SHADOW012

บทที่ 12: เงายักษ์

“อ๊า…”

“นั่นมัน…”

“ทะเล…ถูกผ่ากลาง!!”

“กลั้ว! พลังแบบนั้นมันอะไรกันแน่!”

“ปีศาจชัดๆ…”

เหล่าซอมบี้ที่ทำงานรับใช้ลุคอย่างมิอาจขัดขืนทั้งกลางวันกลางคืน รวมถึงเพโรน่าและฮอกแบ็กที่ฝึกอยู่บริเวณนั้น ต่างจ้องมองไปยังทะเลเบื้องหน้าซึ่งถูกกรีดผ่าจนเป็นแนวยาวหลายกิโลเมตรด้วยความตกตะลึง

ทุกคนยืนนิ่งค้าง ราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง

ปากของพวกเขาอ้าค้าง ไม่มีใครสามารถหุบได้เป็นเวลานาน

“กลั้ว… หมอนั่น… อายุแค่สิบเจ็ดจริงดิ?”

เพโรน่ากลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า ลุคอายุเพียงแค่สิบเจ็ดปีเท่านั้น

น้อยกว่าเธอซึ่งเพิ่งอายุสิบแปด…หนึ่งปีเต็ม

เกินไปแล้ว…แข็งแกร่งเกินไป…

ช่างเหลือเชื่อจริงๆ…

“ซู่… สมกับเป็นท่านลุค…”

ดวงตาของด็อกเตอร์ฮอกแบ็กฉายแววตื่นเต้นระคนยินดี

“ในด้านการพัฒนาพลังผลปีศาจ… ท่านลุคเหนือกว่าท่านโมเรียเสียอีก!”

“ด้วยพลังของ ผลเงา บวกกับทักษะการต่อสู้ทางร่างกายอันแข็งแกร่ง ท่านลุคมีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่จะก้าวขึ้นมาแทนที่โมเรียในฐานะ 7 เทพโจรสลัด ได้อย่างสมศักดิ์ศรี!”

เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะติดตามลุคไปตลอด

หลังจากที่ได้รับพลังของ ผลซ่อมแซม เขาก็รู้สึกประทับใจในความเอื้ออารีของชายหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง

และในตอนนี้…หลังได้เห็นกับตาว่าลุคทรงพลังเพียงใด…

เขายิ่งตื่นเต้นจนอดไม่ไหว!

ลุคยิ่งแข็งแกร่งเท่าใด ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเขาเลือกไม่ผิด

และพวกเขาทั้งหมดกำลังก้าวเข้าสู่อนาคตที่ไร้ขีดจำกัด!

“ยังอีกไกลนัก!”

ลุคกลับคืนสู่ร่างปกติ

สีหน้าสงบนิ่ง ไร้ความยโสโอหัง

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ หากต้องขยายร่างเป็นยักษ์ด้วยพลัง ปฏิวัติเงา เพียงอย่างเดียวโดยไม่เสริมด้วยเงาของผู้อื่น

การสิ้นเปลืองพลังก็จะสูงลิ่ว

หากเข้าสู่การต่อสู้เต็มกำลัง เขาจะสามารถคงสภาพร่างยักษ์ไว้ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

เขายังต้องฝึกฝนอีกมาก

แน่นอน…หากเพียงใช้ “ปฏิวัติเงา” ในการต่อสู้ปกติ

มันก็ไม่ใช่ภาระสำหรับเขาเลย

“ยิ่งไปกว่านั้น...ปฏิวัติเงา ยังเป็นเพียงหนึ่งในความสามารถของ ผลเงา เท่านั้น!”

“แยกร่างเงา!”

สายตาของลุคหรี่ลง

เงาสีดำของเขาลุกขึ้นและพองตัวขึ้น

มันกลายเป็นเงาร่างมนุษย์ที่มีรูปร่างตรงกับเขาทุกประการ

และในชั่วพริบตานั้น...กำปั้นดำขนาดยักษ์ก็พุ่งออกมา!

“ตึง! ตึง!”

เงาหมัดพุ่งกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท่ามกลางควันฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย หมัดเงาที่จับต้องได้ยังคงยืดและหดตัวอย่างต่อเนื่อง

กระหน่ำโจมตีใส่หินผาเบื้องหน้าราวกับปีศาจคลุ้มคลั่ง

ไม่เพียงโจมตีแบบตรงๆ

หากแต่...บางครั้งก็เหมือนงู!

หมัดนั้นพลิกซ้ายวกขวา

บุกตีจากมุมอับสายตาอย่างไม่น่าเชื่อ

เคลื่อนไหวอิสระ ไร้ข้อจำกัด

“เงายักษ์!”

ลุคกอดอก ตะโกนเสียงต่ำ

“ฟึ่บ!”

