บทที่ 35 เสื้อผ้าที่ดูดีคือหน้าตาของผู้ชาย

"เสื้อทีมแชดลีย์ แคนนอน! นั่นมันเสื้อทีมแชดลีย์ แคนนอนใช่ไหม!"

"ใช่แล้ว เฟร็ด! นั่นมันเสื้อทีมแชดลีย์ แคนนอนจริงๆ!"

สองพี่น้องฝาแฝดตระกูลเวสลีย์ตะโกนอย่างตื่นเต้น ไม่มีแฟนควิดดิชคนไหนไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังเป็นผู้เล่นในทีมควิดดิชของกริฟฟินดอร์อยู่ในตอนนี้อีกด้วย

ทีมแชดลีย์ แคนนอน ที่รอนพูดถึงทุกวันน่ะเหรอ?

แฮร์รี่รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เดม่อนให้ของขวัญแบบนี้กับเขา มันมีค่าเกินไป และตอนนี้รอนก็กำลังมองเขาด้วยสายตาราวกับหมาป่าหิวโหย ซึ่งทำให้แฮร์รี่รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

"อยากดูไหม?"

เขายกเสื้อทีมขึ้นจากกล่องด้วยความระมัดระวัง ราวกับกำลังหยิบของล้ำค่าหายาก แล้วส่งให้รอนที่ทำหน้าตาเหมือนคนโดนสะกดมนตร์

แชดลีย์ แคนนอน ทีมที่เคยคว้าแชมป์ลีกถึง 21 ครั้ง แม้ว่าช่วงหลังจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังเป็นทีมโปรดอันดับหนึ่งของรอน ห้องของเขาเต็มไปด้วยโปสเตอร์ทีมนี้แม้แต่บนเพดาน

"ฉันดูได้จริง ๆ เหรอ?"

รอนรับเสื้อทีมสีส้มสดไว้ในมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ มองดูอักษรตัว C สีดำ และลูกกระสุนปืนใหญ่อันรวดเร็วที่พิมพ์อยู่บนเสื้อ ราวกับกำลังฝัน

เขารู้สึกจุกขึ้นมานิด ๆ ในอก เดม่อนถึงกับให้ของขวัญที่มีราคาขนาดนี้กับแฮร์รี่? แค่เสื้อตัวเดียวก็น่าจะราคามากกว่า 50 เกลเลียนทองแล้ว!

"เดี๋ยวก่อน ข้างใต้ยังมีอีก!"

เฟร็ดร้องออกมาอย่างตกใจ

แฮร์รี่ก้มดู พบว่าใต้เสื้อทีมแชดลีย์ แคนนอน มีเสื้อนกกางเขน เสื้อทีมมอนโตรส แม็กพายส์!

ทีมที่ชนะถ้วยลีกมากที่สุดในประวัติศาสตร์!

และไม่ใช่แค่นั้น แฮร์รี่หยิบขึ้นดูอีกตัว ใต้เสื้อมีของทีมอื่น ๆ อีกจริง ๆ ทีมโฮลี่เฮด ฮาร์ปีส์, ทีมวิมบอร์น วัสป์ส์… เสื้อของสี่ทีมดังที่สุดในโลกควิดดิชอยู่ครบ!

"นี่มันสุดยอดจริง ๆ"

แฮร์รี่หยิบขึ้นมาดูทีละตัว ชื่นชมด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะพับเก็บอย่างเรียบร้อย แล้วหยิบตัวต่อไปขึ้นมา ชมแล้วเก็บอีก เขาทำเช่นนี้กับทั้งสามตัว ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความพอใจ

พี่น้องเวสลีย์ทั้งสามเมื่อได้รับอนุญาตจากเขา ก็เข้ามาช่วยกันหยิบดูเสื้ออย่างตื่นเต้น

"เอะอะอะไรกันนักหนา!"

เพอร์ซี่ เวสลีย์โผล่หัวเข้ามาจากช่องประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เขาเป็นพี่ชายคนโตของสามพี่น้อง และยังเป็นหัวหน้าชั้นของกริฟฟินดอร์ด้วย

"แม่เจ้า! พวกนายไปเอามาจากไหนกันเนี่ย!"

"โอ้ เพอร์ซี่ ถ้านายหยุดสั่งสอนเราตอนนี้ล่ะก็ ท่านผู้ช่วยชีวิตผู้ยิ่งใหญ่แฮร์รี่ พอตเตอร์ อาจจะให้โอกาสนายได้สัมผัสเสื้อทีมโปรดของนายก็ได้นะ"

ในขณะที่จอร์จแซวเพอร์ซี่ เฟร็ดก็แอบปิดประตูลงเงียบ ๆ

ในครึ่งชั่วโมงถัดมา พวกเขาทั้งสี่คนก็ลืมจุดประสงค์เดิมของตัวเองไปหมด เอาเวลาไปกับเสื้อทีมควิดดิช พูดคุยสรรเสริญไม่หยุด

แฮร์รี่ที่เห็นทุกคนมีความสุข ก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า:

"ถ้าเดม่อนยินยอม ฉันจะให้พวกนายคนละตัวเลย"

ทั้งสามคนหันมามองแฮร์รี่ด้วยสายตาเปลี่ยนไปทันที การเก็บสะสมเสื้อครบทั้งสี่ทีมกับแค่มีตัวเดียว มันให้ความรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง

แต่นี่แหละคือแฮร์รี่ เขาไม่เคยหวงของ ไม่เคยอิจฉาความสำเร็จของเพื่อน ถ้าเดม่อนรู้ว่าแฮร์รี่เคยพูดถึงเขายังไง เขาอาจจะหัวเราะแล้วพูดว่า:

"เพื่อนเอ๋ย นายต่างหากที่เป็นคนที่นิสัยยิ่งใหญ่จริง ๆ"

พวกเขาทั้งสี่คุยกันอย่างออกรสเกี่ยวกับเบื้องหลังของเดม่อน ว่าเขาเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้ร่ำรวยขนาดนี้?

ในตอนนั้นเอง รอนก็นึกขึ้นได้แล้วลุกพรวดจากที่นั่ง:

"เดม่อนต้องมีของขวัญให้ฉันเหมือนกัน! ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย!"

เขารีบแกะของขวัญทุกชิ้นออกอย่างตื่นเต้น โดยเว้นไว้สามกล่องที่เขาคิดว่าเดม่อนเป็นคนให้ไว้เป็นกล่องสุดท้าย

แม้แต่เพอร์ซี่ก็ยังอยากรู้ว่าคนที่เปย์หนักขนาดนั้นจะให้ของอะไรกับรอน

กล่องทั้งสามกล่องเหมือนกันหมด เป็นกล่องทรงลูกบาศก์ บรรจุภัณฑ์ประณีต ข้างในก็เป็นเสื้อผ้าเหมือนกัน เพียงแต่ว่า

"โอ้..."

รอนอุทานเสียงแผ่ว ดูท่าทางจะนิ่งไปเลย

เฟร็ดกับจอร์จหันมามองหน้ากัน เห็นแววรู้สึกผิดแวบหนึ่งในตาของกันและกัน เพอร์ซี่เองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

รอนหยิบการ์ดจากพื้นขึ้นมาอ่านในใจ

"ฉันสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของนายอาจจะไม่ค่อยพอดีตัวนัก ต้องขอโทษที่ตัดสินใจเองโดยไม่ถามก่อน แต่ฉันเชื่อว่าเสื้อผ้าที่ดูดีคือหน้าตาของผู้ชาย และในสายตาของฉัน นายก็เป็นผู้ชายเต็มตัวคนหนึ่ง สุขสันต์วันคริสต์มาส รอน — เดม่อน ไวท์"

น้ำตารอนเอ่อเต็มตาทันที

มันมาเร็วมาก ท่วมท้นเสียจนเขาไม่อาจซ่อน ไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่สนใจได้ เขาใช้หลังมือปาดน้ำตา แล้วพูดขึ้นก่อนที่พี่ชายจะเอ่ยอะไรว่า:

"ขอฉันอยู่คนเดียวสักสิบนาทีได้ไหม แล้วฉันจะตามพวกนายไปที่งานเลี้ยง"

ฝาแฝดเวสลีย์ไม่พูดแซวอะไร เพอร์ซี่ก็ไม่ได้สั่งสอนเหมือนเคย เพราะพวกเขารู้ดีว่า บ้านนี้จน รอนจึงต้องใส่เสื้อมือสองของพี่ ๆ มาโดยตลอด แม้เขาจะไม่ชอบและบ่นแค่ไหนก็ไม่มีทางเลือก

แต่ตอนนี้ ปัญหานั้น กลับถูกเพื่อนร่วมชั้นของเขาแก้ให้แล้ว

แฮร์รี่เป็นคนสุดท้ายที่เดินออกจากห้อง

ก่อนจะปิดประตู เขาหันไปมองรอนอีกครั้ง รอนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้า 3 กล่องของขวัญ แผ่นหลังของเขาดูอ้างว้าง

จริง ๆ แล้ว แฮร์รี่รู้เรื่องฐานะของรอนมาตลอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงโดยไม่ทำร้ายความภาคภูมิใจของเพื่อน

ให้เดม่อนมาทำเรื่องนี้ มันอาจจะเหมาะสมที่สุดแล้ว

แกร๊ก ประตูปิดเบา ๆ

รอนเปิดกล่องทีละกล่อง ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างเงียบงัน

เขาเท่านั้นที่รู้ว่า ตอนที่เห็นของขวัญของแฮร์รี่ หัวใจเขากระตุกนิดหนึ่ง ทั้งที่เขาต่างหากที่ชอบทีมแชดลีย์ แคนนอนที่สุด เดม่อนก็รู้ แต่กลับให้ของขวัญนั้นกับแฮร์รี่

แต่ตอนนี้ แม้แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจแล้ว ว่าตัวเองอยากได้เสื้อทีม หรือของในกล่องตรงหน้ามากกว่ากัน

เพราะเสื้อทีมเก็บไว้ดู แต่ของในกล่องพวกนี้…เป็นของที่ใช้ในชีวิตประจำวัน

ครั้งแรกเลย ที่รอนรู้สึกละอายกับความคิดแย่ ๆ ของตัวเอง

เขาเปิดกล่องแรกอย่างรู้สึกผิดและตื้นตัน

กล่องนั้นใหญ่ทีเดียว ข้างในบรรจุเสื้อผ้าทั้งหมดสองชุด

ชุดแรกคือเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีเทาเข้มเข้ารูป ข้างในเป็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเขียวเข้ม มีรองเท้าบู๊ตหนังสีดำใส่ไว้ตรงมุมอย่างเรียบร้อย เรียบหรูมาก

อีกชุดคือเสื้อเชิ้ตลายตารางสีส้ม คู่กับกางเกงคากีสีเดียวกัน พร้อมเนคไทสองเส้น สีม่วงกับสีส้ม

เขาเปิดกล่องที่สอง

ด้านในคือเสื้อคลุมเรียนสีพื้นใหม่เอี่ยมสามชุด หมวกปลายแหลม ถุงมือหนังมังกรหนึ่งคู่ และเสื้อคลุมกันหนาวอีกหนึ่งตัว

ทุกชิ้นเป็นของใหม่หมด และ ดูแล้วพอดีตัวกว่าที่เขาใส่อยู่ตอนนี้แน่นอน

เสื้อผ้าใส่ทุกวัน เสื้อคลุมแม่มด งั้นกล่องสุดท้ายจะเป็น...?

รอนเปิดกล่องดู พบว่าด้านในคือชุดทางการที่สวยงามมาก สีแดงไวน์เข้ม เนื้อผ้าเป็นกำมะหยี่เนื้อละเอียด คอเสื้อออกแบบเป็นรูปตัววีคลาสสิก ลายปักสีเงินบนหน้าอกเริ่มจากคอไล่ลงมาจนถึงอก ปลายแขนยาวและแคบลงเล็กน้อย

กางเกงเข้ารูปสีเดียวกับเสื้อ โครงเส้นเรียบเนียน สมส่วน

แม้แต่ในความฝัน รอนก็ไม่เคยนึกเลยว่าเขาจะมีโอกาสได้ใส่ชุดแบบนี้

ยิ่งกว่านั้น ชุดนี้ต้องใส่ตอนปีสอง แต่เดม่อนกลับเตรียมไว้ให้เขาตั้งแต่ตอนนี้…

รอนเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ เสื้อผ้าทั่วไปกับเสื้อคลุมแม่มด จากนั้นจัดของขวัญทั้งหมดใส่กล่องกลับอย่างระมัดระวัง

เมื่อเสร็จ เขาก็ล้างรอยน้ำตาให้สะอาด หายใจลึกหนึ่งครั้ง

เขานึกถึงคำพูดของเดม่อนว่า "เสื้อผ้าที่ดูดีคือหน้าตาของผู้ชาย" แล้วจึงค่อย ๆ ผูกเนคไทให้เรียบร้อย เดินออกจากห้อง

นอกหน้าต่าง หิมะยังคงโปรยปราย ปกคลุมผืนดินสีขาว

กิ่งไม้ข้างนอกที่มีหิมะทับถม…จู่ ๆ ก็ร่วงลงมาอย่างเงียบงัน

(จบบท)