บทที่ 204 300 คะแนน

ตัวอักษรสีทองขนาดเล็กปรากฏขึ้นตรงหน้าซูจิ้งเจิน

หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง เขาไม่คาดคิดว่าจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับเสวี่ยหนิงถึงระดับ "ชื่นชอบเล็กน้อย" ได้เร็วขนาดนี้ แต่ก็สมเหตุสมผล เพราะคืนนี้เกิดเหตุการณ์มากมายเหลือเกิน

ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็เป็นเรื่องดีสำหรับซูจิ้งเจิน งานประชันนักหลอมโอสถที่กำลังจะมาถึงและช่วงเวลาต่างๆ คงต้องให้เขาทำงานร่วมกับเสวี่ยหนิงอีกนาน คะแนนที่เขาจะได้รับจากเธอก็จะเพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา.

ยิ่งไปกว่านั้น เสวี่ยหนิงยังเป็นสาวงาม อ่อนโยน เงียบขรึม และเรียบง่ายยิ่งนัก หากอยู่บนโลกมนุษย์ เธอคงเป็นคู่ครองในอุดมคติเลยทีเดียว ซูจิ้งเจินไม่รังเกียจที่จะกระชับความสัมพันธ์กับเสวี่ยหนิงให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

เขาตระหนักดีแล้วว่าในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน พลังคือทุกสิ่ง และพลังส่วนใหญ่ของเขาอาจต้องพึ่งพาผู้คนที่มีสายสัมพันธ์ทางอารมณ์กับเขา

ในยามนี้ หลังจากความตกใจผ่านพ้นไป ซูจิ้งเจินเห็นดวงตาแดงๆ ของเสวี่ยหนิง เขาเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัวเพื่อจัดผมที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของเธอ สอดไว้หลังใบหู

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก บาดแผลแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับข้าหรอก อย่างมากก็แค่กินยาคืนชีพสักเม็ด" ซูจิ้งเจินยิ้มบาง

แต่พอเขาพูดจบ ทั้งสองก็ชะงักไปพร้อมกัน จากนั้นก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะ "นั่นสิ พวกเราเป็นนักหลอมโอสถทั้งคู่ แต่กลับลืมใช้วิชาหลอมโอสถในยามคับขัน"

ซูจิ้งเจินหัวเราะขื่นๆ และเสวี่ยหนิงก็รีบหยิบยาคืนชีพออกมาจากกำไลเก็บของทันที

ซูจิ้งเจินไม่ลังเลที่จะกินยาเม็ดนั้น พลังของยาแปรเปลี่ยนเป็นกระแสอุ่นๆ ไหลเวียนไปทั่วแขนขา เขารู้สึกได้ว่าบริเวณที่บาดเจ็บอุ่นวาบและคันยุบยิบภายใต้ฤทธิ์ยา ถึงแม้ยาคืนชีพจะเป็นยาระดับสามที่ไม่อาจรักษาบาดแผลให้หายในทันที แต่ก็ช่วยเร่งการเยียวยาได้

หลังกินยาแล้ว ซูจิ้งเจินก็ไม่อยากเสียเวลาอีก เขามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นว่าราตรีไม่มืดมิดเช่นเดิมแล้ว คงเหลือเวลาอีกราวครึ่งชั่วยามก่อนรุ่งสาง

ซูจิ้งเจินมองไปรอบๆ เห็นสภาพโกลาหลของสถานที่ แล้วก็เห็นสีหน้าอ่อนล้าของเสวี่ยหนิง

"พอฟ้าสาง วิกฤตนี้ก็คงจบลง ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายใดอยู่เบื้องหลัง พวกเขาคงไม่กล้าลงมือโจ่งแจ้งในยามกลางวัน ดังนั้นพวกเราคงได้เข้าร่วมงานประชันนักหลอมโอสถหลังฟ้าสาง. ตอนนี้ เสวี่ยหนิง ท่านพักสักหน่อยเถอะ"

พูดพลางตบไหล่ตัวเอง "หากท่านไม่รังเกียจ ก็พิงไหล่ข้าได้" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

ใบหน้าของเสวี่ยหนิงยิ่งแดงกว่าเดิม แต่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดของซูจิ้งเจินมีเหตุผล เธอมองไปรอบๆ เห็นว่าสภาพแวดล้อมช่างโกลาหลจริงๆ แม้จะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ยอมพิงศีรษะลงบนไหล่ของซูจิ้งเจิน

ในยามนี้ พวกเขาหนีพ้นอันตรายแล้ว และการกระทำสนิทสนมเช่นนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง

[ความผูกพันทางอารมณ์ +4]

[ความผูกพันทางอารมณ์ +4]

[คะแนนที่ใช้ได้คงเหลือ: 267]

ทันทีที่เสวี่ยหนิงพิงไหล่ซูจิ้งเจิน ตัวอักษรสีทองขนาดเล็กก็วาบขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

...

ห้องเก่าผุพังค่อยๆ เงียบลง แม้จะกังวลและเขินอาย แต่เสวี่ยหนิงก็พ่ายแพ้ต่อความเหนื่อยล้าและผล็อยหลับไปในไม่ช้า

[เวลาที่เหลือก่อนตันเถียนของโฮสต์แตกสลาย: 477 วัน!]

[คะแนนประจำวันคงที่: ซวงเจียง: 15, จางซิว: 4, เฟิ่งชิงหยา: 4, ลั่วเยว่ไป๋: 2, เสวี่ยหนิง: 4]

[คะแนนที่ใช้ได้คงเหลือ: 296]

ขณะที่ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกค่อยๆ สว่างขึ้น คะแนนประจำวันคงที่ก็มาถึงตามเวลา

"ขาดอีกแค่สี่คะแนนเอง!"

คะแนนที่เหลือ ขาดอีกเพียงสี่คะแนนก็จะถึงระดับที่จะปลดล็อกจุดชานจงได้ หัวใจของซูจิ้งเจินเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง เขาเชื่อว่าคะแนนสี่คะแนนนี้จะมาถึงในไม่ช้า บางทีวันนี้เขาอาจจะก้าวถึงขั้นกายเนื้อทองคำก็ได้! แล้วเขาก็จะทัดเทียมกับผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำ

เมื่อเข้าถึงระดับกายเนื้อทองคำ เขาก็จะถือว่าเป็นยอดฝีมือระดับสูงในชิงโจว อย่างน้อยในสถานการณ์เช่นคืนที่ผ่านมา เขาก็จะไม่ต้องจนมุมเช่นนี้

เขาชำเลืองมองเสวี่ยหนิงที่ยังคงหลับอยู่บนไหล่ของเขา ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอและสงบ จิตใจของซูจิ้งเจินสงบนิ่งอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจปล่อยให้เสวี่ยหนิงหลับต่อไปได้ แม้จะไม่รู้สถานการณ์ภายนอกแน่ชัด แต่เมื่อฟ้าสาง ปัจจัยด้านความปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก และพวกเขาต้องเข้าร่วมงานประชันนักหลอมโอสถในวันนี้

ซูจิ้งเจินขยับตัวเล็กน้อย เตรียมจะปลุกเสวี่ยหนิง และเธอก็ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

"อ๊ะ สว่างแล้ว!"

เสวี่ยหนิงผุดลุกจากไหล่ซูจิ้งเจิน ใบหน้าแดงกว่าเดิม

"ซู... ท่านอาจารย์ซู พวกเราควรไปหาพี่ชิงหยาหรือไม่เจ้าคะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ซูจิ้งเจินก็ยิ้มพลางพยักหน้า "เรียกข้าว่าอาจารย์ซูทำให้ดูแก่ไป ข้าแก่กว่าท่านแค่ไม่กี่ปี หากไม่รังเกียจ ก็เรียกข้าว่าพี่ซูก็แล้วกัน"

"ซู... พี่ซู..."

[ความผูกพันทางอารมณ์ +4]

[คะแนนที่ใช้ได้คงเหลือ: 300]

เสวี่ยหนิงได้ก้าวถึงระดับความผูกพันทางอารมณ์ระดับสองแล้ว และซูจิ้งเจินที่ก่อนหน้านี้ขาดอยู่สี่คะแนนก็สามารถได้รับมันมาได้อย่างง่ายดาย

ด้วยคะแนน 300 คะแนน ตอนนี้เขาสามารถปลดล็อกจุดชานจงได้ทุกเมื่อ

อย่างไรก็ตาม ซูจิ้งเจินไม่ได้เลือกที่จะปลดล็อกมันในทันที

เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาเพิ่งหนีพ้นอันตรายมาได้ชั่วคราว หากมีวิกฤตอื่น อาจจะต้องเก็บมันไว้ใช้ในยามคับขัน.

...

เหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยมเสียงวิญญาณได้จุดประกายข่าวลือออกมาตลอดทั้งคืน และตอนนี้ทุกคนในเมืองหยุนเหมิงต่างก็รู้เรื่องนี้

วันนี้การพูดคุยถกเถียงเกี่ยวกับโรงเตี๊ยมเสียงวิญญาณได้แซงหน้างานประชันนักหลอมโอสถที่จะจัดขึ้นในวันนี้ไปแล้ว

ทั้งนี้ก็เพราะหลายปีมาแล้วที่ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายหุบเขาเสียงวิญญาณ ซึ่งเป็นสำนักที่ทรงอิทธิพล

ที่ตั้งของหุบเขาเสียงวิญญาณไม่ได้อยู่ในเมืองหยุนเหมิง นอกจากแม่เฒ่าอิ้นฮัวที่มาถึงเมื่อคืน หุบเขาเสียงวิญญาณยังส่งผู้อาวุโสขั้นจิตก่อกำเนิดอีกสองคนมาที่เกิดเหตุ

เพราะคนที่ตายที่โรงเตี๊ยมเสียงวิญญาณเมื่อคืนล้วนมีผู้หนุนหลัง และพวกเขาก็มาถึงแล้ว

แม้ว่าทั้งจวนเจ้าเมืองฉีหยุนและตระกูลเกาจะไม่อาจเทียบชั้นกับหุบเขาเสียงวิญญาณได้ แต่หากรวมพลังกัน ก็สามารถทำให้หุบเขาเสียงวิญญาณตกที่นั่งลำบากได้

และเป็นที่น่าผิดหวังสำหรับทุกคน หลังจากสืบสวนทั้งคืน พวกเขาพบเพียงว่าโรงเตี๊ยมเสียงวิญญาณถูกทำลายด้วยยันต์ระเบิดระดับสูงสองครั้ง.

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

ร่องรอยทั้งหมดถูกลบไปหมดแล้ว.

แม้จะค้นพบว่าเฟิ่งชิงหยาและนักหลอมโอสถอีกสองคน ได้เข้าพักและหายตัวไป.

ผู้ฝึกตนทุกคนในเมืองหยุนเหมิงต่างก็เดาได้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

แต่พวกเขาไม่มีหลักฐานโดยตรง

นี่ทำให้หุบเขาเสียงวิญญาณกระวนกระวายใจมาก

แม้แต่ตอนที่ดวงอาทิตย์ขึ้น ตระกูลเฟิ่งก็เตรียมพร้อมสำหรับงานประชันนักหลอมโอสถวันนี้แล้ว

ผู้เข้าร่วมงานประชันนักหลอมโอสถทั้งหมดกำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะลอยฟ้าเหนือย่านชั้นบนของเมืองหยุนเหมิง