บทที่ 77 - ผู้ใช้ธาตุที่ปิดผนึก ผู้ใช้ธาตุที่มาช่วยเหลือ (4)

บทที่ 77 - ผู้ใช้ธาตุที่ปิดผนึก ผู้ใช้ธาตุที่มาช่วยเหลือ (4)

”

"ฟุ! ชินนายไปปีนเทือกเขาหิมาลัยหรืออะไรแบบนั้นมาหรอ?"

ทันทีที่ฉันได้กลับมา โรเล็ตต้าก็ได้เข้ามาทักทายฉัน นอกจากนี้โรเล็ตต้ารู้เกี่ยวกับเทือกเขาหิมาลัยได้ยังไง ฉันได้หันหลังให้เธอในทันที

"ฉันกำลังจะไป"

"อา เดี๋ยวก่อน! ฉันขอโทษ เดี๋ยวก่อน! ฉันจะเช็ดผมให้นะ!"

โรเล็ตต้าได้หยิบบเอาผ้าออกมาอย่างรวดเร็ว เธอได้ถอดฮูดและเช็ดผมของฉันที่มีน้ำแข็งเกาะอยู่ ในตอนที่เธอเช็ดผมให้ฉันอยู่นี้ร่างกายที่เจริญเติบโตตามธรรมชาติของเธอก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับฉัน เพื่อไม่ให้กลิ่นหอมมาทำให้สติฉันสับสนฉัยได้พยายามร้องเพลงชาติอย่างบ้าคลั่งภายในหัว

"ฟู่... นั่น เสร็จแล้ว"

หลังจากที่เธอเช็ดผมให้ฉันเสร็จโรเล็ตต้าก็ได้ถอยกลับไปด้วยใบหน้าแดงเล็กน้อย การหายใจของเธอค่อนข้างจะรุนแรงเหมือนกัน แค่การขยับเล็กน้อยของเธอมันทำให้เธอต้องหายใจเร็วเหมือนออกกำลังกายเลยหรอ...? เธอดูจะอยู่ในสถานะลังเล จากนั้นก็ถามฉันอย่างระมัดระวัง

"นะ นายน่าจะรู้สึกหนาว...นายอยากจะเข้ามามั๊ย? นายอาจจะรู้สึกดีขึ้นเมื่ออาบน้ำอุ่น ฉันสามารถหาเสื้อผ้าเปลื่ยนให้นายได้"

"อา...นั่น..."

มันีมความรู้สึกแปลกๆบางอย่าง ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถอธิบายมันได้ แต่ฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่ควรจะทำตามคำแนะนำนั่น แม้ว่ามันจะไม่มีอะไรที่อันตรายในบ้านของเธอ แต่ด้วยความรู้สึกกังวลว่าสิ่งที่ฉันได้ปกป้องไว้มันจะหายไป ฉันก็เลยส่ายหัว

"ไม่ ฉันสบายดี ฉันอาจจะได้ใช้โอกาสนี้การตรวจสอบบ้านฉันด้วย ฉันจะกลับไปที่ดันเจี้ยนหลังจากนั้น"

"ถ้าอย่างนั้นมันก็ช่วยไม่ได้นะ...ชิ"

โรเล็ตต้าได้เดาะลิ้นของเถอะ มันน่ากลัวมากๆเลย หลังจากเธอได้เก็บผ้าเช็ดตัวลงไป เธอก็ได้เปลื่ยนเรื่องและพูดด้วยความสดใส

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะกับการทำพันธะสัญญากับภูติธาตุตนใหม่น่ะ ฉันไม่คิดเลยว่าธาตุตนนั้นจะมีความยาวคลื่นเท่ากับชินน่ะ"

"เธอรู้มั๊ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ใช้ธาตุที่ทำให้ริยูกลายเป็นคลั่งไป?"

