บทที่ 50 : หลบหนี!

บทที่ 50 : หลบหนี!

ณ เขตและเมืองเลขที่ 0504, ในอาคารที่พังทลาย

"ให้ตายเถอะ ไอ้พวกเวรไวเปอร์​มันลอบโจมตีฉัน…..ฉันจะจำเหตุการณ์​ครั้งนี้ไว้" ซีเหมิงที่นอนอยู่บนกระดานกรีดร้อง​และสาปแช่ง

ชูโจวและหลิงซานรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าซีเหมิงยังคงเเข็ง​แรงมาก, หลังจากได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนเเละปล่อยให้หลี่ชิงฉีตรวจสอบบาดแผลของซีเหมิงอย่างระมัดระวัง

“โชคดีที่กระดูกไม่ได้รับบาดเจ็บ, บาดเเผลนี้มันจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่” ขณะที่เธอพูดจบ เธอก็หยิบเข็มฉีดยาสีเขียวออกมาจากกระเป๋าจ่อไปใกล้ๆกับบาดแผลของซี้เหมิงและฉีดยาเข้าไป

"โอ้ยยยย…. หลี่ชิงฉีตอนนี้ฉันเป็นคนบาดเจ็บ​นะ….อ่อนโยนหน่อยสิ" ซีเหมิงพึมพำ

“อ่อนโยนขึ้นหรอ” หลี่ชิงฉีมองไปที่ซีเหมิงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "นายคิดว่าฉันอ่อนโยนได้ขนาดใหนล่ะ?"  ขณะที่เธอพูดเธอก็หยิบกริชออกมาและทำท่าโบกมันใส่ซีเหมิง

"หยุด หยุด…. ฉันผิดไปแล้ว, ปกติ​เธออ่อนโยนมากอยู่แล้ว" ซีเหมิงมองดูกริชแหลมคมที่ห่างจากปลายจมูกของเขาเล็กน้อยและรู้สึกหวาดกลัวจนเขาต้องรีบร้องขอความเมตตา

"ดูเหมือนว่ามอร์นิ่ง​โพชั่น​นี้จะให้ผลดี แต่ราคามันค่อนข้างแพงเลย" ชูโจวที่เห็นว่าหลังจากฉีดยาเข้าไปในร่างกายของซีเหมิงเเล้วบาดแผลของเขาก็สมานกันทันที

หลอดยาสีเขียวตอนนี้เรียกว่ามอร์นิ่ง​โพชั่น…. มันได้รับการวิจัยโดยบริษัทไลฟ์เเละมันเป็นโพชั่นพันธุกรรมที่สามารถซ่อมแซมบาดแผลตามผิวหนังและกล้ามเนื้อได้อย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามมอร์นิ่งโพชั่น​มีราคาแพงมากหลอดหนึ่งหลอดมีราคา 3 ล้านเหรียญ,นอกจากนี้ยังซ่อมแซมได้เฉพาะการบาดเจ็บของผิวหนังและกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดเท่านั้น ถ้าเป็นการบาดเจ็บที่กระดูกหรืออื่น ๆมันจะทำอะไรไม่ได้มากนัก

“ครั้งนี้โชคดีที่คุณไม่ได้รับบาดเจ็บที่กระดูก...เเละด้วยมอร์นิ่ง​โพชั่นคาดว่านายจะหายดีในสามหรือสี่วัน” หลี่ชิงฉีกล่าวและมองไปที่ชูโจว

“อย่างไรก็ตาม กัปตัน​ชู...ตอนนี้เขายังเดินตามปกติไม่ได้”

“ไม่เป็นไร ฉันจะแบกเขาไว้บนหลังสักสองสามวัน” ชูโจวกล่าวอย่างใจเย็น

ซีเหมิงนั้นมีร่างกายใหญ่โต​เเละมีกล้ามเนื้อเหมือนเหล็กทั่วร่างกาย คาดว่าน้ำหนักของเขาจะไม่ต่ำกว่า 230 kg,แต่สำหรับชูโ​จว​มันไม่ใช่ปัญหา​อะไรเลย…..ตอนนี้เขาได้ฝึกฝนขั้นแรกของ 'ร่างไทเทเนียม​ทองคำ​' สำเร็จเเล้วเเละมัน​ทำให้​ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก แม้ว่าเขาจะเเบกซีเหมิงอยู่แต่เขาก็ยังสามารถใช้ทักษะย่างก้าวลวงตา​ได้อย่างง่ายดาย

