บทที่ 32 เกมเอาชีวิตรอดเริ่มขึ้นแล้ว!

บทที่ 32 เกมเอาชีวิตรอดเริ่มขึ้นแล้ว!

เสียงของอู่เจียงเพิ่งจะจบลง

นักเรียนทั้งหมดบนลานกว้างต่างรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่หายไป ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว สีสันต่างๆ กระจายเต็มทัศนวิสัยด้วยรูปแบบที่ไร้ระเบียบและบิดเบี้ยว

และเมื่อทัศนวิสัยกลับสู่ปกติ นักเรียนทุกคนก็พบว่าตนเองอยู่ในป่าดงดิบที่เขียวชอุ่ม

ฟางซิวยืนนิ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เพื่อนนักเรียนที่เคยอยู่รอบข้างหายไปหมดแล้ว รอบด้านมีเพียงใบไม้สีเขียวและสายลมที่พัดผ่านเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เขามองรอบกายและสัมผัสสภาพแวดล้อม

อุณหภูมิรอบด้านสูงกว่าที่ลานกว้างมาก ทั้งยังชื้นเป็นพิเศษ สามารถได้กลิ่นเฉพาะตัวของหญ้าชื้นในป่าดงดิบเขตร้อน

ฟางซิวรีบสังเกตเห็นว่าที่ข้อมือของตนมีนาฬิกาข้อมือปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

นี่คืออุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง

กำไรข้อมือแห่งกฎ

อุปกรณ์พิเศษ

ผล: เมื่อได้รับการโจมตีถึงตาย พลังชีวิตจะถูกล็อคที่ 1 พร้อมเข้าสู่สถานะอมตะเป็นเวลา 1 นาที และจะถูกส่งตัวกลับไปยังลานกว้างอาณาจักรชิงซานโดยอัตโนมัติ (มีผลเฉพาะในอาณาจักรชิงซานเท่านั้น)

คำอธิบาย: นาฬิกาข้อมือที่สร้างขึ้นจากพลังกฎเกณฑ์ของผู้พิทักษ์อาณาจักรชิงซาน รวมความสามารถในการป้องกัน ส่งตัว และนับจำนวนเข้าไว้ด้วยกัน

"ล็อคเลือด สถานะอมตะหนึ่งนาที แถมยังมีการส่งตัวอัตโนมัติ?!" ฟางซิวตกตะลึงกับคุณสมบัติอันทรงพลังของนาฬิกาข้อมือนี้

การมีนาฬิกาข้อมือนี้เท่ากับมีชีวิตเพิ่มหนึ่งชีวิต

น่าเสียดายที่มีผลเฉพาะในอาณาจักรชิงซานเท่านั้น

นอกจากคุณสมบัติที่ระบุไว้ในคำอธิบาย บนหน้าจอของนาฬิกายังแสดงตัวเลขสองตัว

1

23:59

ตัวเลขแรกคือคะแนนที่เขามีอยู่ในตอนนี้ ส่วนตัวเลขที่สองคือเวลานับถอยหลังก่อนที่เกมเอาชีวิตรอดนี้จะสิ้นสุดลง

ฟางซิวเงยหน้าขึ้น เริ่มครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป

กฎคือเกมเอาชีวิตรอด สังหารผู้อื่นก็จะได้รับคะแนนของพวกเขา หลังผ่านไป 24 ชั่วโมงจะจัดอันดับตามคะแนน และเลือกเพียง 16 อันดับแรกเท่านั้น

เป้าหมายคือติดอันดับ 16 คนแรก

ดังนั้นกลยุทธ์ที่ดีที่สุดควรเป็นการรักษากำลังไว้ รอจนกระทั่งเวลาใกล้หมด แล้วค่อย "ล่า" ผู้มีอาชีพที่มีคะแนนสูง

แต่หากวางแผนเช่นนี้จริง ก็จะเจอปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่ง

ตัวเขาที่ไม่มีทักษะตรวจจับ อาจจะหาเป้าหมายไม่เจอ

ในเมื่อเป็นสนามรบที่มีคนพันกว่าคนอยู่พร้อมกัน แต่หลังจากถูกส่งตัวมาแล้วรอบๆ กลับไม่มีใครเลย มากกว่าจะเป็นเรื่องของโชค ฟางซิวคิดว่าน่าจะเป็นเพราะสนามกว้างใหญ่ ทำให้ทุกคนถูกส่งตัวมากระจายตัวอย่างมาก

พอถึงตอนที่คนส่วนใหญ่ถูกสังหาร เหลือรอดแค่ไม่กี่คน การหาเป้าหมายก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่ได้คะแนนสูงจากการสังหารแล้ว ย่อมจะพยายามซ่อนตัวรอให้เวลาหมด

"ดังนั้น กลยุทธ์ที่ดีที่สุดควรจะตรงกันข้าม คือพยายามเก็บคะแนนให้ได้มากพอในช่วงแรก แล้วค่อยซ่อนตัวรอเวลาหมด" ฟางซิววางมือขวาบนด้ามดาบฝนพรำ

แน่นอน นี่เป็นเพียงแผนเบื้องต้น

หลังจากได้คะแนนมากพอแล้ว เขาอาจไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวก็ได้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้นจริง ฟางซิวยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกหนึ่งอย่าง

นั่นคือการเพิ่มระดับการหยั่งรู้วิถีดาบก่อน

ฟางซิวชักดาบฝนพรำออกมา เริ่มฝึกดาบใต้ต้นไม้

.....

เมืองชิงซาน

การแข่งขันสิบโรงเรียนกำลังถ่ายทอดสดผ่านอินเทอร์เน็ต

สำหรับชาวเมืองชิงซาน นี่คือรายการที่ต้องดูประจำปี เพราะมันทำให้พวกเขานึกถึงช่วงเวลาที่เป็นนักเรียน

ที่ชั้นสามของบริษัทหลิงจือ ในห้องถ่ายทอดสดที่จุคนได้กว่า 500 คน จอภาพขนาดมหึมากำลังถ่ายทอดภาพการแข่งขันสิบโรงเรียน

ผู้มาร่วมชมนอกจากผู้บริหารระดับสูงของโรงเรียนทั้งสิบสองแห่ง อย่างผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายวิชาการแล้ว ยังมีตัวแทนกว่าร้อยคนจากกิลด์อาชีพในเมืองใกล้เคียง รวมถึงกิลด์ดังอย่าง "เขี้ยวทองคำ" และ "ทีมลูกไฟห้าดวง"

กิลด์อาชีพต่างๆ รับสมาชิกใหม่ทุกปี และการแข่งขันใหญ่ระดับสิบโรงเรียนเช่นนี้ คือโอกาสทองในการค้นหาดาวรุ่งพรสวรรค์

"คุณหลี่! มาดูด้วยกันสิ~"

ที่นั่งพิเศษของบริษัทหลิงจือ ผู้จัดการฝ่ายลงทุนกว่าสิบคนนั่งรวมกัน เมื่อเหอตงจวินเห็นหลี่ชิงหงเดินเข้ามา ก็โบกมือทักทายด้วยรอยยิ้ม

"คุณหลี่ ที่นี่มีที่จองไว้ให้แล้วครับ" จางฟูกุ้ยยื่นมือชี้ที่นั่งเช่นกัน

หลี่ชิงหงพยักหน้าให้จางฟูกุ้ยเล็กน้อย แต่ไม่ได้ไปนั่งตรงที่เขาชี้ เพียงหาที่ว่างใกล้ๆ นั่งลง แล้วจับจ้องไปที่จอภาพ

สายตาของผู้จัดการลงทุนคนอื่นๆ เหลือบมองระหว่างคนทั้งสาม

การเดิมพันด้วยวงเงินลงทุนนับล้านและชิ้นส่วนแผนที่สมบัติพิเศษ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะให้เพื่อนร่วมแผนกไม่รู้ได้อย่างไร

ตอนนี้ไม่เพียงแต่แผนกลงทุนเท่านั้น แม้แต่แผนกยาก็ยังรู้เรื่องการเดิมพันระหว่างจางฟูกุ้ยกับเหอตงจวิน เพราะฟางซิวเป็นหลานชายของหลี่ชิงหง

หลายคนถึงขั้นแอบเดิมพันกันเองด้วย "มื้ออาหาร" โดยเลือกข้างระหว่างจางฟูกุ้ยกับเหอตงจวิน

แต่คนส่วนใหญ่กลับมองว่าเหอตงจวินน่าจะเป็นฝ่ายชนะ

แม้ทั้งคู่จะมีอาชีพระดับสามดาวเหมือนกัน แต่ช่วงเวลาการเปลี่ยนอาชีพต่างกันกว่าเดือน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ความชำนาญในการใช้ทักษะก็ห่างกันราวฟ้ากับดินแล้ว

อีกอย่าง เหลือเวลาแค่สัปดาห์เดียวก่อนการแข่งขันสิบโรงเรียน บางทีฟางซิวอาจจะยังไม่ถึงเลเวล 20 ด้วยซ้ำ

ในสายตาพวกเขา การที่ฟางซิวจะติดท็อปเทนยังเป็นปัญหา แล้วจะไปชนะหวงเต้าเหิงได้อย่างไร

"เริ่มแล้ว!" เสียงแหบแห้งดังก้องในห้องประชุม

ห้องโถงที่เคยอึกทึกครึกโครมเงียบลงทันที ทุกคนหันไปจับจ้องภาพที่กำลังถ่ายทอดสด

ร่างของอู่เจียงปรากฏบนจอภาพ ประกาศกฎกติกาให้นักเรียนที่ยืนอยู่บนลานกว้าง ก่อนจะส่งพวกเขาทั้งหมดไปยังสถานที่เริ่มการแข่งขัน

นั่นคือป่าดงดิบขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยพรรณไม้เขียวขจี นักเรียนกว่าพันสองร้อยคนถูกกระจายตัวทั่วผืนป่า บนจอด้านข้างแสดงแผนที่เรดาร์ นักเรียนทุกคนปรากฏเป็นจุดแสง ราวกับหมากที่เพิ่งวางลงบนกระดาน มุมขวาบนของแผนที่แสดงตัวเลขสองชุด

จำนวนคน: 1,268

เวลา: 23:59

ไม่นาน กล้องก็เปลี่ยนจากมุมมองด้านบนไปหาบุคคลหนึ่ง

เกราะดำ หอกใหญ่สีแดงที่สลักลายมังกรทั่วทั้งเล่ม และใบหน้างดงามที่แฝงความเย็นชา ผู้ชมส่วนใหญ่จำได้ทันที นี่คือตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์การแข่งขันสิบโรงเรียน และเป็นเจ้าหญิงแห่งบริษัทหลิงจือ หลินจินอัน ผู้มีอาชีพระดับสามดาว "ผู้ควบคุมอาวุธ"

ขณะที่กล้องจับภาพหลินจินอัน เธอกำลังใช้หอกในมือแทงทะลุอกของผู้มีอาชีพป้องกันที่ถือโล่ใหญ่ ทะลุผ่านทั้งร่างและโล่ในมือเขา

เมื่อผู้มีอาชีพป้องกันกลายเป็นลำแสงสีเงินถูกส่งกลับไปยังลานกลาง หลินจินอันก็เริ่มวิ่งฝ่าป่าอย่างรวดเร็ว ราวกับนกอินทรีที่กำลังมองหาเหยื่อ

กล้องเปลี่ยนอีกครั้ง หันไปหาพ่อมดถือคทาที่มีผมสีทองปอยหนึ่งบนหน้าผาก เขาก็เป็นอีกตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์ หวงเต้าเหิง "นักเวทสายฟ้า"

หวงเต้าเหิงกำลังปล่อยสายฟ้าสีฟ้าสว่างจ้าใส่เป้าหมาย จนร่างนั้นสั่นระริกก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีเงินหายไป

กล้องเปลี่ยนอีกครั้ง มุ่งไปที่ผู้มีอาชีพระดับสามดาวอีกคน เขากำลังเคลื่อนที่ผ่านป่าอย่างรวดเร็ว มองหาเป้าหมายที่จะสังหาร

ดูเหมือนกล้องจะให้ความสนใจกับผู้มีอาชีพระดับสามดาวเป็นพิเศษ

ไม่นาน กล้องก็จับภาพฟางซิว

ผู้ชมที่กำลังดูถ่ายทอดสดต่างสงสัยพร้อมกัน

"เขากำลังทำอะไร?"

"ฝึกดาบ?"

"ผู้มีอาชีพระดับสามดาวคนอื่นเริ่มฆ่ากันแล้ว แต่เขายังฝึกดาบอยู่?"

(จบบทที่ 32)