นี้มันคือบางสิ่งที่ฉันต้องการจะยืนยัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่ฉันก็ต้องการที่จะทำให้เขาต้องชดใช้

"เขาเป็นผู้ใช้ธาตุที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์แบบพิเศษหลังใดหลังหนึ่ง เขาได้รับคุณสมบัติในการเข้ามาในสวนแฟรี่จากรางวัลเควส แต่ว่าขาก็ได้ถูกลงโทษสำหรับการทำให้ธาตุคลั่ง ซึ่งมันทำให้เขาสูญเสียคุณสมบัติการเป็นนักสำรวจดันเจี้ยนไป"

มันเป็นคำตอบที่ฉันไม่เคยจะคิดถึงมาก่อน นี้มันเป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินว่ามันมีการสูญเสียคุณสมบัติในการเป็นนักสำรวจอีกด้วย ฉันได้ถามไปอีกครั้ง

"ถ้าอย่างนั้น?"

"เขาตายไปพร้อมๆกับโลกของเขาที่ล่มสลายโดยสมบูรณ์"

เพราะเสียงของโรเล็ตต้าอ่อนเกินไป ฉันถึงได้รู้สึกกลัวมัน มันแตกต่างไปจากเมื่อตอนที่เอลลอสคุยเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนสนิทของเขส เสียงของโรเล็ตต้าไม่มีความรู้สึกใดๆราววกับว่าสิ่งที่เธอกำลังอธิบายมันเป็นเรื่องปกติ สิ่งที่เธอพูดออกมาเธออาจจะได้เห็นสิ่งขึ้นเกิดขึ้นแบบนี้มาหลายครั้งต่อหลายครั้ง เธอดูเหมือนจะอธิบายมันเป็นเรื่องราวในชีวิตประจำวัน

เพราะว่าฉันรู้สึกเหมือนฉันจะกลายเป็นกลัวโรเล็ตต้าถ้าเธอพูดต่อไป ฉันเลยได้พยายามพูดอะไรบางอยบ่าง แต่ไม่ว่าฉันจะต้องการพูดอะไร ฉันก็ไม่สามารถจะพูดออกไปได้เพราะฉันกลัวการตอบสนองของโรเล็ตต้า ในท้ายที่สุดสิ่งที่ฉันเลือกจะพูดก็คือ

"ถ้า...ถ้าฉันไม่สามารถจะเห็นโรเล็ตต้าได้อีกไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันคิดว่าฉันจะต้องเสียใจมากแน่ๆ"

โรเล็ตต้าได้กรีดออกมา

"เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว! ทำไมนายถึงพูดสิ่งที่สำคัญแบบนี้ในเวลานี้ ฉันยังไม่พร้อมที่จะฟังมัน!?"

"ว่าไงนะ?"

"เอาล่ะพูดอีกครั้ง! ในตอนนี้!"

ในขณะที่เธอกำลังกอดบอลคริสตัลแปลกๆที่เธอหยิบออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้เอาไว้ โรเล็ตต้าได้กระพือหูยาวของเธอ เอลฟ์ทุกๆคนสามารถจะขยับหูได้อย่างอิสระงั้นหรอ? หรือว่ามันเป็นสิทธิพิเศษของราชินีเอลฟ์

คำตอบนั้นมันไม่สำคัญอะไร แต่จะต้องขอบคุณปฏิกิริยาของเธอ ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เธอไม่ได้น่ากลัวเลย มันเป็นโรเล็ตต้าตามปกติ

"ถ้างั้นฉันไปแล้วนะโรเล็ตต้า ขอบคุณสำหรัยทุกอย่าง"

"อ่าาาาาา! นายมีสิ่งที่นายจะต้องทำซ้ำอยู่ก่อนที่จะไปนะชิน! ฉันจะให้นาย 10 ล้านทอง! 10 ล้านทอง!"