“ชูโจว​ ทีมไวเปอร์ไกล้เข้า​มาแล้ว” ทันใดนั้น หลิงซานลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน เดินไปที่รูขนาดใหญ่บนกำแพง มองผ่านรูบนกำเเพงนั้นเเละเห็นร่างทั้งห้าที่กำลังพุ่งมาจากอาคารอีกหลัง

"ให้ตายเถอะ ​ดูเหมือนว่าพวกมันต้องการตามล่าเราจริงๆ" ซีเหมิงสาปแช่ง

ชูโจวเดินไปที่รูรอยแตกและสังเกต​เห็นสมาชิกห้าคนของทีมไวเปอร์​ที่กำลังรีบพุ่งเข้ามาที่ตำแหน่งของพวกเขา

"ตอนนี้ซีเหมิงได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้มากนัก มันจึงไม่สะดวกสำหรับเราที่จะอยู่ต่อสู้กับพวกมัน"

"เราจะถอยกันก่อน"

"หลี่ชิงฉี เธอวางระเบิดที่ควบคุมด้วยรีโมตคอนโทรลไว้ที่นี่ด้วย และจุดชนวนระเบิดเมื่อพวกมันเข้ามาที่นี่ ด้วยวิธี​นี้​น่าจะช่วยซื้อเวลาในตอนที่เราอพยพออกไปได้มาก"

หลังจากที่ชูโจวพูดจบ เขาก็เดินไปหาซีเหมิง ยกเขาขึ้นหลังเเละพุ่ง​ออกไปจากอาคารทันที อีกด้านหลิงซานก็ตามชูโจวไปอย่างรวดเร็ว

“กำแพงที่นี่เต็มไปด้วยรอยร้าวเเล้ว ถ้าเราใช้ระเบิดอีกสักสามลูก, มันจะต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน” หลี่ชิงฉีทำการสแกนดูภายในอาคา และเมื่อเธอเห็นกำเเพงที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ดวงตาของเธอก็เกิดประกายเเวววาว​ จากนั้นเธอทำการหยิบระเบิดที่ควบคุมด้วยรีโมทสามลูกออกจากกระเป๋าของเธอและวางมันเข้ากับรูของกำเเพงโดยตรง

“บิ๊บ บิ๊บ...” ระเบิดสามลูกส่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์ แล้วติดตั้งเข้ากับรูของกำเเพงโดยอัตโนมัติ

หลังจากวางระเบิดรีโมตคอนโทรลแล้ว หลี่ชิงฉีก็จ้องมองอย่างเย็นชาไปยังทิศทางที่ทีมไวเปอร์​กำลังพุ่งเข้ามา หลังจากนั้นเธอก็กลายเป็นภาพติดตาไล่ตามชูโจวและคนอื่นๆ ไปทันที

…….

ในเวลาไม่นานหลังจากที่หลี่ชิงฉีจากไป…. ร่างทั้งห้าของสมาชิก​ทีมไวเปอร์​ก็พุ่งเข้ามาในอาคาร

“กัปตัน ดูเหมือนว่าพวกมันจะหนีไปแล้ว” ลู่จุนชำเลืองมองแผ่นหินที่ซีเหมิงเคยนอนอยู่ และเเจ้งลู่หวู่

เมื่อได้ยินดังนั้น​ลู่หวู่ก็กวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วเพื่อหาร่องรอย​ของพวกชูโจว…… เเต่ทันใดนั้นรูม่านตาของเขาก็หดลงเเละเห็นระเบิดสามลูกติดอยู่ที่ผนังกำเเพง

"มีระเบิด ถอยเร็ว!" เขาตะโกนอย่างรุนแรงและกลายเป็นภาพติดตาหนีออกไปทันที

สมาชิกทีมไวเปอร์​คนอื่นๆ เมื่อพวกเขาได้ยินคำเตือนของลู่หวู่พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้พลังทั้งหมดในการหนีออกจากอาคาร​ทันที​

“บูม บูม บูม...” ในขณะนั้นเองระเบิดสามลูกของหลี่ชิงฉีก็ระเบิดเกือบจะพร้อมๆกันเเละในชั่วพริบตากำเเพงที่เต็มไปด้วยรอยร้าวถูกระเบิดออกเป็นชิ้นๆ นอกจากนี้คลื่นระเบิดที่รุนแรงได้กวาดไปยังร่างของลู่หวู่และคนอื่นๆ

"โครมมมมม..."

จากนั้นอาคารทั้งหลังก็พังทลายลงมาทันทีหลังจากที่กำแพงรับน้ำหนักของอาคาร​ถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ

…….

ห่างออกไปสามไมล์ ชูโจว, หลิงซานเเละซีเหมิงมองกลับมายังอาคารที่พังทลายและอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อย….. พวกเขาไม่คาดคิดเลนว่าหลี่ชิงฉีจะระเบิดอาคารทิ้งโดยตรง (น่าจะคิดว่าเเค่ระเบิดก่อกวน)​

"ทำได้ดีมาก" ชูโจวยกนิ้วให้หลีาชิงฉี

“หลี่ชิงฉี เธอล้างแค้นฉันได้เเล้ว….ไอ้พวกทีมไวเปอร์​จะต้องได้รับผลกระทบจากระเบิดในครั้งนี้และต้องเผชิญกับอาคารที่พังทลาย, แม้ว่าพวกมันจะไม่ตายเเต่ก็ต้องมีบาดเจ็บ​กันบ้างเเหละ ฮ่าๆๆๆ” ซีเหมิงหัวเราะอย่างเต็มที่

"ทำได้ดี" หลิงซานพูดด้วยความชื่นชมที่หาได้ยากจากเขา

เมื่อเห็นการเเสดงออกของเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคน หลี่ชิงฉีก็ยิ้มเบาๆ เเละใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข​

………

อีกด้าน​หนึ่ง​ ลู่หวู่และสมาชิก​คนอื่นๆในทีมไวเปอร์​รีบออกมาจากอาคารด้วยความตื่นตระหนก

ยกเว้นกัปตันลู่หวู่ อีกสามคนที่เหลือล้วนได้รับบาดเจ็บเเละถูกต้องมีอีกคนหนึ่งหายไป

“กัปตันติงชิวถูกฝังอยู่ข้างใน” มือสไนเปอร์​ซุนหลงกล่าวด้วยความโกรธ

“กัปตัน ทีมไวเปอร์​ของเราไม่เคยสูญเสียครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน” ผางฉานกระแทกโล่ของเขาลงกับพื้นจนทำให้เกิดรอยร้าว

“กัปตัน เราต้องแก้แค้น” ลู่จุนกล่าวด้วยความเกลียดชัง

ลู่หวู่หายใจเข้าลึกๆ ดวงตาที่เหลือ​ข้างหนึ่งของเขาเปล่งประกายด้วยความเย็นชาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนและแขนกลมือขวาของเขาก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

"มั่นใจได้เลย…..พวกเราจะต้องแก้แค้นอย่างเเน่นอน​ เเละตอนนี้ฉันไม่เพียงแต่ต้องการให้พวกมันตายเท่านั้น, แต่ยังต้องการให้พวกมันตายอย่างอนาถอีกด้วย” จิตสังหารของลู่หวู่ทำให้ทุกคนสั่นสะท้าน

"ไม่ดีเเล้ว…กัปตัน มีเสียงดังมากเกินไปที่นี่ และมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้เคียงกำลังถูกดึงดูดมาที่นี่ด้วยเสียงระเบิด​" จู่ๆซุนหลงก็อุทานออกมา

ลู่หวู่และคนอื่น ๆ เหลือบมองไปรอบๆและเห็นมอนส​เตอร์​หลายตัวรายล้อมพวกเขาอยู่จากนั้นสีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาที่จะคิดแก้แค้นชูโจวและคนอื่นๆเลย เพราะตอนนี้พวกเขาต้องหาทางหนีจากมอนส​เตอร์​เหล่านี้ให้ได้ก่อน

มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องตายอย่างอนาถเเน่นอน

……………………..