ในวินาทีนั้น

แยกร่างเงาซึ่งยืนเคียงข้างเขาก็พุ่งทะยานออกไป

ร่างที่มีขนาดเทียบเท่าต้นฉบับ สูงราวสามเมตร บัดนี้ขยายขึ้นอีกครั้ง!

เงาดำสนิทขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในพริบตาเดียว มันก็กลายเป็น…เงายักษ์

“รันเคียคุ!!”

เท้าขวาขนาดยักษ์เตะออกดั่งสายฟ้าฟาด

“วู้ฮู้ว......!”

เสียงระเบิดที่แหวกอากาศดังกึกก้อง

คลื่นใบมีดรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมาปรากฏกลางอากาศอย่างไร้ที่มา

“ฟู้ว...”

จากนั้น พุ่งตรงไปยังทะเลเบื้องหน้าทันที

“ตึง!!”

“ครืน!!”

ร่องน้ำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนพื้นทะเล

ความน่าสะพรึงนั้น…เกินกว่าคำจะพรรณนา

“เมื่อรวมกับ วิชาหกรูปแบบ พลังรบที่แยกร่างเงาสามารถปลดปล่อยออกมาได้…มันทรงพลังเหลือเกิน…”

ลุคยกมือขึ้นลูบคาง

พึมพำประเมินด้วยเสียงเรียบ

“ยิ่งไปกว่านั้น…แยกร่างเงายังมีข้อได้เปรียบที่ร่างต้นฉบับไม่มีอีกด้วย”

มันไม่หวาดกลัวต่อการโจมตีทางกายภาพใดๆ

สามารถเพิกเฉยต่อความเสียหายได้

ยิ่งไปกว่านั้น…เนื่องจากมันเป็นเงา

มันสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามต้องการ

สามารถโจมตีจากมุมที่คาดไม่ถึง สร้างแรงกดดันให้ศัตรู

จนแทบไม่สามารถป้องกันได้เลย!

แม้ว่าขณะนี้ แยกร่างเงาจะขยายได้เพียงระดับร่างยักษ์เท่านั้น

ยังไม่สามารถขยายจนใหญ่เท่าเกาะได้

แต่เขาเชื่อว่า เมื่อพลังของผลปีศาจได้รับการพัฒนาไปอีกขั้น

เขาจะสามารถทำให้ แยกร่างเงา ใหญ่กว่านี้ และปลดปล่อยพลังรบที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นแน่นอน!

“ตึก! ตึก!”

ท้ายที่สุด ทั้งสองคนก็ฝึกจบตามตารางที่ลุคกำหนดไว้

แต่เช้าตรู่ พวกเขาถูกบังคับให้วิ่งรอบเรือยักษ์ถึงยี่สิบรอบ

สองร่าง หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่ เปียกโชกเหงื่อ นอนฟุบลงกับพื้น

หอบหายใจไม่หยุด ไม่อยากลุกขึ้นอีกต่อไป

“แฮ่ก… เหนื่อยจะตาย… วิ่งเสร็จสักที!”

เพโรน่าหอบหายใจหนัก

น้ำตารื้นขึ้นตาทุกครั้งที่เธอหวนคิดถึงตอนที่โมเรียยังอยู่

เธอคิดถึงเหลือเกิน

อย่างน้อย…โมเรียก็ไม่บังคับให้พวกเธอฝึกทรมานแบบนี้ทุกวัน!

“ยี่สิบรอบ… จะเอาชีวิตกันเลยรึไง!”

ด็อกเตอร์ฮอกแบ็กฟุบลงกับพื้น

ร้องขอเสียงแผ่ว: “น้ำ… ชั้นอยากดื่มน้ำ!!”

“รอเดี๋ยวนะครับ…”

ซอมบี้รูปร่างดุร้ายซึ่งคอยรับคำสั่งอยู่ รีบวิ่งเอาแก้วน้ำมาส่งให้ทั้งสอง

แม้ผิวพรรณของมันจะหมองคล้ำแห้งกร้าน

แต่รูปลักษณ์และพฤติกรรมแทบไม่ต่างจากมนุษย์ปกติ

ภายหลังจากถูกซ่อมแซมและแปลงร่างด้วย ผลซ่อมแซม

แม้จะยังอ่อนแอต่อเกลือและน้ำทะเล

แต่ก็ไม่หวาดกลัวการสัมผัสจากภายนอกอีกต่อไป

ตราบใดที่ไม่ถูกเทหรือแช่เข้าไปโดยตรง

หรือถูกคว้านท้อง

พวกมันก็ยังคงเคลื่อนไหวได้เป็นปกติ

เพราะแม้จะยังพูดออกเสียงได้

แต่ช่วงล่างของลำคอพวกมัน…ถูกปิดตายสนิทแล้ว

“ทั้งสองคน ต้องตั้งใจล่ะ…”

ลุคเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ชั้นได้สอนวิธีฝึก วิชาหกรูปแบบ ไปครบหมดแล้ว!”

“อย่าทำให้ชั้นผิดหวัง!”

