SAI030
SAI030
ตอนที่ 30: ไคโด ไปสนุกกันเถอะ
“เป็นไงบ้าง? พักนี้ผู้บัญชาการบ็อบทำอะไรอยู่?”
“ไม่มีอะไรพิเศษ ก็กินดื่มตามปกติน่ะ!”
“คุยกับพวกผู้บัญชาการอยู่ดีๆ แล้วก็วิ่งออกจากห้องไปซะอย่างนั้น”
“หายตัวไปในพริบตาเลยล่ะ!”
ผู้ที่เอ่ยปากพูดคนแรกคือ ไคโด เด็กฝึกในกองเรือ
หลังจากพ่ายแพ้ในศึกครั้งก่อน เขาก็วางแผนขึ้นมาใหม่ ด้วยการนำสมบัติบางส่วนไปว่าจ้างลูกเรือบนเรือ ให้สืบความเคลื่อนไหวของบ็อบ แล้วรายงานกลับมาทันที
จุดประสงค์ก็เพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหวของบ็อบอย่างใกล้ชิด จะได้หาทางแซงหน้าได้ในภายภาคหน้า
'รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง'
“แล้วนี่ชั้นจ่ายเงินไปเพื่ออะไรห๊ะ? ไร้ประโยชน์จริงๆ!”
“ไม่มีข่าวสารที่ใช้ได้สักอย่างเลย!!”
ไคโดจ้องเขม็งใส่ลูกเรือที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยแววตาดุดัน
อีกฝ่ายถึงกับขาสั่นด้วยความหวาดกลัว
ถ้าไม่เพราะไปเล่นพนันจนหมดตัว มีหนี้สินรุงรัง เขาคงไม่มีวันยอมรับงานจากไคโดแน่นอน ไม่คิดจะมาเป็นลูกมือคอยวิ่งเต้นให้อีกด้วยซ้ำ!
“ผู้บัญชาการบ็อบเขาทำแบบนี้ทุกวันจริงๆ นี่นา!”
“จะให้ชั้นทำยังไงได้ล่ะ…”
ลูกเรือพยายามจะแก้ตัวอีกเล็กน้อย
แต่ไคโดก็ขัดขึ้นมาก่อน
“ช่างเถอะ ช่างมัน! ไปให้พ้นตา!!”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แล้วโบกมือไล่ให้รีบไปให้เร็วที่สุด
“เงินล่ะ…”
ลูกเรือพูดเสียงเบา สีหน้าขมขื่น
“ไสหัวไป!”
ไคโดควักถุงเงินเล็กๆ จากเอวแล้วโยนให้
พอได้เงิน ลูกเรือคนนั้นก็รีบวิ่งหนีออกไปสุดแรง ราวกับกลัวว่าไคโดจะเปลี่ยนใจในวินาทีถัดไป แล้วแทนที่จะให้แค่เงิน อาจโดนกระบองตีหัวเข้าให้
ขณะเดียวกันไม่ไกลจากตรงนั้น ริมฝีปากของบ็อบก็ยกยิ้มเล็กน้อย
หลังจากแยกจากหนวดขาว เขาก็มาที่ที่พักของไคโด
ภายใต้การสังเกตการณ์ด้วยฮาคิ
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างไคโดกับลูกเรือล้วนอยู่ในสายตาของเขา
เขาไม่คิดเลยว่าไคโดจะยอมควักเงินจ่ายด้วยตนเอง ซึ่งมันผิดคาดของบ็อบมาก
ในเรื่องราวดั้งเดิม ไคโดไม่ใช่คนที่พูดง่ายขนาดนั้นแน่
แล้วยังให้เงิน? ไม่ทุบตีด้วยกระบองก็นับว่าเมตตาสุดๆ แล้ว!
ดูท่าทาง ไคโดวัยหนุ่มกับตัวตนในอีก 40 ปีข้างหน้า ช่างแตกต่างกันนัก!
ใช่แล้ว! สี่สิบปีมากพอจะเปลี่ยนใครสักคนได้
นั่นยิ่งทำให้บ็อบเกิดความสนใจ… ไคโดในวัยสี่สิบปีนั้น จะกลายเป็นเช่นไรกันแน่?
หลังจากไล่ลูกเรือไปแล้ว ไคโดก็กำลังจะปิดประตูเข้าห้องพัก
ทันใดนั้น เขาก็เห็นใครบางคนเดินเข้ามาจากระยะไกล
ผมดำ ดวงตาดำ ใส่ชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการจากหน่วยส่งกำลังบำรุง — บ็อบงั้นหรือ!?
ทันใดนั้น ไคโดถึงกับตาเบิกโพลง
ความเร็วในการปิดประตูก็พุ่งขึ้นทันที!
แต่ในวินาทีถัดมา บ็อบที่เมื่อครู่ยังเดินทอดน่องอยู่นั้น ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตูของไคโดเสียแล้ว
มือหนึ่งจับประตูไว้ อีกมือซุกอยู่ในกระเป๋า
ต่อให้ไคโดออกแรงมากแค่ไหน ประตูก็ไม่ขยับเลยสักนิด
“โย่! ไคโด พักนี้นายตามดูชั้นอยู่บ่อยเลยนะ!”
“ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว จะไม่ต้อนรับหน่อยเหรอ?”
บ็อบเลิกคิ้ว น้ำเสียงสบายๆ ราวกับสายลมแผ่วผ่าน
แต่สำหรับหูของไคโด มันกลับฟังดูเย็นเยียบจนหนาวสันหลัง
“เปล่าเลย ชั้นมีธุระ! เชิญกลับไปเถอะ!”
ไคโดจับตาดูการเคลื่อนไหวของบ็อบอยู่ตลอดก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากเจอหน้า!
ถึงเป้าหมายของเขาจะเป็นการแซงหน้าบ็อบให้ได้ก็เถอะ
จากครั้งแรกที่โดนบ็อบจัดการจนแพ้ยับ ยันศึกใหญ่ที่บ็อบสู้กับสิงโตทอง และการแข่งขันครั้งล่าสุด
สิ่งเหล่านั้นได้ทิ้งเงาทางจิตใจให้ไคโดไว้ไม่น้อยเลย
ก่อนที่พลังของตนจะสามารถโค่นบ็อบได้ ไคโดไม่มีความประสงค์จะพบหน้าบ็อบแม้แต่น้อย
ในเมื่อสู้ก็แพ้ เล่ห์ก็แพ้ ดื่มก็แพ้! แพ้ทุกทางไม่มีทางชนะ!
“ต่อให้ไม่คิดอย่างนั้น ก็น่าจะเชิญชั้นเข้าไปนั่งหน่อยสิ!”
“ยังไงชั้นก็เป็นผู้บัญชาการนะ!”
ว่าพลาง บ็อบก็ออกแรงดึงประตูเปิดออก โดยไม่สนว่าไคโดจะยินยอมหรือไม่
เห็นดังนั้น ไคโดก็รู้ว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ จึงยอมแพ้โดยดี
บ็อบเดินเข้าห้อง กวาดสายตาไปรอบๆ
สิ่งที่เตะตาเขาที่สุด คืออุปกรณ์ฝึกกำลังมหึมาหลายชิ้น
เพราะมันใหญ่เกินจะมองข้ามได้ ชิ้นไหนชิ้นนั้นดูจะหนักเป็นตัน
จากรอยขัดเงาที่ราบเรียบมันวาว…
ดูเหมือนไคโดจะใช้อุปกรณ์เหล่านี้ฝึกฝนทุกวันอย่างไม่ขาด
นอกจากอุปกรณ์แล้ว ยังมีเตียงหินแผ่นใหญ่
ข้างเตียงมีอาวุธประจำตัวของไคโด — กระบองเหล็กปุ่มหนาม — วางพิงอยู่
ในมุมห้องยังมีหีบไม้หลายใบซ่อนอยู่ คาดว่าคงเป็นสมบัติที่ไคโดปล้นมานั่นเอง
ทั้งห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายจนถึงที่สุด
บ็อบเลือกที่ว่างสักจุดนั่งลงอย่างสบาย
ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย
“ไคโด ดูเหมือนนายจะเคืองชั้นไม่น้อยเลยนะ”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของไคโดก็ซับซ้อน เขามองไปที่บ็อบ แต่ไม่เอ่ยวาจา
ในยามนี้ จะตอบว่าใช่ก็ไม่ได้ จะปฏิเสธก็ไม่ได้อีก
เพราะบ็อบต้องได้ยินบทสนทนาของเขากับลูกเรือแน่ๆ
ดังนั้น เขาทำได้เพียงเงียบ
“ก็ในเมื่อเราอยู่กลุ่มเดียวกัน!”
“ถ้ามีอะไรติดคอ ก็บอกกันตรงๆ ไปเลย!”
“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ซัดกันซะ! อะไรๆ ก็ตัดสินกันด้วยหมัดได้!”
บ็อบพูดพลางกำหมัด ก่อนจะเงื้อขึ้นมาวาดลมสองสามที
ไคโดได้ฟังถึงกับหนังตากระตุก
เขานึกในใจ
‘ต่อยบ้านแกสิ! ถ้าต่อยตอนนี้ก็มีแต่เละแน่นอน!!’
จึงยังคงเงียบงันต่อไป
บ็อบขมวดคิ้ว มองเจ้าก้อนหินใบ้ตรงหน้า
คิดในใจว่า
“ให้ตายสิ ปากนี่มีไว้กินอย่างเดียวรึไง? เห็นทีว่าอ่อนข้อไปคงไม่เวิร์ค งั้นต้องใช้กำลังแล้วล่ะ!”
ท่ามกลางสีหน้าอมขมกลืนของไคโด ราวกับเป็นหนี้ใครอยู่เป็นล้าน
บ็อบก็จัดการซัดเขาอีกรอบ
“พรุ่งนี้ ออกไปกับชั้นหน่อย ชั้นจะพานายไปหาความสนุก!”
“ถ้าไม่ไป ต่อไปชั้นจะซัดแกทุกครั้งที่เจอ!”
ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น บ็อบก็จากไป
ในห้อง เหลือเพียงไคโด ที่ถูกซัดจนยุ่งเหยิง หมอบอยู่มุมห้อง
จบตอน