บทที่ 1: หอคอยเทพแห่งความตาย

ราวกับพึ่งตื่นจากฝัน ซูหมิงเบิกตากว้าง ดวงตาแดงก่ำ

เบื้องหน้าคือห้องที่ตกแต่งแบบโบราณ ตัวเขานอนอยู่บนเตียงหรูหราขนาดใหญ่ แขนขาไร้เรี่ยวแรง ขยับไม่ได้

เตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ร่างสองร่างกำลังพัวพันกันอย่างลืมตัวอยู่ข้างๆ โดยไม่ทันสังเกตว่า เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ได้ลืมตาขึ้นแล้ว!

“ข้ายังมีชีวิตอยู่? ข้ายังไม่ตายหรือ?”

เขาชื่อซูหมิง จักรพรรดิเทพลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรเทพสุริยันสีชาด ขณะออกตามหาสมบัติลึกลับหอคอยเทพแห่งความตาย เขาถูกหลินจ้าน สหายรักที่สุดของเขาลอบทำร้ายจนตาย

วินาทีต่อมา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเอง หลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างรุนแรง พร้อมกับความเจ็บปวดราวสมองจะฉีกขาด ซูหมิงที่หลอมรวมความทรงจำเข้าด้วยกันก็เข้าใจทุกสิ่งในที่สุด

เขาเกิดใหม่แล้ว!

เกิดใหม่ในร่างของเด็กหนุ่มที่ชื่อ ซูหมิง เหมือนกัน

ซูหมิง คุณชายใหญ่ตระกูลซูแห่งเมืองเฉียนหลง แต่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก

อายุสิบแปดปีประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาต ตั้งแต่นั้นมาก็เก็บตัวอยู่ในสวนหลังบ้าน ชีวิตประจำวันต้องพึ่งพาสาวใช้และองครักษ์ของตนเอง

แต่ตระกูลซูคงคาดไม่ถึงว่า สาวใช้และองครักษ์ที่ดูแลซูหมิงจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

เพื่อลอบมีสัมพันธ์สวาท สองคนที่รังเกียจเจ้าของร่างเดิมว่าเกะกะ ถึงกับวางยาหมีหุนซ่านใส่เจ้าของร่างเดิมในปริมาณที่มากเกินไป จนทำให้เขาเสียชีวิตในที่สุด

…… …

ม่านเตียงสั่นไหว ชายที่อยู่ข้างๆ ตัวสั่นอย่างรุนแรง จากนั้นก็ฟุบลงบนหน้าท้องของหญิงสาวเหมือนกุ้งขาอ่อน

“เบาหน่อย เดี๋ยวจะปลุกเจ้าขยะนี่ให้ตื่น!”

“ที่รัก เจ้ากลัวอะไร เขาโดนพวกเราวางยาหมีหุนซ่านไปแล้ว สามสี่วันก็ยังไม่ฟื้นหรอก วางใจได้”

“เจ้าคนเลว…”

“แต่เจ้าก็ชอบข้าที่แบบนี้ไม่ใช่หรือ?”

“น่ารังเกียจ!”

ท่ามกลางเสียงออดอ้อนและคำพูดหวานหู ทั้งสองคนกอดกันหลับใหลไป…

ข้างๆ กัน ซูหมิงมองดูทุกสิ่งอย่างเย็นชา ในใจนิ่งเฉย:

“จะว่าไปแล้ว เจ้ากับข้าก็ถือว่าเป็นคนหัวอกเดียวกันนะ แต่ในเมื่อข้ายืมร่างของเจ้าฟื้นคืนชีพแล้ว งั้นความแค้นของเจ้าและความแค้นของข้า ก็ให้ข้าเป็นคนจัดการทั้งหมดเองเถอะ”

พูดก็พูดไป แต่ซูหมิงรู้ดีว่า การจะทำทั้งหมดนี้ได้ เงื่อนไขแรกคือต้องฟื้นฟูพลังบำเพ็ญกลับมาให้ได้เสียก่อน

