บทที่ 68 : โคลอสเซียมโกคู!

บทที่ 68 : โคลอสเซียมโกคู!

เมื่อเห็นชูโจวพูดคุยอย่าง​สนิทสนม​กับอาจารย์​หมิงจู, หลิวเฉียน​ๆ​และคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง!

ชูโจวรู้จักกับอาจารย์​หมิงจูจริงๆหรือ, นอกจากนี้เมื่อดูจากบทสนทนา​ของพวกเขา…..ดูเหมือนว่าสถานะของพวกเขาจะเท่าเทียมกันอย่างสมบูรณ์, สิ่งนี้ทำให้คนในห้องนี้อึ้งจนพูดไม่ออก

อาจารย์​ตงฟางหมิงจูคือใคร?....... เธอเป็นอาจารย์ดาวเด่นของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้​เซาท์ไชน่า และยังเป็นหนึ่งในคนหนุ่มสาวที่โดดเด่น​ที่สุดในเมืองฐานกวางตุ้ง​

นอกจากนี้​ตระกูลตงฟางของเธอก็ยังเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองฐานกวางตุ้ง, ด้วยองค์​ประกอบของสิ่งต่างๆเหล่านี้ เธอจึง ดูเปล่งประกายสุดๆ

ดังนั้น​ในเมืองฐานกวางตุ้ง บุคคลสำคัญหลายคนมีความเห็นเป็นเอกฉันท์เกี่ยวกับอนาคตของเธอว่าหากไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เธอน่าจะสามารถ​เลื่อนขั้นเป็นนักรบขั้น​ราชาได้ในอนาคต

……..นักรบขั้นราชาคือสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิดของมนุษย์ เเละแต่ละคนล้วนมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวในการทำลายล้างสิ่งต่างๆได้

อีกประการ​หนึ่ง, ยักรบขั้นราชาทุกคนจะสามารถ​ทะลุขีดจำกัดพลังชีวิต​ของมนุษย​์จนทำให้มีอายุเพิ่มขึ้น​ถึง 500 ปี

ดังนั้นทุกคนที่มีโอกาสเลื่อนขั้น​เป็นนักรบขั้นราชาได้นั้น, ก็เพียงพอแล้วที่จะเรียกว่าอัจฉริยะ​ปีศาจเเละตอนนี้ตงฟางหมิงจูคือหนึ่งในนั้น

การที่หลิวเฉียนๆสามารถมีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็เป็นเพราะเธอเป็นศิษย์ของตงฟางหมิงจู, ใคร​ๆหลายค่อคนต้องการปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ของอาจารย์หมิงจูผ่านหลิวเฉียนๆ

เเต่ใครจะไปคิดว่าอาจารย์​หมิงจูที่พวกเขามองว่าไร้เทียมทานจะสนิทสนม​กับชูโจวและเหมือนจะถือว่าชูโจวมีตัวตนเท่าเทียมกันกับเธอ……...นี่ไม่ได้หมายความว่าชูโจวก็มีศักยภาพที่จะเป็นนักรบขั้นราชาได้เช่นกันหรือ?

“ชูโจวเก่งขนาดนั้นเลยหรอ, แม้แต่คนอย่างอาจารย์ของเราก็ปฏิบัติกับเขาอย่างคนที่ระดับเดียวกัน​”

เมื่อมองไปที่ร่างของชูโจว, หลิวเฉียน​ๆ​ก็รู้สึกเหมือนมองขึ้นไปที่ภูเขาสูงใหญ่…… เธอรู้เสมอว่าชูโจวนั้นยอดเยี่ยมมาก แต่เธอก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าชูโจวจะยอดเยี่ยม​ได้ขนาดนี้

ด้านหยางซินและฉีหยานต่างมองหน้ากันและยิ้มอย่างขมขื่น, พวกเขาอยากจะตบตัวเองอย่างแรง พวกเขามีโอกาสที่จะผูกมิตรกับชูโจงเมื่อก่อน​หน้า​นี้ แต่พวกเขาก็พลาดโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์…..โดยเฉพาะอย่างยิ่งหยานซิน, ไม่เพียงแต่เธอจะไม่ริเริ่มผูกมิตรกับชูโจว แต่เธอยังดูถูกชูโจวไปเล็กน้อยด้วย

ด้านเกาไป่เฉิง, เขาแทบรอไม่ไหวที่จะตำหนิตัวเองว่าเป็นคนงี่เง่า ท้าทายใครไม่ท้าดันไปท้าคนที่น่ากลัวเเบบชูโ​จว……. ตอนนี้เขาแค่หวังว่าเขาจะไม่ต้องรับผิดชอบความผิดครั้ง​นี้, สำหรับเรื่องของหลิวเฉียนๆเขาคงไม่กล้าคิดถึงเรื่องของเธออีกในอนาคต

จากนั้นอาจารย์​หมิงจูก็ไปที่มองเกาไป่เฉิงอย่างเฉยเมย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้จักเกาไป่เฉิง ".....นายลืมเรื่องของวันนี้เเล้วไปซะ"

“อ้อ……. อย่าแม้แต่คิดที่จะแก้แค้นโดยการใช้ผู้อาวุโสของตระกูล​คุณ, ชูโจวไม่ใช่คนที่คุณจะสามารถท้าทายได้, และถ้าคุณไม่เชื่อฉันเเล้วผู้​อาวุโส​ของตระกูล​คุณเคลื่อนไหว…….. คุณก็จะได้รู้ผลที่ตามมาว่ามันน่ากลัวมากเเค่ใหน” หลังจากอาจารย์​หมิงจูพูดจบ, ชูโจวก็ยกเท้าออกจาก​ร่างของเกาไป่เฉิง

เกาไป่เฉิงยืนขึ้นทันทีและพูดอย่างถ่อมตน "อาจารย์​หมิงจู, ฉันเข้าใจทุกอย่าง​ครับ, เมื่อกี้​ฉันแค่ล้มลงด้วยตัวเองเเละมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณชูโจวเลย"

อาจารย์​หมิงจูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "พวกนายไปได้เเล้ว..."

เกาไป่เฉิงและเด็กชายอีกคนรีบพยักหน้า​เเละจากไปด้วยความตื่นตระหนก

“ชูโจว หมดเรื่องแล้ว” อาจารย์​หมิงจูมองไปที่ชูโจวและพูดต่อด้วยรอยยิ้ม "วันนี้ฉันจะพาคุณชมรอบๆ เมืองฐานอย่างกวางตุ้งเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้, ชูโจวก็มองไปที่หลิวเฉียนๆทันที​…..เขามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยียน​หลิวเฉียนๆ, ไม่ว่าเขาต้องการที่จะไปกับตงฟาง​หมิง​จู​มากเเค่ใหน​ก็​ตาม เเต่เขาก็ต้องถามความคิดเห็นของหลิวเฉียน​ๆ​ก่อน

เมื่อตงฟางหมิง​จู​เห็นการตอบสนอง​ของชูโจว, เธอก็เข้าใจความคิดของชูโจวในทันที จากนั้นมองไปที่ หลิวเฉียน​ๆ​, หยางซินและฉีหยานพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม

"เฉียนเฉียนและเธอสองคนก็ด้วยกันนะ!"

“ค่ะ อาจารย์​” หลิวเฉียน​ๆ​ยิ้มสด​ใส​

หยางซิน และ ฉีหยานก็มีความสุขมาก พวกเธอไม่เคยคาดคิดว่าอาจารย์​หมิงจูจะเชิญพวกเธอเข้าร่วมด้วย

“ตกลงตามนี้นะ” ตงฟาง​หมิง​จู​ถามชูโ​จว​ด้วยรอยยิ้ม

“ตกลงซิ….. งั้นวันนี้ก็รบกวนด้วยนะครับ” ชูโจวตอบด้วยรอยยิ้ม​

อาจารย์​หมิงจู, พาชูโจวและคนอื่นๆ มาที่ลานจอดรถและให้ขึ้นรถเปิดประทุนสีแดงเข้มที่หรูหราอย่างหาที่เปรียบมิได้

"ฟูมมมมมม!!" พร้อมกับเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ รถเปิดประทุนสีแดงเข้มก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและบินออกจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซาท์ไชน่า

"ชูโจว เมืองนี้มีสถานที่น่าสนใจมากมาย……แต่มีที่เดียวที่คุณไม่ควรพลาด" อาจารย์​หมิงจูกล่าวกับชูโจวซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ

"ที่ไหนหรือ?"

"โกคูโคลอสเซียม!" ตงฟางหมิงจูตอบ

"โกคูโคลอสเซียม​? โคลอสเซียม​ที่มีชื่อเสียงระดับโลกเเห่งนั้นหรอ… ฉันเคยได้ยินเรื่องของมันผ่านทางอินเทอร์เน็ต..."

"...ในโคลอสเซียม, มีมอนส​เตอร์​จำนวนมากถูกจองจำไว้สำหรับนักรบที่ต้องการจะต่อสู้"

"ยิ่งไปกว่านั้น ในทุกๆวันจะนักรบจำนวนมากจากทั่วทุก​มุม​โลกมาที่นี่เพื่อชมการต่อสู้ของนักรบกับมอนส​เตอร์….. อย่างไรก็ตาม ตั๋วสำหรับเข้าโกคูโคลอสเซียม​มีราคาแพงมาก ว่ากันว่ากำไรต่อปีของที่​นี่เกินหนึ่งล้านล้านเหรียญ​.. . " ชูโจวตาเป็นประกายเมื่อได้ยินอาจารย์​หมิงจูพูดถึงโกคูโคลอสเซียม​

โกคูโคลอสเซียม​ อาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในสถานบันเทิงที่เป็นสัญลักษณ์พิเศษ​ในเมืองฐานกวางตุ้ง​เลยทีเดีย​ว……น่าเสียดายที่ไม่มีวิดีโอการต่อสู้ในโกคูโคลอสเซียม​แม้แต่วิดีโอเดียวบนอินเทอร์เน็ต

เห็นได้ชัดว่าทางโคลอสเซียม​ไม่อนุญาตให้มีการเผยแพร่วิดีโอการต่อสู้ของโกคูโคลอสเซียม​บนอินเทอร์เน็ต….. เเต่มันก็เป็นเรื่องปกติ, ตั๋วเข้าชมโกคูโคลอสเซียม​นั้นมีราคาแพงมาก ถ้าทุกคนดูวิดีโอออนไลน์ได้ จะมีสักกี่คนที่อยากไปโกคูโคลอสเซียมเพื่อเข้าชมเเละมันจะส่งผลกระทบต่อผลกำไรของโคลอสเซียม​อย่างแน่นอน

"สิ่งที่คุณรู้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของสถานการณ์ในโคลอสเซียม​โกคู…. อันที่จริงในโคลอสเซียม​ไม่เพียงแต่มีการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับมอนส​เตอร์​เท่านั้น แต่ยังมีการต่อสู้ระหว่างมนุษย์ด้วยกันด้วย..."

"การต่อสู้ระหว่างมนุษย์​?" ชูโจวผงะเล็กน้อย “ฝ่ายพันธมิตรไม่ว่าอะไรหรือ?”

"พวกเขาทั้งหมดลงนามในข้อตกลงโดยสมัครใจ ภายใต้กฎที่อนุญาตโดยฝ่ายพันธมิตร"

"ยิ่งไปกว่านั้น การจัดตั้งโคลอสเซียมยังได้รับการเสนอโดยเทพนักรบหลายคนในฝ่ายพันธมิตรอีกด้วย"

“ที่เป็นเเบบนี้เพราะพวกเขากังวลว่านักรบในเมืองฐานนั้นจะอยู่สบายเกินไปและค่อย ๆ เสียสัญชาตญาณ​การต่อสู้​ไป ดังนั้นพวกเขาจึงอนุญาตให้มีการสร้างโคลอสเซียมขึ้นมา”

“ในตอนแรก โคลอสเซียมอนุญาตให้มนุษย์และมอนส​เตอร์​สู้กันเท่านั้น เเต่ในเวลาต่อมา, มีนักรบบางคนที่ไม่สามารถยุติความเกลียดชังได้ก็เลือกที่จะต่อสู้กันจนตายในโคลอสเซียม…… เเละหลังจากเห็นประโยชน์เกี่ยว​กับเรื่องนี้ โคลอสเซียมจึงริเริ่มที่จะค้าความตาย กักขังนักโทษและให้ต่อสู้เพื่อความบันเทิง​...”

"มีโคลอสเซียมในเมืองหลักหลายแห่งทั่วโลก อย่างไรก็ตาม โคลอสเซียมโกคูในเมืองกวางตุ้งของเรานั้นมีชื่อเสียงที่สุดในโลก ความมหัศจรรย์​มักถือกำเนิดขึ้นที่โคลอสเซียมโกคูเเห่งนี้" ตงฟางหมิงจูเล่าให้ชูโจวฟังเกี่ยวกับประวัติของโคลอสเซียมและเรื่องราวภายในบางส่วน

"ความมหัศจรรย์?" ชูโจวแสดงสีหน้าสงสัย

“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง” ตงฟางหมิง​จู​ยิ้มเเละไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มอีก

ในขณะนี้ชูโจวเริ่มสนใจ โคลอสเซียม​โกคูอย่างสมบูรณ์

………

โคลอสเซียม​โกคู, ไม่ได้ตั้งอยู่ใจกลางของเมืองฐาน​กวางตุ้ง……แต่อยู่ในมุมตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง

เเละในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงบริเวณใกล้เคียง​ของโคลอสเซียม, โคลอสเซียม​โกคูทั้งหมดมีพื้นที่มากกว่า 50,000 ตารางเมตร ซึ่งมันใหญ่กว่าสำนักงานใหญ่ของโรงยิมศิลปะ​การต่อสู้​โทมาฮ​อว์กเสียอีก

นอกจากนี้ยังมีโล่พลังงานสีขาวขนาดใหญ่อยู่เหนือโคลอสเซียม​ ซึ่งมันทำให้ผู้คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในโคลอสเซียม​ได้

"คนเยอะมาก"

ชูโจวมองไปทางโคลอสเซียมฟโกคูด้วยความตกใจ, เขาเห็นจำนวนรถที่หนาแน่นพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อตัวเป็นกระแสน้ำ พุ่งเข้าโคลอสเซียมจอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งกว่านั้น คนทั้งหมดบนรถเหล่านั้นบางคนมีผมสีดำและผิวเหลือง บางคนมีผมสีบลอนด์ ตาสีฟ้าและผิวขาว, บางคนมีผมหยิกและผิวดำ และบางคนมีผ้าสีขาวบนศีรษะ……..สไตล์การแต่งตัวของพวกเขาแตกต่างกันมาก, เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้มาจากทั่วทุกมุมโลก

………………………