SAI001

บทที่ 1: มาถึงโลกวันพีซ ได้เข้าร่วมกับหนวดขาว

“เฮ้! ดูไอ้บ้านั่นดิ มันวิดพื้นอีกแล้ว!”

“จริงสิ นี่หมอนั่นคิดอะไรอยู่กันนะ? คิดว่าแค่นี้จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเหรอ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ถ้ามันง่ายขนาดนั้น พวกเราคงรีบแขวนดาบกันไปนานแล้ว!”

ริมชายหาดแห่งหนึ่ง ชายฉกรรจ์ในชุดโจรสลัดหลายคนถือดาบยักษ์ในมือ ต่างชี้นิ้วหัวเราะเยาะใส่ใครคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

เขากำลังวิดพื้นในท่าทางมาตรฐาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากผู้คนที่ยืนมองด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า พร้อมทั้งโยนคำพูดเย้ยหยันใส่ไม่หยุด

“93!”

“94!”

“95!”

“100!”

บ๊อบนับเสียงดังขณะวิดพื้น

เมื่อจบท่าสุดท้าย เขาก็ลุกขึ้น ปัดเม็ดทรายออกจากฝ่ามือ

จากนั้นจึงเปลี่ยนท่านั่งลงบนชายหาด

ร่างกายช่วงบนของบ๊อบไร้เสื้อผ้า กล้ามเนื้อแน่นตึงดั่งแกะสลัก

สายตาเขาจับจ้องไปยังเกลียวคลื่นที่พัดซัดขึ้นฝั่งด้วยแรงลมทะเล ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นในใจ

“ผ่านมาจะสองเดือนแล้ว... ชั้นจะได้กลับโลกเดิมรึเปล่านะ…”

ในฐานะคนคลั่งอนิเมะ บ๊อบเคยเฝ้าฝันถึงการได้หลุดเข้าไปในโลกแห่งการ์ตูน

ได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับตัวละครในดวงใจ

ได้เอาชนะศัตรูร้าย และไต่ถึงจุดสูงสุดของโลกใบนั้น

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า… วันหนึ่งฝันนั้นจะกลายเป็นความจริง

เมื่อสองเดือนก่อน บ๊อบกำลังดูอนิเมะแอ็กชันสุดมันส์เรื่อง วันพั้นแมน อยู่ที่บ้าน

ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง สายตาของเขามืดดับลง

และเมื่อรู้สึกตัวอีกที… เขาก็พบว่าตนเองอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย

ไม่สิ... จะเรียกว่าไม่คุ้นเคยก็ไม่ถูกนัก

จะพูดให้แม่นยำก็คือ มันทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดไปพร้อมกัน

เพราะนี่คือโลกของอนิเมะเรื่อง วันพีช ที่เขารู้จักดีในชีวิตก่อนหน้านี้!

อย่างไรก็ตาม เวลาที่บ๊อบหลุดเข้ามานั้นเร็วกว่าต้นเรื่องของ วันพีช หลายสิบปี

ไม่เพียงแค่ลูฟี่ยังไม่เกิด แม้แต่ “ดราก้อน” บิดาของลูฟี่ยังไม่ถือกำเนิดด้วยซ้ำ

ณ เวลานี้ “โรเจอร์” ยังไม่ได้กลายเป็นราชาโจรสลัด และ

“หนวดขาว” ก็ยังไม่มีนิสัยรับคนเป็นลูก

“บิ๊กมัม” ยังเป็นสาวงามสะพรั่ง และ “ไคโด” ก็ยังไม่ได้กินผลปีศาจ

สงครามที่มารีนฟอร์ดยังห่างออกไปอีกถึงสี่สิบปี

นี่คือห้วงเวลาแห่งความสับสนอลหม่าน ยุคที่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ครองความยิ่งใหญ่เหนือท้องทะเล!

และสถานที่ที่บ๊อบลืมตาขึ้นมาพบ คือ “เกาะโจรสลัด ฮาจิโนสึ”

สำนักงานใหญ่ของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์

ตัวตนที่เขาได้รับเมื่อตื่นขึ้นมา คือโจรสลัดหน้าใหม่ในกลุ่มร็อคส์

ถ้าพูดให้ดูดี ก็คือสมาชิกของ “กลุ่มโจรสลัด”

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับกลุ่มคนบ้าคลั่งที่แต่ละคนต่างมีเป้าหมายส่วนตัว

เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย ความโหดเหี้ยม และการทรยศหักหลังเป็นนิจ

ในโลกเช่นนี้—ไม่มีคำว่า “ยุติธรรม” มีเพียง “พลัง” เท่านั้นที่เป็นกฎแห่งการอยู่รอด!

เพราะเหตุนี้ ตั้งแต่วันที่บ๊อบมาถึง เขาจึงฝึกฝนอย่างหนักเพื่อเสริมสร้างพลังให้กับตนเอง

ทุกวันเขาจะทำวิดพื้น 100 ครั้ง ซิทอัป 100 ครั้ง สควอช 100 ครั้ง และวิ่งระยะทาง 10 กิโลเมตร

เพราะเขาพบว่า… ร่างกายของเขานั้นได้รับ “ร่างของไซตามะ” มาด้วย!

แม้เขาจะงุนงงว่าทำไมถึงได้ร่างของไซตามะมาในโลกของ วันพีช

บางทีอาจเป็นเพราะเขากำลังดู วันพั้นแมน อยู่ก่อนหลุดเข้ามากระมัง?

แต่เขาก็ไม่คิดมาก เพราะพลังของไซตามะนั้น… ไร้ขอบเขต!

และมากไปกว่านั้น

ตลอดสองเดือนที่ฝึกฝนมานี้

บ๊อบยังสามารถปลุกพลัง “ฮาคิทั้งสามชนิด” ได้อีกด้วย!

ไม่ว่าจะเป็น ฮาคิสังเกต, ฮาคิเกราะ, หรือแม้แต่ ฮาคิราชันย์ อันหายากยิ่ง!

แม้หลายคนจะตีความฮาคิแตกต่างกัน

แต่บ๊อบกลับสรุปง่ายๆ ได้สามคำ — รับรู้ เสริมพลัง กดขวัญจิตวิญญาณ

ผ่านทางฮาคิสังเกตของเขา บ๊อบสามารถได้ยินทุกคำพูดของเหล่าโจรสลัดรอบข้าง

แม้จะเยาะเย้ยกันมากี่ครั้ง เขาก็รับรู้ได้หมด

แต่เขาไม่เคยใส่ใจ

ตราบใดที่พวกนั้นไม่เข้ามาวุ่นวายกับเขา

เขาก็พร้อมจะฝึกฝนต่อไปในแบบของตัวเอง

ท้ายที่สุดแล้ว...

ในต้นฉบับ วันพั้นแมน ไซตามะต้องใช้เวลาถึง 3 ปีกว่าจะทะลวงขีดจำกัด

แล้วตัวเขาล่ะ? จะไปถึงจุดนั้นได้ไหม?

…แต่หวังว่าเขาจะไม่ต้องหัวล้านนะ

บ๊อบลูบเรือนผมดกหนาของตนอย่างกังวล

ในขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดนั้นเอง…

สัมผัสของฮาคิสังเกตที่แผ่กว้างออกไปของเขาก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่ง

ใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาหาเขา

และเมื่อเขารับรู้ถึงตัวตนนั้น ใบหน้าของบ๊อบก็เปื้อนยิ้มในทันที

“โย่! บ๊อบ! ไม่เจอกันนานเลยนี่!”

บุรุษร่างยักษ์สูงกว่า 6 เมตร ผู้ถือหอกยักษ์บิเซ็นโตะ เส้นผมสีทองกับหนวดขาวโดดเด่น

เขาไม่ใช่ใครอื่น…

แต่คือชายผู้ที่วันหนึ่งจะได้รับสมญา “มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก” — เอ็ดเวิร์ด นิวเกต!

ในเวลานี้ เขายังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ ยังไม่ถูกเรียกว่า “หนวดขาว”

บ๊อบหัวเราะ “มาทำอะไรถึงนี่ล่ะ?”

“กุระระระระ!”

เอ็ดเวิร์ดหัวเราะลั่น “ชั้นมาหานายนั่นแหละ!”

เขาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ บ๊อบอย่างเป็นกันเอง ปักหอกมุราคุโมงิริลงบนทราย

ทั้งสองเคยพบกันเมื่อเดือนก่อน

ตอนที่บ๊อบกำลังจัดการพวกจิ๊กโก๋ในเกาะ เอ็ดเวิร์ดบังเอิญมาเห็นเข้าพอดี

บ๊อบแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม จนทำให้เอ็ดเวิร์ดเกิดความสนใจ

เขาเลยชวนบ๊อบประลองดาบด้วยกัน

ในโลกโจรสลัด… มิตรภาพย่อมเกิดจากการปะทะ

และนิสัยของทั้งคู่ก็เข้ากันได้ดีอย่างเหลือเชื่อ

จึงกลายเป็นเพื่อนกันในเวลาต่อมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! นายต้องมีอะไรอยู่ในใจแน่ๆ ใช่ไหม?”

บ๊อบยิ้มขำ

ตลอดเวลาที่รู้จักกันมา เอ็ดเวิร์ดไม่เคยมาหาแบบไม่มีเหตุผล

อยู่ๆ โผล่มาแบบนี้คงไม่ใช่แค่คิดถึงกัน

เอ็ดเวิร์ดหัวเราะร่า โน้มตัวมากระซิบ

“รู้นายจะเดาถูกแน่ๆ!”

“เอาจริงๆ เลยนะ พรุ่งนี้จะมีการคัดเลือกอย่างเป็นทางการสำหรับสมาชิกในกลุ่ม

แล้วชั้นก็อยากให้นายมาเข้าหน่วยของชั้น”

“นายจะได้กลายเป็นสมาชิกเต็มตัวทันที แถมหน่วยของชั้นก็มีสวัสดิการเพียบ!”

เขารู้ดีถึงพลังของบ๊อบ แม้ว่าบ๊อบจะไม่ค่อยแสดงออก

แค่ครั้งเดียวที่สู้กัน เขาก็สัมผัสได้ถึงพรสวรรค์ในเชิงต่อสู้ที่น่าตกตะลึง

และสำหรับบ๊อบเอง หากต้องเลือกอยู่ในหน่วยใดของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์

หน่วยของเอ็ดเวิร์ด ย่อมเป็นตัวเลือกแรกที่ไร้ข้อกังขา

ไม่ใช่แค่เพราะพลังของเขา แต่เพราะความภักดีต่อสหาย

รวมถึงความปรารถนาในคำว่า “ครอบครัว”

ในหมู่โจรที่เต็มไปด้วยกลอุบายและการแทงข้างหลัง

เอ็ดเวิร์ดคือสายลมบริสุทธิ์ที่แตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง

และที่สำคัญที่สุด… ตอนนี้เขายังไม่มีนิสัยรับคนเป็นลูก!

“ฮ่าฮ่าฮ่า! แน่นอน! ได้อยู่หน่วยนายถือเป็นเกียรติสุดๆ แล้ว!”

บ๊อบยิ้มและพยักหน้า ตอบรับคำชวนของเอ็ดเวิร์ดทันที

“กุระระระระ!”

เอ็ดเวิร์ดหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ

เขาตบหลังบ๊อบอย่างแรงจนชายทั่วไปอาจสลบคาที่

แต่บ๊อบไม่ขยับแม้แต่น้อย ยิ่งเป็นการยืนยันถึงพลังที่แสนมหาศาลของเขา

“ตกลงตามนี้ล่ะ! พรุ่งนี้เราจะไปแสดงให้พวกหน่วยอื่นเห็นเองว่า พลังที่แท้จริงเป็นยังไง!”

แววตาของเอ็ดเวิร์ดเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงบนหาดทรายของฮาจิโนสึ

ทอดเงาของทั้งสองนักรบทอดยาวออกไปบนผืนทราย

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองที่เริ่มต้นในวันนี้…

จะกลายเป็นพันธะอันแน่นแฟ้น

ที่สั่นสะเทือนโลกของโจรสลัดในวันข้างหน้า

จบตอน