิ้มบาง “ไม่ต้องตอบแทนหรอก เรื่องมันเริ่มจากชั้นเองที่ทำให้เธอหลุดรอดไปได้”

และว่าจบ วู้ดก็หันหลังเดินจากไป

เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเกาะกลุ่มพระเอก

ไม่ต้องทำเควสต์ ไม่ต้องตามหาโชคชะตา เขาแค่ “มีชีวิต” และ “สัมผัสโลกนี้” ตามที่ใจต้องการ

ในโลกของ เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ เขาเคยต้องอยู่กับรูเดียสเพราะเป็นพี่น้อง

แต่กับสึบารุ...ผู้เป็นคนแปลกหน้า เขาไม่มีพันธะใดๆ

เอมิเลียกับพัคไม่ได้แปลกใจอะไรที่เขาจากไป

แต่มันกลับทำให้สึบารุรู้สึกประหลาดใจ…มาก

เขาคิดว่าวู้ดจะเป็น “คู่แข่งตัวฉกาจ”

…แต่หมอนั่นกลับเดินจากไปเหมือนไม่สนใจนางเอกเลย?

ที่สำคัญ...เขาไม่ใช่พระรองโง่ๆ อย่างที่สึบารุเข้าใจ

ทั้งหล่อ ฉลาด เด็ดขาด…จะให้แข่งกันแบบนี้ สึบารุเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะชนะได้อย่างไร

โชคดีที่ “ชายหนุ่มหล่อ รวย เท่” คนนั้นจากไปแล้ว

แม้จะฉายแสงไปก่อนหน้านี้ แต่สึบารุก็เชื่อว่า “เวทีโชว์ของพระเอก” ยังเหลืออีกมากมาย

ขณะวู้ดเดินทอดน่องไปตามถนน กินแอปเปิ้ลในมือไปพลาง เขาก็ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ควรทำต่อไป

โลกนี้มีเวทมนตร์ ความโปร่งใสของมานา และสิ่งที่เรียกว่า “พรแห่งเทพ”

หากจะทำให้ชีวิตในซิมูเลชั่นนี้คุ้มค่า วู้ดต้องหาทาง “เรียนรู้พลังใหม่จากโลกนี้ให้ได้”

พร…คือของขวัญจากโลก...พลังพิเศษที่มอบให้แก่ผู้ถูกเลือก

ผู้มีพร จะได้รับพลังที่ทวีคูณเหนือมนุษย์ และได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มี “พรแห่งสวรรค์”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