“ครับ / ค่ะ ท่านลุค!”

ทั้งเพโรน่าและฮอกแบ็กพลันแววตาจริงจัง

แม้จะถูกกดดันหนักหนา…

แต่กลับทำให้ทั้งสองรู้สึก…ตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ

หากสามารถฝึกฝนจนสำเร็จ…

ต่อให้ไม่แข็งแกร่งเท่าลุคในตอนนี้

แต่...ก็สามารถปกป้องตัวเองได้!

“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่…ชั้นถึงจะฝึกวิชาหกรูปแบบได้ครบหมดนะ…”

เพโรน่ารำพึงเบาๆ อย่างใฝ่ฝัน

“อย่าใจร้อน…”

ลุคยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ

ยิ้มบาง

“ตราบใดที่เธอฝึกซ้อมตามตารางที่ชั้นวางไว้ และไม่ยอมแพ้

พอร่างกายแข็งแรงถึงระดับหนึ่งแล้ว…

ชั้นก็มีวิธีเร่งให้ฝึกได้ไวขึ้น!”

“จริงเหรอ?!”

ดวงตาของเพโรน่าเป็นประกาย

ก่อนจะหันไปมองลุคด้วยแววตาเปี่ยมหวัง

ในฐานะหมอ ด็อกเตอร์ฮอกแบ็กก็อดแปลกใจไม่ได้:

“หรือว่า…ท่านใช้ยาบางอย่างรึเปล่า?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่…”

ลุคหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า

“แต่…ใช้พลังของ ผลเงา ต่างหาก!”

“แต่ถ้านาย…ในฐานะหมอ…สนใจ

นายก็สามารถศึกษาเรื่องยาทางพันธุกรรม หรือยาประสิทธิภาพสูงเพิ่มเติมได้ในเวลาว่างนะ!”

พูดถึงตรงนี้

เขาก็หันมาพูดกับฮอกแบ็กโดยตรง

“หมายความว่าไงน่ะ?” เพโรน่าทำหน้ามึน

“แม้เงาที่ปล้นมา เมื่อฝังใส่ร่างคนอื่นแล้ว

จะเสริมพลังได้เพียงชั่วคราว ไม่ยืนยาว…”

ลุคกล่าวตรงๆ อย่างไม่ปิดบัง

“แต่อีกด้านหนึ่ง มันก็ช่วยให้เราได้รับ ‘การฝึกฝนตลอดชีวิตของเจ้าของเงา’ ในช่วงเวลาสั้นๆ ได้เหมือนกัน!”

“เพราะสัญชาตญาณการต่อสู้ และประสบการณ์ของเขา ได้ถูกฝังไว้ในความทรงจำของร่างกายเรียบร้อยแล้ว!”

“ดังนั้น…แค่เธอฝึกต่อเนื่องและเข้าใจมันภายใน 2–3 นาทีที่เงานั้นยังอยู่ในร่าง

บางที...เธออาจได้อะไรกลับมามากกว่าที่คิด!”

นี่คือสิ่งที่เขาค้นพบหลังทดลองซ้ำหลายครั้ง

พลังของ ผลเงา นั้น…โกงถึงเพียงนี้

มันไม่เพียงแค่เป็น “เครื่องเร่งฝึกฝน”…

แต่ยังเป็น “เวอร์ชันฝึกฝนแบบแชร์” ด้วย!

ไม่เหมือนคนทั่วไปที่แค่ใช้เงาผู้อื่นชั่วคราวเพื่อเพิ่มพลัง

แต่ไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของสัญชาตญาณการต่อสู้

ในฐานะผู้ใช้ ผลเงา โดยตรง

เขาสามารถเข้าถึง…แม้แต่ “ความทรงจำลึก” ของชีวิตเป้าหมาย ผ่านเงาที่ปล้นมาได้ด้วยซ้ำ

“แบบนี้นี่เอง!!”

เพโรน่าและฮอกแบ็กร้องพร้อมกันอย่างตาสว่าง

พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่า หากฝังเงาของคนอื่นลงในร่าง จะเสริมพลังได้ชั่วคราว

โมเรียเองก็อาศัยความสามารถนี้ กำราบลุคและขังเขาไว้ใต้ดิน

แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า…เงาของคนอื่นจะมีผลระดับนี้!

ทั้งสองอดดีใจและตื่นเต้นไม่ได้

“แต่อย่าเพิ่งดีใจไปนัก…”

ลุคเตือนเสียงเข้ม

“แม้ชั้นจะสามารถช่วยหา ‘นักสู้วิชาหกรูปแบบ’ ให้ แล้วปล้นเงามาฝึกฝน…”

“แต่พละกำลังของร่างกายพวกเธอ…ต้องตามให้ทันก่อน!”

“เพราะงั้น...ยังไงก็ต้องฝึกต่อไป!”

“ครับ / ค่ะ ท่านลุค...!”

“เราจะตั้งใจฝึก!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน