บทที่ 27 : มอนสเตอร์รูปแบบมนุษย์​(กลายพันธุ์)​

บทที่ 27 : มอนสเตอร์รูปแบบมนุษย์​(กลายพันธุ์)​

ในเมืองร้าง ชูโจวและคนอื่น ๆ รีบไปที่ทางเข้าเมืองด้วยความเร็วสูงสุด ฆ่ามอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์ไปตลอดทาง เเละหลังจากใช้เวลาประมาณสิบห้านาที ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงทางออกของเมือง

"ชูโจว ความคิดของคุณถูกต้อง หลังจากการเจอพวกมนุษย์​กลายพันธุ์​ ทุกคนต่างวิ่งหนีมายังที่นี้.." ซีเหมิงมองไปที่นักเรียนกว่าร้อยคนโดยรอบเเละทุกคนมีใบหน้าหวาดกลัว

ชูโจวเดาถูกแล้ว... แต่ว่าพวกเรายังคงโชคร้าย ทุกคนไม่สามารถ​ออกไปจากเมืองได้เเละถูกล้อมรอบด้วยมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์พวกนั้น” หลี่ชิงฉีมองไปรอบ ๆ ฝูงชนเเละเห็นมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์อยู่รอบ ๆที่นี่

…… ยิ่งกว่านั้น ไกลออกไปจากกลุ่มนักเรียน​ มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ยังคงกระโจนเพิ่มไปเรื่อยๆในวงล้อมของเหล่านักเรียน​

"ดูเหมือนว่าตอนนี้เราจะมีทางรอดเพียงทางเดียว คือการต่อสู้เท่านั้น!" ชูโจวชำเลืองมองมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่อัดแน่นอยู่นอกฝูงชน เเละรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์จะมีจำนวนมากเท่าใด เขาก็ไม่สามารถยอมแพ้ได้

เพราะถ้ายอมแพ้ก็เท่ากับตาย!

"ชูโจว!" ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังชูโจว

ชูโจวมีความสุขมากที่ได้ยินเสียงนี้ และรีบหันกลับไปมองหลิวเฉียนๆ

เสื้อผ้าของหลิวเฉียนๆเปื้อนเลือดจำนวนมาก สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้า ผมยุ่งเหยิง และเธอดูอายเล็กน้อยที่ต้องให้คนอื่นเห็นเธอสภาพ​นี้

โชคดี​ที่เธอยังสบายดี!" ชูโจวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"มอนสเตอร์พวกนี้คืออะไร? พวกมันกระหายเลือดและดุร้าย เมื่อใดก็ตามที่พวกมันพบสิ่งมีชีวิต​พวกมันก็จะเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีความกลัวความตายหรือความเจ็บปวด.."

หลิวเฉียนๆกล่าวด้วยความกลัว

ไม่นานมานี้ เธอถูกโจมตีโดยมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ เเต่โชคดีที่เธอตอบสนองได้ทันท่วงทีและใช้กริชแทงหัวใจของฝ่ายตรงข้าม

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ แม้ว่าหัวใจจะถูกเจาะมอนสเตอร์ก็ยังคงมีชีวิตอยู่และพยายามกัดเธอต่อ….. จนกระทั่งเธอตัดหัวของมอนสเตอร์ด้วยกริชเธอจึงสามารถ​จบชีวิตของมอนสเตอร์รูปเเบบมนุษย์​ได้

"มอนสเตอร์พวกนี้ถูกสร้างโดยฝีมือมนุษย์..." ชูโจวกล่าวเเละถอนหายใจ

ฝีมือมนุษย์? "นี่...มันอะไรกันเนี่ยโหดร้ายเกินไปเเล้ว"  หลิวเฉียนๆมองไปที่มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ดูเหมือนว่าผิวหนังของพวกมันกำลังหลุดลอกออกตลอดเวลา

"เก้าในสิบเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับนักรบผู้​ร่วงหล่น… เพราะไม่นานมานี้ เราพบชุดนักเรียนจากมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวหนึ่ง... ซึ่งมันเป็นชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมที่ 3"

"เเละเคยมีข่าวนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่ 3 หายตัวไป โดยที่ตำรวจสรุปว่าเป็นฝีมือของนักรบผู้ร่วงหล่น​ ดังนั้นมอนสเตอร์ในเครื่องแบบของโรงเรียนมัธยมที่ 3 นั้นน่าจะเป็นนักเรียนที่หายไปของโรงเรียนมัธยมที่ 3 เเละการโจมตี​ของมอนสเตอร์เหล่านี้จึงเกี่ยวข้องกับนักรบผู้​ร่วงหล่น​อย่างแน่นอน” ชูโจวอนุมาน

"นักรบผู้​ร่วงหล่น​เหล่านี้...เลวร้าย​จริงๆ" หลิวเฉียนๆ กัดฟัน

"ซีเหมิง ชิงฉี..ชูโจว" จู่ๆก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น และพวกเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยวิ่งเข้ามาในไม่ช้า

เสื้อผ้าสีขาว ผมสีเงิน มีดาบโบราณอยู่ข้างหลัง เเละมีท่าทางไม่แยแสเหมือนนักดาบโบราณ ,

ด้วยการแต่งตัวเช่นนี้ จะเป็นได้เพียงคนเดียวเท่านั้น—หลิงซาน

"หลิงซาน ในที่สุดนายก็มาถึงแล้ว... ฉันนึกว่านายถูกมอนสเตอร์พวกนี้กินไปแล้วเสียอีก!"

เมื่อซีเหมิงเห็นหลิงซานใบหน้าของเขามีความสุขเล็กน้อย

"หลิงซาน โชคดี​ที่​นาย​ไม่ได้เป็น​อะไร" หลี่ชิงฉี ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกันเมื่อเธอเห็นหลิงซาน…..ไม่ว่าผู้คนมากมายในโลกภายนอกจะมองว่าพวกเขาทั้งสามเป็นคู่แข่งกัน แต่ความจริงแล้วพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เราซ้อมด้วยกันและแข่งขันด้วยกันบ่อยๆ ดังนั้น ต่างฝ่ายต่างไม่อยากเห็นใครพบปัญหา

หลิงซานพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นมองไปที่ชูโจวและพูดด้วยความเสียใจเล็กน้อย "ชูโจว ฉันคิดว่าเราคงสูญเสีย​โอกาส​ในการแข่งขันกันในการทดสอบชั้นยอดนี้เเล้ว อย่างไรก็ตาม ถ้าวันนี้เรารอดไปได้ ในอนาคต​พวกเราจะมาแข่งกันต่อ!" หลิงซานกล่าว

"ตกลง…. พวกเราจะต้องรอด" ชูโจวยิ้มเเละกล่าวต่อ "เเต่ฉันคิดว่า ไม่ต้องรอในอนาคต​หรอก…..มอนสเตอร์เหล่านี้กำลังพยายามจะล้อมเเละฆ่าพวกเร่...งั้นเอาเป็นว่า​ใครก็ตามที่ฆ่ามอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ!

หลิงซานผงะไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินข้อเสนอ​เช่นนี้หลังจากนั้นเขาก็ระเบิดจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาออกมาเเละกล่าวว่า"ตกลง"

"นี่มันสถานการณ์​เลวร้าย​ พวกเเกยังจะแข่งกันอีกหรอ ไอ้พวกบ้า!" ซีเหมิง, หลี่ชิงฉร และหลิวเฉียนๆต่างก็พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

ในขณะนั้น มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์จำนวนมากที่ล้อมรอบฝูงชนก็เริ่มพุ่งเข้าหาฝูงชนมากขั้นราวกับกระแสน้ำ

"ไม่ดีเเล้ว...พวกมอนสเตอร์กำลังเพิ่มการโจมตี"

"ให้ตายเถอะ ทำไมมอนสเตอร์พวกนี้ถึงรับมือยากขนาดนี้… พวกมันถูกผ่าครึ่งแต่พวกมันยังมีชีวิตอยู่"

"ฉันโดนพวกมัรกัด ฉันจะติดไวรัสไหมเนี่ย… บางทีฉันอาจจะกลายเป็นมอนสเตอร์ด้วย!ให้ตายเถอะ นี่มันน่าเกลียดเกินไปแล้ว..."

นักเรียนหลายคนร้องตะโกนไล่หลังกันไป

เเละในพริบตาก็นักเรียนกว่าสามสิบคนเสียชีวิต

เเต่จำนวนมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์กลับถูกจัดการมีเพียงแค่สิบกว่าตัวเท่านั้น

ชูโจวที่กำลังฟันมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ด้วยฝ่ามือมีด….เเละเขาได้สังเกตุ​เห็นกลุ่มนักเรียนสู้กันเเบบยุ่งเหยิงและถูกมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ฆ่าไปแล้วมากกว่า 30 คนในเวลาสั้นๆ

เมื่อเห็นเเบบนี้เขาก็ขมวดคิ้วทันที "มันดำเนินต่อไปแบบนี้ไม่ได้นี่มันวุ่นวายเกินไป ต้องจัดระเบียบผู้คน...ไม่เช่นนั้น ทุกคนจะมอนสเตอร์ฆ่าในไม่ช้านี้" ชูโจวตัดสินใจแล้วตะโกนทันที

"ทุกคน อย่าตื่นตระหนกอย่าสู้คนเดียวมาร่วมมือกับคนใกล้ๆตัว…พวกเราควรสู้เเบบเป็นกลุ่มสามหรือสี่คน...พวกเรามาฆ่ามอนสเตอร์พวกนี้พร้อมๆกันเถอะ!"

หลังจากตะโกน เขาก็พุ่งเข้าหามอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์หลายตัวที่กำลังเข้ามาในฝูงชนทันที……ออร่าใบมีดแหลมคมพุ่งออกไปจากตัวเขา และในพริบตาเขาก็ตัดหัวของมอนสเตอร์ได้อีกสามตัว

"ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ฟังที่เขาบอก" หลังจากเห็นการกระทำของชูโจวเเล้วพวกหลิงซานก็เข้าใจเจตนาของชูโจวในทันที พวกเขาจึงช่วยตะโกนเเบเดียวกับชูโจวในขณะที่กำลังจัดการกับมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาหาฝูงชน….เเละในไม่ช้าชูโจวและพรรค​พวกทั้งสี่คนของเขาก็ได้กำจัดมอนสเตอร์ที่ได้มากกว่า​สิบกว่าตัว

เมื่อเห็นเเละได้ยินคนกลุ่มนี้ ในที่สุดเหล่านักเรียนก็มีปฏิกิริยาตอบสนองและเริ่มให้ความร่วมมือกับคนรอบข้างในทันที…. สามคนหรือสี่คนรวมตัวกันเป็นกลุ่ม ร่วมมือกัน ช่วยเหลือกัน และต่อสู้กับเหล่ามอนสเตอร์

แม้ว่าความร่วมมือของพวกเขาจะยังไม่ดีเเละทักษะ​การ​ต่อสู้​ของพวกเขาก็แย่มากเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ดีกว่าสถานการณ์ยุ่งเหยิงในตอนก่อนหน้านี้มาก

เเต่สถานการณ์​ก็ยังเลวร้ายเพราะที่นี่มีมอนสเตอร์จำนวนมากเกินไป…. เเละพวกมันกรูเข้ามาเเบบไม่กลัวตาย ระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับกระแสน้ำเเละในไม่ช้านักเรียน​หลายๆคนก็เริ่มจะหมดแรง เมื่อหลายๆคนหมดเเรง พวกเขาก็เริ่มพลาด และถูกมอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์โยนลงมาแล้วกัดจนตาย

ชู​โ​จว​เเละคนอื่นๆ เผชิญกับสถานการณ์นี้และทำได้เพียงต่อสู้เท่านั้น ถ้านักเรียน​กลุ่มไหนตกอยู่ในอันตรายพวกเขาก็จะรีบไปช่วยกลุ่มนั้น

……

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สถานการณ์การต่อสู้ที่นี่น่าสลดใจมาก ทุกคนตกอยู่ในสภาพของการต่อสู้​เเละฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง

เลือด….เต็มทุกซอกทุกมุมที่นี่ ทุกช่วงเวลามีคนและมอนสเตอร์ล้มตาย

เเละในพริบตาก็มีนักเรียน​เหลือรอดอยู่เพียง 30 กว่าคนเท่านั้น​ เเละเเน่นอนนั่นรวมถึงชูโจวเเละคนอื่นๆด้วย

ตอนนี้ทุกคนเหนื่อยมากแต่ไม่มีใครกล้าหยุดต่อสู้​ เพราะผลลัพธ์ของการหยุดต่อสู้​คือความตาย!

ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่เเล้วตั้งเเต่สถานการณ์​นี้เริ่มต้น……. แต่จู่ๆ การโจมตีของมอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์ทั้งหมดก็ถูกระงับ

"จบเเล้วหรือ? " ท่ามกลางซากศพที่กองอยู่บนพื้นชูโจวและคนอื่นๆ มองดูมอนสเตอร์จำนวนมากที่กำลังถอยห่างออกไป แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้มีเวลาถอนหายใจด้วยความโล่งอก จิตใจของพวกเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้​ง

เพราะ​ตอนนี้ด้านหน้า​ของพวกเขา​ได้ปรากฏ​มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ซึ่งใหญ่กว่าตัวอื่นถึงสามเท่า…..มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ได้มีเเค่ร่างที่ใหญ่โตเเต่ยังมีกรงเล็บที่แหลมคมที่ใหญ่เเละยาวมากเเถมกรงเล็บยังมีออร่าที่ทรงพลังเเละน่าหวาดกลัว​

มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวอื่นๆ กำลังสั่นสะท้านหลังจากการปรากฏตัวของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ขนาดใหญ่นี้

"ให้ตายเถอะ มอนสเตอร์ตัวนี้น่ากลัวกว่ามอนสเตอร์ตัวอื่นมาก!"

นักเรียนกว่าสามสิบคนที่รอดชีวิตมองไปที่มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ขนาดใหญ่ และใบหน้าของพวกเขาแสดงอาการหวาดกลัวออกมา

"นี่น่าจะเป็นมอนสเตอร์รูปเเบบหนุษย์ที่กลายพันธุ์เเล้ว" ชูดโจวพูดด้วยสีหน้าจริงจังเเละจากมอนสเตอร์กลายพันธุ์นี้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามครั้งใหญ่

"ขอฉันลองพลังของมันหน่อย" ซีเหมิงหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นมีลมกระโชกเบา ๆ กล้ามเนื้อของเขาเหมือนกำลังสั่นเล็กน้อย ในขณะนี้ดูเหมือนเขากลายร่างเป็นสัตว์ร้ายที่มี ลมหายใจที่รุนแรงออกมาจากเขา

"หมัดเก้าชั้น!" ทันใดนั้นเขาก็ตะโกนพร้อมระเบิดพลังจากนั้นร่างกายของเขาก็เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้าหามนุษย์กลายพันธุ์ตัวใหญ่ กำปั้นของเขาถูกเหวี่ยงออกไป เมฆในอากาศแตกกระจายและมีการระเบิดครั้งใหญ่

ภายใต้สายตาที่จับตามองของทุกคน กำปั้นที่หนักหน่วงของซีเหมิงพุ่งเข้าใส่ร่างมนุษย์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่โดยตรง

เเละจากการโจมตีนี้ ตรงหน้าอกของมันมีรูเลือดไหลออกมาสองรู

"ซีเหมิงทำสำเร็จ?" ทุกคนตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้มนุษย์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่ตัวนี้ เมื่อมันปรากฏตัวออกมา ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวของมันทำให้ทุกคนคิดว่าสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์นี้มีพลังมากจนพวกเขาไม่สามารถจัดการได้เลย!

แต่โดยไม่คาดคิด มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวนี้กลับถูกกำปั้นเหล็กทั้งสองของซีเหมิงจะเจาะทะลุโดยตรง

"สำเร็จหรอ?" ซีเหมิงถอนกำปั้นเหล็กทั้งสองที่เจาะหน้าอกของมนุษย์กลายพันธุ์เเละมองไปที่รูเลือดทั้งสองที่กำลังเดือดปุดๆ และอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เขาไม่คิดว่าเขาจะทำสำเร็จได้ง่ายขนาดนี้!

เเต่อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมาใบหน้าของเขาก็แข็งขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะเขาเห็นว่ารูเจาะเลือดทั้งสองรูกำลังรักษาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

ชูโจวและคนอื่นๆ ที่เห็นฉากนี้ก็ตะโกนพร้อมกันทันที​ "ซีเหมิง ถอยเร็วเข้า!" อันที่จริงหากไม่มีพวกเขาตะโกน ซีเหมิงก็เริ่มถอยแล้วหลังจากรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เเต่อย่างไรก็ตาม ภายในระยะหนึ่งเมตรจากการล่าถอยของเขา กรงเล็บสีแดงเลือดก็ตบมาทางเขาอย่างแรง

โครมมมมมม!.....ซีเหมิงกระเด็นลอยไปไกลหลายสิบเมตร ชนกำแพงและกระอักเลือดออกมา

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกใจ เเต่หลังหลังจากซีเหมิง ถูกตบลอยไปแล้ว มนุษย์กลายพันธุ์ตัวใหญ่ก็เร่งความเร็วทันทีเเละพุ่งเข้าหาชูโจวกับคนอื่นๆ

ฉั่ว! หลี่ชิงฉีเพิ่มความเร็วจนร่างของเธอก็กลายเป็นภาพติดตา จากนั้นปรากฏตัวข้างๆทอนสเตอร์พร้อมตวัดกริชที่เเหลมคมเข้าที่แขนของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์

จากนั้น กริชก็เริ่มปรากฏขึ้นในตำแหน่งอื่น ข่วนที่หัวใจ แทงผ่านหู แทงตรงคอ

ฉั่วๆๆๆ….. เพียงสั้นๆสามลมหายใจกริชของหลี่ชิงฉีก็ได้เปิดรูหลายสิบรูในร่างกายของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ และทำให้มันมีเลือดออกทั่วตัวราวกับน้ำพุ

แต่….. มอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์เมินสิ่งเหล่านี้ราวกับว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยเเละมันก็ไม่ได้ลดความเร็วในการพุ่งชาร์จเลยแม้แต่น้อย

เเต่ในท้ายที่สุดมันก็ไม่สามารถ​ทำเป็นไม่สนใจได้เเละทันใดนั้นมันก็ใช้ฝ่ามือขนาดใหญ่ตบพื้น เสียงดังโครมครามจากนั้นพื้นดินยุบตัวลงและปรากฏ​คลื่นทรายที่รุนแรงออกมารอบๆ

"กรี๊ดดดดด..."ร่างของหลี่ชิงฉีกระเด็นถอยไปข้างหลังพร้อมอาเจียนเป็นเลือด

…………………….