ทวีปเทียนหยวน ให้ความสำคัญกับการฝึกตน

คนธรรมดาเป็นเหมือนมดปลวก มีชีวิตอยู่อย่างไร้ค่า

ผู้ฝึกตนอยู่สูงส่ง เหาะเหินเดินอากาศ ควบคุมทุกสิ่ง

ต่อมามีผู้มีพลังอำนาจ แบ่งขอบเขตออกเป็น: ขั้นสร้างรากฐาน, ขั้นทะเลลมปราณ, ขั้นแก่นทองคำ, ขั้นประตูสวรรค์, ขั้นราชันย์สวรรค์, ขั้นจักรพรรดิ, ขั้นจักรพรรดิเทพ รวมเจ็ดขอบเขต แต่ละขอบเขตแบ่งออกเป็นเก้าระดับ

ยิ่งมีพรสวรรค์สูง คุณสมบัติยิ่งดี ความเร็วในการฝึกตนก็จะยิ่งเร็วขึ้น ความสำเร็จในอนาคตก็จะยิ่งสูงขึ้น

แต่โชคร้ายที่ จากการตรวจสอบของซูหมิง คุณสมบัติของเจ้าของร่างเดิมจัดอยู่ในประเภทที่แย่สุดขีด

อาจกล่าวได้ว่า หากไม่เจอซูหมิง ชีวิตนี้ของเขาคงต้องผ่านไปอย่างไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ข่าวร้ายอีกอย่างตามมาติดๆ ร่างกายเดิมนี้ถูกวางยาพิษ!

“ข้าว่าแล้ว ถึงเจ้าของร่างเดิมจะอ่อนแอแค่ไหน ก็ไม่น่าจะเป็นอัมพาตกระทันหัน ที่แท้ มีคนลอบวางยาพิษข้า!”

แววตาของซูหมิงเย็นเยียบ เจตนาฆ่าฟันพุ่งพล่าน!

พลังบำเพ็ญของเจ้าของร่างเดิมแย่อยู่แล้ว ร่างกายก็อ่อนแอ ตอนนี้ยังถูกพิษอีก เรียกได้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัดๆ

จากนี้จะเห็นได้ว่า คนที่ลงมือกับเขา มีเจตนาร้ายกาจอย่างยิ่ง

ขณะกำลังครุ่นคิด เกิดการเปลี่ยนแปลงผิดปกติขึ้นในร่างกาย บริเวณตันเถียนสั่นสะเทือนเล็กน้อย

เมื่อแรงสั่นสะเทือนแผ่ไปทั่วร่าง พิษในร่างกายกลับละลายหายไปเหมือนหิมะในฤดูใบไม้ผลิเจอแดดจ้า จนหายไปหมดสิ้น

“นั่นคือ…”

เมื่อตามแรงสั่นสะเทือนย้อนกลับไป ก็เห็นหอคอยสีดำเล็กๆ รูปทรงโบราณลอยอยู่ในตันเถียน

“หอคอยเทพแห่งความตาย?!”

ซูหมิงจำได้ในทันทีว่า หอคอยเล็กๆ เบื้องหน้านี้ คือหอคอยเทพแห่งความตายในตำนานที่สามารถควบคุมโลกแห่งวิญญาณได้

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมหอคอยเทพแห่งความตายถึงมาอยู่ในตันเถียนของตนเองได้ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้มันได้ช่วยเขาครั้งใหญ่แล้ว

ยังไม่ทันได้คิดถึงต้นสายปลายเหตุ หอคอยสีดำเล็กๆ เบื้องหน้าก็ส่องแสงลึกลับออกมา พลังดึงดูดมหาศาลแผ่ออกมาจากข้างใน

ภายใต้พลังนั้น ซูหมิงรู้สึกเพียงว่าสมองเกิดอาการมึนงง จากนั้น จิตสำนึกของเขาก็ปรากฏขึ้นในโลกใบใหม่

นี่คือทะเลดาวอันกว้างใหญ่ ซึ่งมีดวงดาวนับไม่ถ้วนรวมตัวกันอยู่ จนเต็มท้องฟ้าไปหมด

เบื้องหน้า ร่างอรชรงดงามร่างหนึ่งถือกระบี่ยาว หันหลังให้กับตนเอง

“ที่นี่คือ?” ซูหมิง มองไปรอบๆ แล้วในใจก็รู้สึกสงสัย

ร่างอรชรงดงามนั้นถือกระบี่หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับเทพเซียน

นางมีดวงตาหงส์ คิ้วใบหลิว จมูกโด่งเล็กน้อย ริมฝีปากแดงเล็กจิ้มลิ้ม สวมกระโปรงสั้น เท้าเปลือยเปล่า ขาหยกคู่หนึ่งขาวเนียนและเรียวยาว พอมองดูซูหมิง แล้ว หญิงสาวก็หัวเราะเบาๆ:

“ผู้ท้าชิงคนที่เก้า ยินดีต้อนรับสู่หอคอยเทพแห่งความตาย ข้าคือผู้เฝ้าด่านชั้นที่หนึ่งของหอคอยเทพแห่งความตาย ไป๋เสวียนชิง!”

“ไป๋เสวียนชิง?!”

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ซูหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรออก วินาทีต่อมาก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง: “เจ้าคือจักรพรรดินีกระบี่สวรรค์ ไป๋เสวียนชิง ผู้ทำลายห้วงมิติขึ้นสู่แดนเซียน?”

แปดหมื่นปีก่อน ไป๋เสวียนชิง บรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักเทียนเจี้ยนเข้าสู่มรรคาวิถีด้วยกระบี่ กวาดล้างศัตรูทั่วหล้า ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิอย่างแข็งแกร่ง ผู้คนในโลกต่างขนานนามนางว่า: “จักรพรรดินีกระบี่สวรรค์!”

ห้าพันปีต่อมา จักรพรรดินีกระบี่สวรรค์ทำลายห้วงมิติ ขึ้นสู่แดนเซียน

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ: “อดีตเป็นเพียงเมฆลอยผ่านไป ตอนนี้ข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณเท่านั้น!”

“เศษเสี้ยววิญญาณ?!” ซูหมิงตกตะลึง: “เช่นนั้นหมายความว่า…”

ไป๋เสวียนชิง กล่าวว่า: "มีหลายเรื่อง ที่ตอนนี้ยังไม่ถึงระดับที่จะรับรู้ได้ เจ้าเพียงแค่ต้องรู้ว่า ตอนนี้เจ้าคือคนที่หอคอยเทพแห่งความตาย เลือกแล้ว และสิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือ เอาชนะข้าให้ได้ในระดับพลังเดียวกัน"

"เอาชนะท่านเหรอ?" พอได้สติ ซูหมิง ก็แค่นเสียงหัวเราะ: "จะเป็นไปได้ยังไง?"

แม้ว่าเขาเคยเป็นจักรพรรดิเทพลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรเทพสุริยันสีชาด แต่เขาก็ยังพอรู้ตัวดี การจะให้เขาเอาชนะจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ในตำนานในขอบเขตเดียวกันนั้น เป็นเรื่องเพ้อฝันอย่างสิ้นเชิง

"ตอนนี้เจ้าทำไม่ได้แน่นอน แต่ว่า ข้าจะให้เวลาเจ้า!"

“ถ้าเช่นนั้น… หากข้าไม่สามารถเอาชนะท่านได้ล่ะ”

ไป๋เสวียนชิงยิ้มอย่างเย็นชา: “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจ้าถึงเป็นผู้ท้าชิงคนที่เก้า?”

ซูหมิง: “…………”

สะบัดแขนเสื้อ แสงสีขาวสายหนึ่งโปรยปรายลงมาจากมือของไป๋เสวียนชิง

“นี่คือเคล็ดวิชาเทพแห่งความตาย ฝึกฝนให้ดี หวังว่าครั้งหน้าที่เจอเจ้า เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นบ้างเล็กน้อย”

สมองสั่นสะเทือนและมึนงง เมื่อซูหมิงฟื้นคืนสติ ก็พบว่าตนเองกลับมาสู่ความเป็นจริงแล้ว

