บทที่ 28 : หลิงซานยอมรับความพ่ายแพ้!
บทที่ 28 : หลิงซานยอมรับความพ่ายแพ้!
บทที่ 28 : หลิงซานยอมรับความพ่ายแพ้!
"ความสามารถในการรักษาตัวเองของมอนสเตอร์ตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป ฉันทำอะไรมันไม่ได้เลย!" หลี่ชิงฉีกำหน้าอกของเธอและกระอักเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง
"มนุษย์กลายพันธุ์ตัวนี้...ได้กลายร่างเป็นระดับปลุกพลังเเล้วหรือเปล่า" ซีเหมิงถามหลังจากกลับมาอยู่ที่ด้านข้างของชูโจวและคนอื่นๆ
"เป็นไปไม่ได้...ถ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ปลุกพลัง ได้เเล้ว…. ตอนนี้นายคงไม่มีโอกาสได้คุยกับฉันแล้ว" หลิงซานชำเลืองมองที่ซีเหมิงและพูดอย่างเย็นชา
ซีเหมิง: "..."
"มันอาจจะยังไม่ใช่ระดับปลุกพลัง...แต่ฉันคิดว่านี่เพียงพอที่จะเรียกมันว่าระดับกึ่งปลุกพลัง"
ชูโจวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
ในตอนนั้นเองหลิงซานมองไปที่ซีเหมิงและหลี่ชิงฉีแล้วพูดว่า "เราสามคนไม่ได้รวมพลังกันมานานแล้ว...วันนี้ พวกเราจะรวมพลังกันอีกครั้งเพื่อทำลายมนุษย์กลายพันธุ์ที่อยู่ต่อหน้าพวกเรา" หลังจากพูดจบ เขาก็กระทืบพื้นด้วยเท้าทั้งสองข้างและร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปทันที
"ฮ่าๆๆ ชูโจวลืมตานายให้กว้าง….นี่คือการรวมพลังของสัตว์ประหลาดทั้งสามแห่งโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง" ซีเหมิงพูดราวกับว่าเขาลืมความเจ็บปวดบนร่างกายไปแล้ว จากนั้นร่างกำยำของเขาเปล่งรัศมีของสัตว์ป่าออกมาเเละพุ่งออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
"ใช่เเล้ว…พวกเราสามคนไม่ได้รวมพลังกันเพื่อต่อสู้กับศัตรูมานานมากแล้ว" ดวงตาของหลี่ชิงฉีก็มีร่องรอยของความมั่นใจเช่นกันและด้วยการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ร่างของเธอก็กลายเป็นภาพติดตาไล่ตามหลิงซานและซิเหมิงไป
"นี่เราจะได้เห็นการรวมพลังกันของสัตว์ประหลาดอัจฉริยะทั้งสามจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งหรอ" หลิวเฉียนๆ กล่าวกับชูโจวอย่างตื่นเต้น……."ชูโจว นายอาจไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดสามตัวในโรงเรียนมัธยมที่ 1 คือการรวมพลังของพวกเขา"
“อาจารย์จากโรงเรียนมัธยมที่ 1 เคยเปิดเผยว่าสัตว์ประหลาดทั้งสามแต่ละคนอาจเป็นอัจฉริยะในเมืองเล็กๆอย่างเจียงเฉิง...เเต่เมื่อเปรียบเทียบกับสัตว์ประหลาดอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงในเมืองกวางตุ้ง หรือเมืองทั้งประเทศ หรือทั่วโลก พวกเขายังมีช่องว่างขนาดใหญ่...”
"แต่หากสัตว์ประหลาดทั้งสามรวมพลังกัน พลังของพวกเขาก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอย่างมาก พลังของพวกเขาตอนรวมพลังกันจะไม่ด้อยไปกว่าทีมที่ประกอบด้วยสัตว์ประหลาดอัจฉริยะสามตัวที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเลย..."
"นี่เรื่องจริงงั้นหรอ ยอดเยี่ยมมาก….ฉันจะตั้งใจดูการรวมพลังของทั้งสามคน" ชูโจวแสดงความคาดหวังในดวงตาของเขา
……
ในตอนที่ชูโจวกับหลิวเฉียนๆกำลังคุยกัน ทางด้านของหลิงซานทั้งสามคนได้พุ่งไปอยู่ข้างหน้าของมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว
"ก็าสสสสสสส!!" มนุษย์กลายพันธุ์คำรามอย่างดุร้ายเมื่อเห็นพวกหลิงซานทั้งสามคนกำลังบุกเข้ามา เเละทันใดนั้นมันก็ตวัดกรงเล็บยักษ์ไปทางพวกหลิงซานทั้งสามคน
แม้ว่ามนุษย์กลายพันธุ์จะมีขนาดตัวที่ใหญ่มาก แต่ความเร็วของมันนั้นไม่น้อยเลย ดังน้นเกือบจะในพริบตาเดียวกรงเล็บยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏต่อหน้าพวกหลิงซานทั้งสามคน
"หลบหลังฉัน" หลิงซานตะโกนจากนั้นดาบในมือของเขาก็พุ่งออกไปด้วยประกายสายฟ้า
ความเร็วของดาบเร็วมากจนจับทางได้ยากเเละ กระแทกเข้าหากรงเล็บขนาดยักษ์
ฉึบๆๆๆๆๆๆ..
เพียงพริบตาเดียว เงาของดาบก็เจาะเลือดหลายสิบรูบนกรงเล็บและแขนยักษ์นั้น ด้วยวิธีนี้ความเร็วของการโจมตีของมนุษย์กลายพันธุ์ก็ช้าลงทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงตาฉันแล้ว" ซีเหมิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและใช้ 'หมัดเก้าชั้น' ทันทีแต่……. เขาไม่ได้โจมตีไปทึ่มนุษย์กลายพันธุ์โดยตรงเเต่เขาใช้หมัดทั้งเก้ากระแทกไปที่พื้นแทน
บูม บูม บูม...
ราวกับมีระเบิดเก้าลูกเเละพื้นดินโดยรอบในระยะสิบเมตรก็ระเบิดตามๆกัน จากนั้นพื้นดินทรุดตัวกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีรัศมีสองเมตรและลึกสี่เมตร มนุษย์กลายพันธุ์ไม่ทันตั้งตัวและตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่ เหลือไว้เเค่ร่างกายส่วนบนเหนือหน้าอกเท่านั้น
"โอกาสมาเเล้ว!" ดวงตาของหลิงซานและหลี่ชิงฉีส่องประกายแวววาว จากนั้นพวกเขาฉวยโอกาสที่มนุษย์กลายพันธุ์ตกลงไปในหลุมเเละไม่สามารถขยับตัวได้ในตอนนี้ เข้าโจมตีร่างกายส่วนบนของมนุษย์กลายพันธุ์อย่างสุดกำลัง
ตูมๆๆๆๆๆ...
ดาบที่ส่องแสงเป็นประกาย ประสานกับกริชที่เร็วจนเต็มไปด้วยภาพติดตา
ในชั่วพริบตาหลิงซานและหลี่ชิงฉีได้ทิ้งบาดแผลไว้หลายร้อยแห่งบนร่างกายของมนุษย์กลายพันธุ์ หลายบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก พร้อมกันนั้นเลือดสดที่เหมือนฤดูใบไม้ผลิไหลออกมาจากบาดแผลของมนุษย์กลายพันธุ์อย่างต่อเนื่อง ทำให้ร่างกายท่อนบนของมนุษย์กลายพันธุ์เปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมด
"ตาย" เเละในที่สุดซีเหมิงก็เข้าร่วมการโจมตีเขากระโดดขึ้นราวกับสัตว์ร้าย จากนั้นหมัดของเขาก็ฟาดไปที่หัวของมนุษย์กลายพันธุ์อย่างเต็มกำลัง
ตูมมมมมมม!
เกิดเสียงดังโครมครามเเละมนุษย์กลายพันธุ์ก็มีสภาพเหมือนถูกทิ้งระเบิดปรมาณูใส่
"ฮึ่ม…. ดูซิว่าโดนไปขนาดนี้เเล้วเเกยังรอดอยู่ใหม!" ซีเหมิงกระโดดไปที่ขอบหลุม และมองลงมาด้วยความอิ่มเอมใจ เขาเป็นคนเเรกถูกมนุษย์กลายพันธุ์เล่นงาน มันทำให้เค้าอับอายมาก…..เเต่ในที่สุดก็ได้แก้แค้น
…..
"ความร่วมมือของสามคนนี้มีพลังมาก และทุกโอกาสในการจู่โจมก็แม่นยำมาก" ชูโจวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เเต่ในขณะนั้นเอง….อยู่ๆก็มีเสียงโครมครามดังขึ้นมาจากหลุมและมือยักษ์ที่ดุร้ายก็พุ่งทะลุพื้นออกมา
"บูม" ซีเหมิงถูกตบปลิวอีกครั้งเเละพุ่งชนตึกที่อยู่ไม่ไกลราวกับดาวตก
"ไม่ดีเเล้ว… ถอยก่อน" สีหน้าของหลิงซานและหลี่ชิงฉีเปลี่ยนไปอย่างมากจากนั้นพวกเขาก็ทำการถอยกลับอย่างรวดเร็ว
"กรรรรรรร"
เเต่ในขณะนั้นเอง เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวก็ดังมาจากก้นหลุม จาดนั้นพวกเขาก็เห็นมอนสเตอร์รูปเเบบมนุษย์กระโดดออกมาจากก้นหลุม เเละหลังจากหลุดออกจากหลุมมอนสเตอร์ตัวใหญ่นั้นก็มีความเร็วเพิ่มขึ้นจนมันสามารถเคลื่อนที่ได้ราวกับภาพติดตา
เกือบจะในทันทีทันใด มันไล่ตามมาถึงตัว หลิงซานเเละหลี่ชิงฉี
จากนั้นกรงเล็บอันแหลมคมที่เร็วราวกับสายฟ้ากฌฟาดเข้าที่ศีรษะของหลี่ชิงฉีอย่างดุเดือด
"เเย่เเล้ว" ใบหน้าของหลี่ชิงฉีซีดเผือด เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้ เธอจะต้องตายที่นี่
เเละในช่วงเวลาที่วิกฤติเเบบนี้ ใบหน้าของหลิงซานก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา และทันใดนั้นเขาก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือศรีษะของมอนสเตอร์รูปเเบบมนุษย์แล้วพุ่งลงมาโจมตีมันอีกครั้ง
"วิชาดาบพายุ!"
เขาตะโกนเสียงดัง จากนั้นดาบในมือของเขาแทงออกมาราวกับพายุ เพียงพริบตาดาบหลายร้อยเล่มก็ถูกแทงออกมาเเละเข้าปกคลุมมนุษย์กลายพันธุ์ราวกับม่านฝน
ฟุบ ฟุบ ฟุบ……
เงาดาบนับร้อยทะลวงมือ เท้า ลำตัว ฯลฯ ของมนุษย์กลายพันธุ์ จนในที่มนุษย์กลายพันธุ์ตัวนี้ก็โดนเเทงจนเเทบจะกลายเป็นเม่น
เมื่อโดนโจมตีอย่างหนักหน่วงเช่นนี้ มนุษย์กลายพันธุ์ก็ต้องหยุดการโจมตีที่กำลังจะฆ่าหลี่ชิงฉีทันที
หลี่ชิงฉีมองไปที่กรงเล็บขนาดยักษ์ที่อยู่เหนือหัวของเธอเเล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเธอจึงทำการถอยห่างออกมาสิบเมตรอย่างรวดเร็ว
"นี่เป็นเทคนิคดาบที่อยู่ในระดับสมบูรณ์แบบซึ่งใกล้เคียงจะถึงระดับปรมาจารย์เต็มทีเเล้ว" ชูโจวรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นทักษะดาบของหลิงซาน
แม้ว่าเขาจะฝึกฝนทักษะเท้าใบมีดจนถึงระดับที่สมบูรณ์ และฝ่ามือมีดระดับปรมาจารย์...แต่เขารู้ดีว่าเขาสามารถไปได้อย่างราบรื่นเพราะเขาได้รับความช่วยเหลือจากแผงคุณสมบัติ หากไม่มีแผงคุณสมบัติ แม้ว่าเขาจะทำงานหนักมานานหลายสิบปี ทักษะทั้งสองของเขาอาจจะยังไม่ถึงระดับสมบูรณ์ได้เลยด้วยซ้ำ
เเต่หลิงซาน เขาสามารถพึ่งพาพรสวรรค์ของตนเองในการฝึกฝน 'ทักษะดาบพายุ' ให้อยู่ในระดับที่สมบูรณ์ได้ เเถมมันยังใกล้จะทะลุระดับปรมาจารย์เเล้ว….. นี่แสดงให้เห็นว่าหลิงซานเป็นอัจฉริยะตัวจริง
"คราวนี้ มอนสเตอร์ตัวนี้ควรจะตายได้เเล้ว!"
เมื่อเห็นสภาพน่าอนาถของมนุษย์กลายพันธุ์ที่ถูกหลิงซานโจมตีใส่อย่างรุนเเรง ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอีกครั้ง
ส่วนทางด้ารหลิงซาน เขากำลังนั่งหอบหายใจ เเละมองมนุษย์กลายพันธุ์ที่ร่างกายถูกเจาะด้วยร่องรอยดาบนับไม่ถ้วนอย่างกระวนกระวาย…. การเคลื่อนไหวเมื่อกี้ใช้พละกำลังส่วนใหญ่ของเขาไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีพลังอีกต่อไป….. หวังว่ามนุษย์กลายพันธุ์จะถูกฆ่าโดยเขาไปเเล้วนะ
แต่ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างนั้น...มนุษย์กลายพันธุ์ที่หยุดนิ่งไปแล้วก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เเละความเร็วในการโจมตีของมันยังคงเร็วจนหลิงซานไม่ทันได้ตอบสนอง
หลิงซานถูกซัดปลิวเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ และเขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก ชูโจวที่เห็นดังนั้นก็รีบกระโดดเข้าไปรับร่างของหลิงซานไว้
"หลิงซาน นายโอเครไหม!" ชูโจวถาม
"ฉันยังไหว…..ยังไม่ตาย" หลิงซานพูดพร้อมกับกระอักเลือดออกมาอีกสองสามคำ
"เห้อ... ความสามารถในการรักษาตัวของมอนสเตอร์ตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป ถ้านายต้องการฆ่ามัน นายต้องฆ่ามันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว..."
"ฉันไม่มีแรงจะสู้ได้แล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว" หลิงซานพูดด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เมื่อเห็นเช่นนี้หลี่ชิงฉีจึงรีบเข้าไปช่วยพยุงเขา
"โจมตีให้ถึงตายในครั้งเดียวหรอ….ฉันรู้เเล้วว่าจะทำอย่างไร" ชูโจวพูดกับตัวเองและค่อยๆเดินเข้าไปหามนุษย์กลายพันธุ์ทีละก้าวๆ
"กรรรรรรร!!"
ตอนนี้มนุษย์กลายพันธุ์ยังคงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีของหลิงซานและคนอื่นๆซึ่งอาการบาดเจ็บทำให้มันโกรธมาก…. เมื่อเห็นชูโจวเดินเข้ามา มันจึงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว กระโจนเข้าหาชูโจวเเละใช้แขนทั้งสองข้างทุบไปยังชูโจวเพื่อระบายความโกรธออกมา
เมื่อเห็นชูโจวถูกปกคลุมด้วยเงาเเขนของมนุษย์กลายพันธุ์ ทุกคนใจเต้นแรงขึ้นมาทันที…..
ชีวิตและความตายของพวกเขาจะถูกตัดสินโดยการต่อสู้ครั้งนี้
ถ้าชูโจวชนะ พวกเขารอด!
ถ้าชูโจพ่ายแพ้ พวกเขาตาย!
ชูโจวเงยหน้าขึ้น จ้องไปที่มนุษย์กลายพันธุ์ตัวใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามเขาอย่างจริงจัง จากนั้นใช้เท้าทั้งสองข้างกระทืบลงบนพื้นอย่างแรง ทั้งร่างของเขาพุ่งเข้าหามนุษย์กลายพันธุ์ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
"กรรรรรร"
มนุษย์กลายพันธุ์ที่เห็นว่ามีคนที่กล้าโจมตีเขาอีกเเล้ว มันจึงคำรามเเละอ้าปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมแล้วกัดไปที่ชูโจว ในเวลาเดียวกันนั้นสองแขนที่ใหญ่เหมือนเสาหินก็กวาดไปทางชูโจวอย่างรุนแรงเช่นกัน
ทุกคนคาดเดาได้เลยว่าถ้าชูโจวไม่ถูกมนุษย์กลายพันธุ์กัดก็จะถูกแขนยักษ์ทั้งสองข้างนั่นเเทน...ไม่ว่าทางใหนก็ถึงขั้นเสียชีวิตทันที
แต่ในช่วงเวลาที่อันตรายมากเเบบนี้ ชูโจวกลับยิ่งสงบขึ้น จากนั้นเท้าของเขาก็ใช้ทักษะเท้าใบมีดในการระเบิดความเร็วของเขา
หลบซ้าย! เลี้ยวขวา! กระโดดทะแยง!
ชูโจวหลีกเลี่ยงการโจมตีทั้งหมดของมนุษยกลายพันธุ์ด้วยการ ระเบิดทักษะเท้าใบมีดในช่วงเวลาสั้น ๆ เเละรีบพุ่งไปที่ด้านหน้าของ มนุษย์กลายพันธุ์
จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหว….ทักษะฝ่ามือมีดระดับปรมาจารย์…เท้าใบมีดระดับสมบูรณ์.. ทั้งสองทักษะเปิดใช้งานพร้อมกันทำให้มือและเท้าของเขาปลดปล่อยออร่าใบมีดออกมา
"ถ้าต้องจัดการในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แม้แต่ทักษะฝ่ามือมีดระดับปรมาจารย์ ก็อาจจะไม่สามารถตัดหัวมนุษย์กลายพันธุ์ตังนี้ได้..."
"ดังนั้นการโจมตีทั้งหมดของเราจะต้องทำให้ทับซ้อนกันให้ได้ เพื่อให้พลังออร่าใบมีดนั้นแข็งแกร่งที่สุด"
เเละในขณะนั้นเอง จิตใจของชูโจวสงบลงอย่างไม่คาดคิด มือและเท้าของเขาปล่อนออร่าใบมีดที่สง่างาม ออร่าใบมีดของฝ่ามือเริ่มซ้อนทับกันกับออร่าใบมีดที่เท้าอย่างสมบูรณ์
เเละในที่สุด ออร่าใบมีดที่ผสานจากสองทักษะก็ถูกส่งผ่านคอของมนุษย์กลายพันธุ์ จากนั้นทั้งร่างของมนุษย์กลายพันธุ์ก็แข็งค้างทันทีและต่อมาศีรษะของมนุษย์กลายพันธุ์ก็หลุดออกมาจากบ่า ทำให้เกิดน้ำพุเลือดที่พุ่งจากคอของมนุษย์กลายพันธุ์ขึ้นสู่ท้องฟ้า
"ฉันไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับเขาต่อไป…. ฉันยอมรับความพ่ายแพ้เเล้ว!"
เมื่อมองไปชูโจวที่พึ่งตัดหัวมนุษย์กลายพันธุ์ได้ในการโจมตีเดียว หลิงซานก็ตกอยู่ในภวังค์เเละพึมพำกับตัวเอง
………………………….