ภายในคฤหาสน์ ห้องอาบน้ำเป็นสถานที่แรกที่ฉันได้ไปเยือน

"มันใหญ่มาก"

[ใหญ่มาก]

[ใหญ่มาก]

แม้ว่ามันจะมีคนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ต้องการจะเข้าไป มันก็เป็นราวกับสระวายน้ำขนาดใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มันเต็มไปด้วยของตกแต่งทุกประเภทอีกด้วย จากหน้าต่างบ้านใหญ่ ฉันก็สามารถจะมองเห็นสวนของคฤหาสน์ได้ มันเป็นสิ่งที่ให้ความเพลิดเพลินไปกับธรรมชาติในขณะที่อาบน้ำ

เมื่อฉันได้ลงไปอาบน้ำร้อน ความหนาวเย็นในร่างกายของฉันที่มีจากในดันเจี้ยนก็ได้หายไป และเพราะว่าฉันจะต้องโดดไฟดูดแน่ๆถ้าเธอลงมาในนน้ำ ดังนั้นเธอจึงกลับไปในวันนี้และมีเพียงริยูที่มีรูปร่างซึ่งใหญ่พอสำหรับม้าเดินตามฉันเข้ามาที่อ่างอาบน้ำ

[มันอุ่นมาก]

"ใช่แล้ว ใครบอกกันว่าภูติธาตุน้ำแข็งไม่สามารถอาบน้ำได้? มันไม่ใช่ว่าร่างกายของเธอทำจากน้ำแข็ง"

[ฉันรู้สึกเหมือนกับลังจะละลาย]

"อย่าได้ทำมัน

หลังจากล้างร่างกายแล้ว ฉันก็ได้เลือกหนึ่งในห้องนอนและเข้าไปนอนหลับในนั้นเงียบๆ แม้แต่ที่นอนมันก็ยังมีขนาดที่ใหญ่โต ฉันไม่สามารถจะผ่อนคลายได้เลย โชคดีที่ฉันสามารถจะผ่อนคลายกับริยูและไพก้าด้วยกันได้

จากนั้นริยูก็เริ่มที่จะมั่นคงยิ่งขึ้น บางที่มันอาจจะเป็นเพราะว่าเธอได้อยู่ในการสร้างรูปร่างขึ้นมาเป็นเวลานาน สัญชาตญาณของเธอเลยทำไปเอง หลังจากที่เธอได้พักผ่อนอย่างเพียงพอและลดความตึงเครียดที่เธอสร้างขึ้นไป เธอก็ได้ยกเลิกรูปร่างของตัวเองไปก่อนที่ฉันจะได้สังเกตุเห็น

ความจริงแล้วฉันก็รู้สึกลำบากใจเพราะว่าเธอได้ดูดมานาของฉันออกไปตั้งแต่ที่ฉันออกมาจากดันเจี้ยนแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นจำนวนที่มหาศาลนัก แต่การคงรูปธรรมของธาตุมันได้ดูดมานาของฉันไปมาก ฉันไม่สามารถจะใช้มานาได้อย่างอิสระในสถานการณ์แบบนั้น

"ดีล่ะอยู่แบบนี้แหละสำหรับวนนี้ ริยูเริ่มจากวันพรุ่งนี้พวกเราจะไปต่อสู้ด้วยกัน"

[โอเค!]

เหมือนกับไพก้าในตอนที่ยังไม่เป็นรูปธรรม ริยูเธอมีขนาดเพียง 20 ซม. เธอน่ารักอย่างมาก และเพราะว่าเธอน่ารักจนเกินไป ฉันก็ได้ลูบไปที่หัวของเธอและเพราะว่าไพก้าอาจจะน้อยใจฉันก็ได้่ลูบหัวของเธอเช่นกัน

ในตอนนี้ฉันได้มีภูติธาตุสองตนแล้ว การต่อสู้กับอัศวินโคงกระดูกก็จะกลายเป็นง่ายมากขึ้น หลังจากที่เราแต่ละคนได้ทำลายกลุ่มโครงกระดูก พวกเราก็ได้พุ่งเข้าไปหามันและทำลายมันก่อนที่มันจะสามารถอัญเชิญโครงกระดูกได้อีก เมื่อริยูได้เป็นรูปธรรม ฉันก็สามารถจะขี่เธอเข้าไปต่อสู้ได้และไม่ต้องไปอิจฉาม้าโครงกระดูกอีกต่อไป

"ริยู ไปกันเถอะ!"

[โอ้!!!!!]

ริยูได้ตอบกลับอย่างแข็งขันและวิ่งออกไป ฉันรู้สึกเสียใจกับไพก้าที่พึ่งจะได้เรียนรู้การเป็นรูปธรรม แค่ว่าเมื่อต่อสู้กับอัศวินโครงกระดูกการให้เธอเข้ามาสิงในหอกด้วยสปิริตออร่ามันดีกว่าการทำให้เธอเป็นรูปธรรม

[ตายซะนักทำลายกระโหลก!!!]

[ริยู ลมหายใจน้ำแข็ง!]

[ก๊าาาา!]

ลมหายใจน้ำแข็งที่แช่แข็งทุกๆสิ่งได้ออกมาจากปากของริยู ในขณะที่อัศวินโครงกระดูได้ป้องกันมันด้วยดาบ ม้าโครงกระดูกก็ได้โดนลมหายใจเข้าไปเต็มๆ มันไม่สามารถจะจยับตัวได้อีกเนื่องจากว่ากระดูกได้ถูกแช่แข็งไป

ในเวลานั้นฉันก็ได้ตั้งหอกขึ้น เมื่อฉันแทวหอกออกไปมาหัวของม้าโครงกระดูกที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ มันก็ได้แตกสลายการเป็นอนุภาคไป

หลังจากที่อัศวินโครงกระดูกตกลงมาบนพื้นมันก็ชูดาบขึ้นและตะโกนออกมา

[ก๊าซซซ นักทำลายกระโหลก!]

[อัศวินโครงกระดูกใช้ 'อันเดตคำราม!' ผู้ที่มีร่างกายที่มีชีวิตจะช้าลงจนเหลือความเร็ว 5%]

[ก๊าซซซซ]

ในตอนที่มันได้ใช้ทักษะมันก็ได้คำรามและฟาดดาบลงจากมือ แม้ว่าธาตุจะเป็นรูปธรรม แต่พวกเขาก็ยังคงเป็ฯจิตวิญญาณ! อันเตะคำรามไม่สามารถจะทำอะไรกับพวกเขาได้ ในขณะเดียวกันฉันก็ได้ใช้ความเร็วศักดิ์สิทธิ์และวอคลายเพื่อยกเลิกอันเดตคำราม ฉันได้ถือหอกของฉันไว้บนหลังของริยู ฉันได้ยิ้มขึ้นในขณะที่เล็งไปที่หัวของอัศวินโครงกระดูก

"มาลองดูกันว่านายจะทนมันได้เท่าไหรในวันนี้?"

[กึก 2 ต่อ 1 มันไม่ยุติธรรม!]

"ฉันไม่อยากได้ยินมันจากผู้ที่มีโครงกระดูกนับ 200 ตัวหรอกนะ!"

หลังจากที่ได้กินฮีโรอิคสไตรค์ไปในครั้งที่สาม อัศวินโครงกระดูกก็ได้แตกกระจาก และก็อย่างเลยมันได้หายไปเป็นอนุภาค

"นายได้รับธาตุมาอีกหนึ่งสินะ เพราะว่านี่ไม่ใช่ธาตุที่อยู่ด้วยกันกับนายตามปกติ ใช่มั๊ย? นาสยได้รับธาตุที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน"

หลินได้พูดออกมาในขณะที่มองไปที่ริยูที่ฉันกำลังขี่เขามาในขณะที่ลูบเบาๆ

"ในตอนนี้ไพก้าก็สามารถจะสร้างรูปธรรมได้เช่นกัน แต่ว่า...เด็กคนนี้ได้มาจากพื้นที่ลับในสวนแฟรี่ เธอชื่อริยู"

"อ่า ผนึกนั่น...น่าทึ่งจริงๆ"

[เผ่ามังกร! ฉันสามารถจะได้กลิ่นของสวนแฟรี่จากเขาได้!]

"เอ๊ะ? เด็กคนนั้นพูดอะไรหรอ? ฉันสามารถจะได้ยินแค่เสียงเห่าเท่านั้น"

"ถ้างั้นนายก็ไม่สามารถจะได้ยินเสียงของเธอได้แม้ว่าเธอจะมีรูปธรรมแล้ว หลินนายเป็นสมาชิกของสวนแฟรี่หรอ?"

"ใช่แล้ว ฉันเป็นรองกิลมาสเตอร์"

"...รองกิลมาสเตอร์?"

"ใช่แล้ว"

นายมาทำอะไรที่นี้กัน!? ในตาของฉันได้เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินก็ได้ตอบกลับมาอย่างเต็มใจ

"เอาล่ะ ไม่ว่าจะยังไงในตำแหน่งนั้นก็มีคำว่ารองประธานลงท้ายเอาไว้อยู่เสมอ ....ในขณะนั้นฉันไม่ได้มีความสุขในชีวิตทำงานของฉันเลย ฉันได้พยายามจะทำน้ำบางอย่างจากน้ำพุธาตุเพื่อที่จะหมักไวน์งู เมื่อพี่สาวจับฉันได้ ฉันก็เลยมาอยู่ที่นี่"

ไวน์งูนี่มันไม่ใช่ว่าเขาฆ่าสัตว์ชนิดเดียวกันหรอกหรอ? หลินไม่สนใจในความกังวนนี้และถามออกมา

"ด้วยแบบนี้ทำไมนายถึงยังคงจู่โจมชั้นที่ 30 ซ้ำๆ? นายยังไม่สามารถรวบรวมเซ็ตอัศวินโครงกระดูกครบหรอ?"

"มันมีอิลิกเซอร์เสริมแกร่งกระดูกดรอปอยู่ ฉันได้ตามเก็บพวกมันมาตั้งแต่ชั้นที่ 5 ดังนั้นฉันจะไม่ไปจนกว่าจะได้พวกมันมา"

ด้วยคำพูดนี้ของฉัน หลินได้นิ่งไป

"...นายเพิ่งจะพูดว่าอิลิกเซอร์เสริมแกร่ง?"

"ใช่แล้ว อิลิกเซอร์เสริมแกร่ง"

"....ฮ่า ฉันเข้าใจแล้ว ด้วยเพียงแค่หุ่นไลกาสมาชิกปาตี้ แน่นอนว่าอิลิกเซอร์เสริมแกร่งจะปรากฏออกมา ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆ"

หลินได้หัวเราะออกมาอย่างบ้างคลั่งและทิ้งตัวนั่งลง

"นายเป็นอะไรไปหลิน?"

"อืมม? อ่า ขอเวลาเดี๋ยวนะ ฉันจะไปเขย่าคอของพี่สาวซักหน่อยนึงน่ะ"

"อย่าไปนะ หลินนายจะถูกทุบตีกลับมาแทน"

"....ขอบคุณที่หยุดฉัน"

หลินได้นั่งลงไปอย่างง่ายๆ หลินดูแย่มากมันดูเหมือนว่าเขาจะเคยถูกตีมาก่อน ความเจ็บปวดของพวกเราได้ถูกแชร์ผ่านกันทางสายตา พวกเขาซึ่งได้เชื่อมต่อกันด้วยการเดิมพัน ได้เริ่มที่จะรู้สึกสนิทสนมกัน

สามสัปดาห์หลังจากนั้น ฉันก็ประสบความสำเร็๗ในการเสริมกระดูกของฉัน

[คุณได้กินอิลิกเซอร์เสริมแกร่งกระดูกซึ่งมันช่วยให้กระดูกของคุณแข็งแรงขึ้น! ความแข็งแรงและทนทานเพิ่มขึ้นอย่างละ 3 มันดูเหมือนว่าการกินมันมากกว่านี้จะไม่ส่งผลอะไรอีก]

[คุณได้สวมใส่เซ็ตอัศวินโครงกระดูก ความแข็งแรงและทนทานเพิ่มขึ้น 15 เมื่อสวมใส่เซ็ตอัศวินโครงกระดูก คุณจะสามารถใช้อันเดตคำรามได้หนึ่งครั้งต่อวัน]

แน่นอนว่าฉันได้เก็บอันเดตคำรามไว้ในนาฬิกาที่ช่องที่ 6 ในทันที แม้ว่าฉันจะสงสัยว่าฉันจะต้องจำเป็นจะใช้มันไหม ฉันก็ได้ตระหนักว่าฉันอาจจะสามารถใช้มันได้ในสถานการณ์ที่เร่งด่วน จากนั้นฉันก็จะใช้วอคลายเพื่อที่จะออกจากสถานะนั้น หรือไม่ก็ให้ธาตุทั้งสองของฉันโจมตีแทน ฉันก็เลยได้ตัดสินใจที่จะเก็บมันลงไปในนาฬิกา

[ชื่อ: คัง ชิน เผ่าพันธุ์: มนุษย์ เพศ: ชาย

คลาส: ผู้ใช้ธาตุ(ย่อย - นักสะสมทักษะ) ฉายา: ผู้พิฆาตอัศวินโครงกระดูก ระดับ: เงิน 6

เลเวล: 26

Hp - 12,540/12,540 Mp - 7,150/7,150

ความแข็งแรง - 105(+41) ความคล่องแคล่ว - 87(+22) ทนทาน - 90(+34)

สติปัญญา - 20(+12) พลังเวทย์ - 81(+12) เสน่ห์ - 58(+12) โชค - 21(+12)

ทักษะธรรมดา -ความสามารถในการใช้หน้าไม้ระดับต่ำ(เลเวล 5) ศิลปะการต่อสู้ระดับสูง(เลเวล 3) เทคนิคหอกระดับสูง (เลเวล 5) ฮีโรอิค สไตรค์ระดับกลาง (เลเวล 5) ยั่วยุระดับกลาง (เลเวล 4) วงจรเพรูต้า (เลเวล 5) ย้อนกลับ (เลเวล 2) พุ่งระดับกลาง(เลเวล 2) การพิสูจน์แห่งไดฟิค การโต้กลับความตาย ขับขี่

ทักษะประจำคลาส - ความเชี่ยวชาญสปิริตระดับกลาง (เลเวล 4) สปิริตออร่าระดับกลาง (เลเวล 2) ควบคุมธาตุระดับกลาง (เลเวล 2) พันธะสัญญาระดับกลาง (เลเวล 2) พายุธาตุระดับกลาง (เลเวล 1) สายฟ้าคลั่ง (ระดับ 2)

ทักษะประจำคลาสรอง - แบ่งปันทักษะ จิตวิญญาณนักสะสม]

[อุปกรณ์สวมใส่:

ต่างหูแห่งพลัง (ความแข็งแรง +2)

นิ้วกลางของโกเลมเนื้อ (ความแข็งแรง +7 ความทนทาน +7)

เซ็ตอัศวินโครงกระดูก (ความแข็งแรง +15 ความคล่องแคล่ว +15)

หอกดินดำของอารัคเน่ (ความแข็งแรง +5 ความคล่องแคล่ว +10 การโจมตีพื้นฐานทั้งหมดจะทำให้เกิดความเสียหายพิษและก่อให้เกิดสถานะติดพิษ)]

[นาฬิกาพกพาของนักสะสม:

1 นาฬิกา: วอร์คลายของออร์คลอร์ด

2 นาฬิกา: เสียงกรีดร้องของวิญญาณร้าย

3 นาฬิกา: ระเบิดสายฟ้าทมิฬ

4 นาฬิกา: ผิวมังกร

5 นาฬิกา: ไม่ยอมตาย

6 นาฟิกา: อันเดตคำราม]

[เคลียร์ 3 เหตุการณ์ดันเจี่้ยน เคลียร์ 1 เหตุการการจู่โจม โยนัสสเตตัสสะสม 6]

[แต้มทักษะในปัจจุบัน: 11]

[ผลของฉายาทั้งหกอย่าง : (ผู้พิฆาตออร์คลอร์ด ผู้พิฆาตราชินีวิญญาณ ผู้พิฆาตมนุษย์หนูทมิฬ ผู้พิฆาตกูลยักษ์ เจ้านายแห่งอัศวินลิซาร์ดแมน เฮอร์มีส) ผลสะสมทั้งหมด: สเตตัสทั้งหมด +11 เพิ่มความเร็ว 15% เพิ่มความสัมพันธ์กับธาตุทั้งหมด เพิ่มความสัมพันธ์กับธาตุลใอย่างมาก สามารถเรียกใช้ธาเลเรียได้วันละครั้ง]

[ธาตุที่ทำพันธสัญญา

1.ภูติธาตุสายฟ้าไพก้า

2.ภูติธาตุน้ำแข็งริยู]

ในขณะนั้นฉันก็ได้ยิ้มขึ้นในขณะที่มองไปที่สเตตัส หลินที่ได้สูบบุหรี่ไปในการราวกับว่าความเจ็บปวดของเขาได้ลดลง

"นายฟนี่มันเป็นคนที่รั้นจริงๆเลย นี้มันเป็นครั้งแรกในรอบ 900 ปีที่ฉันได้เห็นคนกินอิลิกเซอร์เสริมแกร่งจนถึงขีดสุด"

"นายอายุมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะหลิน!"

"อ่า อะไรหรอ? ถ้านายมองไปที่พี่สาวโรเล็ตต้า..... ไม่สิ ไม่ ลืมที่ฉันพูดไปซะ"

"...."

เมื่อฉันมองจ้องไปที่หลิยเขาก็ได้หลบตาฉันและพูดออกมา

"เฮ้ อย่าบอกเธอนะว่าฉันพูดอะไรเกี่ยวกับอายุของเธอ...พี่สาวจะฆ่าฉันจริงๆนะ"

"หลิน...."

"รีบขึ้นไปที่ชั้นที่ 31 ได้แล้ว เวรเอ้ย มันเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนเท่านั้นนะ ถ้านายไม่อยากซวยก็รีบให้มากกว่านี้ซะ!"

หลินได้ตะโกนออกมาราวกับว่าเขาได้ยอมแพ้แล้ว ฉันได้ยิ้มเบาๆและจอบเขา

"ภ้าใครบางคนกำลังดูอยู่ เขาจะดว่านายต้องการที่จะให้มันกับฉันจริงๆนะ แต่ไม่ว่ายังไงสำหรับตอนนี้ฉันก็จะยังไม่ไปชั้นที่ 31 อีกซักแปปนึงฉันก็จะกลับไปกินข้าวเย็นแล้ว ดังนั้นฉันจะกลับมาอีกทีในตอนดึกๆ

"อืม? นายจะไม่ได้ไปชั้นที่ 31 ในตอนนี้?"

"อา อย่างที่นายพูดนั่นแหละ...."

ฉันได้เก็บหอกกลับไปในช่องเก็บของ ฉันก็ยังได้ยินเสียงที่สั่นต่อไป วันนี้ฉันจะต้องเผชิญหน้ากับคนที่หน้ากลัวยิ่งกว่าอัศวินโครงกระดูก

"วันนี้มันจะเป็นวันที่การสอบจบลง เพื่อนของฉันอาจจะขอให้ฉันออกไปหามันเฟรนฟายและเบียร์...ฉันขอให้นายกลับมาอย่างปลอดภัยนะหลิน"

"...เอ๊ะ? ตะกี้นายบอกว่าเพื่อนใช่มั๊ย?"

เพื่อนเพียงคนเดียวของฉันในมหาวิทยาลัยซู เยอึน ฉันจะต้องกลัวสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อฉันได้พบกับเธอในครั้งนี้