หลับตาลง ข้อมูลเกี่ยวกับเคล็ดวิชาเทพแห่งความตายก็ไหลผ่านสมองราวกับสายน้ำ

แต่ยิ่งดู ซูหมิงก็ยิ่งตกตะลึง

ในฐานะผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรเทพสุริยันสีชาด เขาก็เคยศึกษาเคล็ดวิชาบำเพ็ญชั้นสูงมานับไม่ถ้วน แต่เคล็ดวิชาที่แปลกประหลาดเช่นเคล็ดวิชาเทพแห่งความตายนี้ เขาไม่เคยได้ยินและไม่เคยเห็นมาก่อน

เพราะนอกจากเคล็ดวิชาเทพแห่งความตายจะช่วยในการฝึกตนแล้ว ยังสามารถดูดซับและหลอมรวมวิญญาณคนตายของผู้อื่น ควบคุมความทรงจำของผู้อื่นได้!

พูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงวิญญาณคนตายของผู้อื่นตกอยู่ในมือเขา เขาก็จะสามารถควบคุมเคล็ดวิชา ความลับ และความทรงจำทั้งหมดของคนผู้นั้นได้

“นี่มันเหมือนกับวิชามารชัดๆ!”

ซูหมิงเคยได้ยินว่ามีผู้ฝึกตนสายมารฝึกฝนวิชากลืนกิน หลอมรวมพลังบำเพ็ญของผู้อื่นมาเป็นของตน

แต่จุดจบของผู้ฝึกตนสายมารเช่นนี้ ส่วนใหญ่มักจะถูกเหล่าผู้แข็งแกร่งในทวีปรุมโจมตี

คาดไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่ง ที่เขาเองก็จะเดินบนเส้นทางนี้ด้วย

แม้ในใจจะรู้สึกขัดๆ อยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตนเอง ซูหมิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เริ่มฝึกฝนตามเนื้อหาของเคล็ดวิชาเทพแห่งความตายทันที

วินาทีต่อมา ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกในห้อง พลังปราณนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของซูหมิงราวกับกระแสน้ำ…

…

เวลาครึ่งคืนผ่านไป วินาทีต่อมา ซูหมิง ที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นทันที

ประกายศักดิ์สิทธิ์แวบผ่านดวงตาของเขา กลิ่นอายอันทรงพลังระเบิดออกมาจากร่างของเขาทันที

ความรู้สึกที่แขนขากลับคืนสู่การควบคุมของสมอง ซูหมิงยกมือขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึก ราวกับว่าผ่านไปชั่วชีวิต

“เวลาเพียงครึ่งคืน ข้ากลับบรรลุถึงขั้นสร้างรากฐานระดับสี่แล้วเหรอ?!”

ในใจของซูหมิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่แน่ใจ เขาไม่คิดว่าตนเองจะทะลวงขอบเขตย่อยถึงสามระดับในเวลาเพียงครึ่งคืน

ต้องรู้ว่า ความเร็วในการฝึกตนเช่นนี้ แม้แต่ตัวเขาในอดีตก็ยังทำไม่ได้อย่างแน่นอน น่าทึ่งจนตาค้าง

“ความเร็วในการฝึกฝนเคล็ดวิชาเทพแห่งความตายน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เลยหรอ… ด้วยความเร็วเช่นนี้ ข้าคงใช้เวลาไม่นานก็จะฟื้นฟูพลังบำเพ็ญในอดีตกลับมาได้ พอถึงตอนนั้น…

” ซูหมิงกำหมัดแน่น แววตาฉายแววสังหารอันน่าสะพรึง!

“หลินจ้าน เสวี่ยเฟยหราน รอข้าก่อน รอข้ากลับไปตัดหัวพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง!”

หลินจ้าน สหายรักของเขา ซึ่งซูหมิง เคยช่วยชีวิตของหลินจ้านเอาไว้

เสวี่ยเฟยหราน คู่บำเพ็ญของเขา ซึ่งเพื่อนางแล้ว ซูหมิง แทบจะทุ่มเทให้หมดทุกอย่าง...

แต่ผลลัพธ์ล่ะ? สุดท้าย คนสองคนที่เขาเชื่อใจที่สุดกลับมาเอาชีวิตของเขาไป

ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเช่นนี้ แค่คิดก็ทำให้ซูหมิงแทบบ้าคลั่ง

“ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะยังฟื้นขึ้นมาได้” ในขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหู…