บทที่ 15 เจียงไช่เอ๋อร์

บทที่ 15 เจียงไช่เอ๋อร์

"น้องไช่ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?" หลี่เซี่ยงยิ้มกว้าง เผยฟันขาวเรียงสวย รอยยิ้มสดใสเป็นประกาย

สาวน้อยวัยใสที่งดงามราวกับนางในฝันตรงหน้าเขาคือเจียงไช่เอ๋อร์ เด็กสาวจากหมู่บ้านเดียวกัน และเป็นนักเรียนมัธยมปลายคนเดียวของหมู่บ้าน

บางครอบครัวอาจมีลูกหลานเรียนมัธยมปลายเหมือนกัน แต่ย้ายออกไปแล้ว จึงไม่นับรวม

"เมื่อวานตอนบ่าย กลับมาค่อนข้างดึก เลยไม่ได้มาหาพี่" เจียงไช่เอ๋อร์ยิ้ม ดวงตาคู่งามเปล่งประกาย แววตาฉ่ำวาว ตั้งแต่เดินมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ละสายตาจากใบหน้าของหลี่เซี่ยงเลย

"กินเกาลัดไหม!" หลี่เซี่ยงเรียกให้อีกฝ่ายนั่งลง แล้วพูดว่า "เดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่เอาของดีมาให้"

"อื้ม" เจียงไช่เอ๋อร์ดูตื่นเต้น ค่อยๆ นั่งลงอย่างสง่างาม

"ว้าว~ ช็อกโกแลต หนูชอบมากเลย!"

เมื่อเห็นหลี่เซี่ยงหยิบช็อกโกแลตเดิร์ฟออกมาจากบ้าน เจียงไช่เอ๋อร์ก็รับไปด้วยความดีใจ

หลี่เซี่ยงกล่าว: "นี่ซื้อมาให้น้องโดยเฉพาะ"

ของขวัญที่เขาซื้อมาจากเมืองใหญ่ก่อนกลับบ้าน จะลืมน้องไช่เอ๋อร์ได้อย่างไร?

ก่อนหน้านี้เพราะยังไม่ได้เจอตัวเธอ จึงเก็บไว้ในตู้เย็น

"ขอบคุณค่ะ!" เจียงไช่เอ๋อร์แกะช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ใส่ปาก ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แล้วแกะอีกชิ้นให้หลี่เซี่ยง จากนั้นก็แกะอีกชิ้นส่งให้ย่าของหลี่เซี่ยง

ย่าของหลี่เซี่ยงชอบเจียงไช่เอ๋อร์มาก คิดในใจว่า เด็กคนนี้ดี หน้าตาสวยจริงๆ ถ้าได้เป็นเมียของหลานฉันก็ดีสิ แค่อายุน้อยไปหน่อย ไม่รู้ว่าตระกูลเจียงจะยอมหรือเปล่า?

"พี่หลี่ หนูอยากไปดูสวนหลังบ้านที่พี่ปรับปรุง ได้ไหมคะ?" เจียงไช่เอ๋อร์ลุกขึ้น ท่าทางกระตือรือร้น เธอรูปร่างสูงโปร่ง ทรวดทรงงดงาม แม้จะเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลาย ใบหน้ายังดูเยาว์วัย แต่รูปร่างพัฒนาเต็มที่แล้วจนชวนหลงใหล

"ได้สิ!" หลี่เซี่ยงรีบเรียกให้เธอตามมาที่สวนหลังบ้าน

เมื่อมาถึงสวนหลังบ้าน เจียงไช่เอ๋อร์อดชมไม่ได้: "นี่สวยกว่าในวิดีโออีกนะคะ พี่หลี่ เทคนิคการถ่ายของพี่ต้องปรับปรุงแล้วล่ะ~"

หลี่เซี่ยงหัวเราะ: "ส่วนใหญ่เป็นเพราะโทรศัพท์ไม่ดี แล้วก็ใช้ขาตั้ง แน่นอน ยังมีเทคนิคการเคลื่อนกล้องที่ต้องพัฒนาอีก"

สุนัขสองตัวที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน เห็นเจียงไช่เอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามาส่ายหัวส่ายหาง ทำท่าประจบ

สุนัขสองตัวนี้ฉลาดมาก ปกติวิ่งไปทั่วหมู่บ้าน จำกลิ่นของคนในหมู่บ้านได้ทุกคน แถมยังรู้ว่าบ้านไหนมีความสัมพันธ์ดีกับเจ้านายตัวเอง

ถ้าเป็นคนอื่นมา เช่น หลี่จินถัง พวกมันคงไม่กระตือรือร้นขนาดนี้

แมวลายเสือแก่ยังคงนอนขดอย่างเกียจคร้านบนหลังคา มันไม่เหมือนกับสุนัข เย็นชากว่า ได้ยินเสียงคนมา แค่ลืมตาขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วก็หลับต่อ

ความจริงแล้ว แมวตัวเมียส่วนใหญ่เย็นชา มีแต่แมวตัวผึงที่จะประจบ

โดยเฉพาะแมวลายเสือตัวเมีย นิสัยดุ มักต้องคุ้นเคยมากๆ ถึงจะกระโดดขึ้นมาบนตัวคุณเพื่อขอกอด

หลี่เซี่ยงพาเจียงไช่เอ๋อร์เดินชมสวนหลังบ้าน เจียงไช่เอ๋อร์สนใจน้ำตกชั้นซ้อนและดอกไม้พืชพันธุ์ต่างๆ ที่หลี่เซี่ยงย้ายมาปลูกเป็นพิเศษ เธอวางท่าเป็นระยะให้หลี่เซี่ยงถ่ายรูป เช่น นั่งยองๆ ข้างกอหญ้าเหรียญทอง ทำท่าชูสองนิ้ว หรือประกบมือสองข้างรองรับน้ำ ปล่อยให้น้ำพุใสเย็นไหลผ่านนิ้วมือขาวเรียวบางของเธอ

แม้ว่าฝีมือการถ่ายรูปของหลี่เซี่ยงจะไม่เก่ง โทรศัพท์ก็ธรรมดา แต่เพราะคนสวย ทุกภาพที่ถ่ายออกมาจึงสวยชวนมอง สวยจนอยากเลียหน้าจอ

"พี่หลี่ หนูขอถ่ายให้พี่บ้างนะ!"

"ไม่ต้องหรอก?" หลี่เซี่ยงปฏิเสธ

"ยังไง ไม่เชื่อใจฝีมือหนูเหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น"

"อย่าเขินสิคะ พี่ถ่ายหนูตั้งหลายรูป ถ้าไม่ให้หนูถ่ายบ้าง ก็ไม่ยุติธรรมนะคะ!"

จำใจ หลี่เซี่ยงจึงต้องร่วมมือ วางท่าตามที่เจียงไช่เอ๋อร์ขอ

"พี่เซี่ยง พี่พาสุนัขสองตัววิ่งในสวน แล้วหนูจะถ่ายวิดีโอให้ จากนั้นพี่ก็โพสต์บน TikTok"

แน่นอน ฝีมือถ่ายของเจียงไช่เอ๋อร์เหนือกว่าหลี่เซี่ยงเล็กน้อย วิดีโอที่ได้มีผลลัพธ์ทางภาพที่ดีกว่ามาก!

หลี่เซี่ยงไม่ได้ตัดต่ออะไร เลือกไฟล์แล้วโพสต์ทันที ไม่แม้แต่จะใส่เพลงประกอบ แต่เก็บเสียง "โฮ่งๆ" เสียงหัวเราะ และเสียงใสๆ ของเจียงไช่เอ๋อร์ไว้

วิดีโอตอนนี้ได้คอมเมนต์มากกว่าตอนก่อนหน้า

มีคนแสดงความคิดเห็นมากมาย: "อยากเห็นสาวน้อยที่ช่วยถ่ายให้ ฟังแค่เสียงก็รู้ว่าหวานมาก!"

"อยากเห็นน้องสาว เร็วๆ!"

หลี่เซี่ยงไม่สนใจที่จะตอบ เขากำลังช่วยเจียงไช่เอ๋อร์ติวหนังสืออยู่

แม้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยมาหลายปีแล้ว (รวมถึงประสบการณ์จากชาติก่อน) แต่หลี่เซี่ยงเป็นเด็กเรียนเก่งตั้งแต่มัธยม ความรู้ฝังลึกในสมอง ไม่ใช่ลืมง่ายๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากเกิดใหม่ สมองของเขาก็ยิ่งแจ่มชัด อาจเป็นเพราะการกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ

ผู้มีพลังพิเศษมีจิตวิญญาณโดดเด่น สามารถนึกถึงความทรงจำแม้นานเพียงใดก็ได้

ผลการเรียนของเจียงไช่เอ๋อร์จริงๆ แล้วดีมาก ที่เธอทำไม่ได้ล้วนเป็นโจทย์ยากๆ คิดว่าพี่หลี่คงทำไม่ได้เช่นกัน แต่ใครจะรู้ หลี่เซี่ยงช่วยเธอพิชิตโจทย์ยากทีละข้อ ทำให้เธอดีใจสุดๆ

"พี่หลี่เก่งจังเลย!" เจียงไช่เอ๋อร์เอียงหน้าเล็กน้อย แอบมองหลี่เซี่ยง ใบหน้าน่ารักพลันแดงระเรื่อ

ระหว่างพัก เจียงไช่เอ๋อร์เล่นโทรศัพท์ เห็นคอมเมนต์จากแฟนคลับเหล่านั้น เธอลังเลเล็กน้อย แล้วบอกหลี่เซี่ยงว่า: "พี่เซี่ยง หนูอยากช่วยพี่ดึงคนดู ให้หนูเข้าไปอยู่ในวิดีโอของพี่ด้วยดีไหม!"

"แบบนี้ดีเหรอ? น้องขึ้นมัธยมปลายปีสองแล้ว อีกสองปีก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ให้ความสำคัญกับการเรียนดีกว่า" หลี่เซี่ยงกล่าว

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่มาช่วงปิดเทอมเดือนหรือปิดเทอมหน้าหนาว-หน้าร้อนเท่านั้น ปกติหนูไม่ได้พกโทรศัพท์ ไม่กระทบการเรียนแน่นอน คุณครูบอกว่าเราต้องมีทั้งการเคร่งและการผ่อน ทำงานและพักผ่อน การถ่ายวิดีโอก็เป็นการผ่อนคลายที่ดี หนูก็จะสนุกด้วยนะคะ" เจียงไช่เอ๋อร์ดวงตาเป็นประกาย ชุ่มฉ่ำ ยืนยันอย่างหนักแน่น

"งั้นเอาเถอะ เราถ่ายสักตอนไหม?"

"อย่างน้อยๆ ก็ต้องสามตอนสิคะ!" เจียงไช่เอ๋อร์หัวเราะ

"แล้วจะถ่ายอะไรล่ะ? คงไม่ให้น้องมาช่วยปรับปรุงสวนหลังบ้านหรอกนะ?" หลี่เซี่ยงไม่อยากให้เจียงไช่เอ๋อร์ทำงานหนัก

พ่อแม่ของเธอตามใจเธอมาก แม้แต่ที่บ้าน เจียงไช่เอ๋อร์อย่างมากก็แค่ซักผ้า ทำอาหาร ไปเก็บผักในสวน ถอนหญ้า ดูเหมือนตั้งแต่จบมัธยมต้นแล้ว ทั้งซักผ้าและทำอาหารก็ไม่ต้องทำ

ตั้งใจให้อ่านหนังสือเพียงอย่างเดียว หวังว่าเธอจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ

เจียงไช่เอ๋อร์คิดอะไรขึ้นมาได้ โบกมือบอก: "พี่รอแป๊บนึงนะ หนูจะกลับบ้านก่อน! รอหนูครึ่งชั่วโมงนะ!"

หลี่เซี่ยงยักไหล่ มองส่งสาวน้อยจากไป คิดในใจว่า ต้องทำอะไรตั้งครึ่งชั่วโมง? กลับไปแต่งหน้าเหรอ?

แต่น้องไม่แต่งหน้าก็สวยอยู่แล้วนี่นา!

เจียงไช่เอ๋อร์กลับไปแต่งหน้าจริงๆ แม้ว่าหน้าสดก็สวยเป็นเลิศ แต่เธอรู้ดีว่า เมื่อแต่งหน้าแล้ว จะออกมาดีในกล้องมากกว่า

เธอจึงแต่งหน้าบางๆ ไม่เพียงแต่งหน้า ยังเปลี่ยนเป็นชุดที่มีความพิเศษมาก

เมื่อเธอกลับมาที่บ้านหลี่เซี่ยงอีกครั้ง หลี่เซี่ยงก็แทบจะตะลึงค้าง!

(จบบทที่ 15)