บทที่ 6 – เด็กหนุ่มที่กลายมาเป็นนักสำรวจดันเจี้ยน (6)

บทที่ 6 – เด็กหนุ่มที่กลายมาเป็นนักสำรวจดันเจี้ยน (6)

”

"เคี๊ยยย มนุษย์ ฉันจะดูแลพวกแกเอง"

"แท้งไปดึงความสนใจของมันเอาไว้ ชูนะเธอไปยืนข้างๆเขาเพื่อที่จะสามารถเข้าไปช่วยได้ตลอดเวลา"

"ไอชั่วออร์คลอร์ด มันจะไม่ง่ายเหมือนครั้งที่แล้วหรอกนะ"

"ฉะ ฉันจะทำมันให้ดีที่สุด"

"เอาละทุกคนเริ่มจากกการจัดการออร์คตัวอื่นๆก่อน"

"แม้ว่านายจะไม่ได้พูดแบบนั้น คัง ชินก็ไปอยู่ที่ออร์คตัวที่สี่แล้ว"

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะพวกเรามีประสบการณ์ในการประสานงานกันมาก่อนการต่อสู้ในครั้งนี้มันจึงราบรื่นขึ้นมาก ชายคนที่ชื่อพอลได้ใช้โล่ของเขาขวางทางออร์คลอร์ดอย่างคล่องแคล่วและพูดเราทุกคนก็จัดการกับพวกออร์คได้เร็วกว่าที่เคย

"เคี๊ยยยยย"

[ออร์คลอร์ดได้ใช้ 'วอร์คลาย' ออร์คทั้งหมดได้รับการลบล้างสถานะด้านลบทั้งหมด เนื่องจากว่าไม่มีออร์คตัวอื่นที่เหลืออยู่ในระยะใช้งาน พลังโจมของออร์คลอร์ดจึงเพิ่มขึ้น 100% และพลังป้องกันลดลง 50% สภาพมันการเป็นสุดยอดเกราะชั่วคราว]

"พอล!"

"ฉันรู้แล้ว ฉันเอาอยู่"

แม้ว่าออร์คลอร์ดมันจะใช้วอคลายอีกครั้งพอลก็ได้เตรียมพร้อมแล้วสำหรับมันและไม่ตายลงไปเหมือนกับในคราวก่อน เขาหลบการโจมตีอย่างชำนาญและผลักดันมันกลับไป เพลรูดียได้มองไปด้วยดวงตาที่เบิกกว้างในขณะที่กำลังฮีลไปด้วย

"พวกเราจะกวาดไปจากทางซ้าย"

"มันมีออร์คนักธนู"

"มันยิงมาแล้ว"

"พี่ชายด้านข้างของคุณเปิดว่างอยู่"

"นายทำเพียงแค่ใส่ใจกับง้าวที่มาจากด้านหลัง"

พวกเราแต่ละคนติดต่อสื่อสารกันอย่างต่อเนื่องในขณะที่เอาชนะออร์คไปทีละตัว ผลจากความพยายามอย่างหนักของเราทำให้เราสามารถจะจัดการออร์คทั้งหมด 14 ตัวโดยไม่ต้องได้รับอุบัตเหตุใดๆ พอลก็ยังคงยืนตั้งมั่นต่อต้านกับออร์คลอร์ด

"เอาหละ! ตอนนี้เราจะเริ่มเข้าไปต่อสู้กับออร์คลอร์ดละนะ!"

เช่นเดียวกันกับที่พวกเราได้วางแผนกันในก่อนหน้านี้ พวกเราได้พลัดกันโจมตีออร์คลอร์ด แม้ว่าออร์คจะหันไปสนใจที่คนที่โจมตีมัน พวกเรานั้นก็จะถอยฉากออกมาอย่างรวดเร็วและพอลก็จะดึงความสนใจนี้กลับไปอย่างรวดเร็วด้วยโล่ของเขา มันเหมือนกับแท้งและคนสร้างความเสียหายในเกม

"ฮึบบ"

"เคี๊ยกก"

"กึ๊ก คัง ชิน การโจมตีของนายแรงเกินไป มันมากซะจนยากที่จะดึงความสนใจของบอสกลับมาใหม่

"ทะ โทษทีครั้งต่อไปฉันจะทำให้มันเบาลง"

"ฮึ่ม ตามที่คาดเอาไว้ออร์คนั้นไม่ดีเลย"

""เพลรูเดียทำเพียงแค่ใส่ใจกับการรักษาของคุณก็พอ""

"ฮิ๊..."

เนื่องจากเสียงของสมาชิกคนอื่นๆ ได้ทำให้เพลรูเดียเริ่มเงียบลงไป เธอได้กลืนคำพูดลงไปและมุ่งเน้นไปที่การรักษา ทำหน้าที่ได้อย่างถูกต้อง

หลังจากนั้นเราก็โจมตีไปที่ออร์คลอร์ด เช่นเดียวกันพวกเขาก็คิดว่าอีกซักครู่หนึ่งมันก็จะล้มลงไป ทันใดนั้นเองออร์คมันก็กรีดร้องออกมา

"เคี๊ยยยยยย!"

"อะไรกัน!"

ทุกๆคนได้ถอยไป เฉพาะพอลเท่านั้นที่สามารถจะต้านทานการโจมตีของออร์คลอร์ดในสภาวะนี้ได้เท่านั้น แม้ว่าพลังโจมตีมันจะเพิ่มมาสองเท่า เขาก็ไม่ได้บ่นอะไรออกมา

"ข้าจะฆ่าพวกแกทุกคนเจ้ามนุษย์"

ออร์คลอร์ดมันได้ใส่แรงลงไปในง้าวของมัน ในตอนนั้นเองที่ผมเห็นแสงสีดำที่รวบรวมอยู่ตรงใบมีดของง้าว มันมีความคล้ายคลึงกับทักษะบางอย่างที่สมาชิกในทีมของผมคนอื่นๆได้ใช้ มันสามารถจะใช้มานาได้? ดังนั้นมันควรจะเป็นชิ! แม้ว่าฉันจะรู้ถึงความอันตรายของมันว่ามีมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่สามารถจะทำอะไร

"มันอันตราย ทุกคนถอยเร็ว"

"มันไร้ประโยชน์ กวั๊ววววว"

มันได้ถือง้าวของมันในแนวนอนและกวาดผ่านอากาศ ที่น่าแปลกใจก็คือมานาที่รวบรวมกันอยู่บนใบมีดของง้าวได้มุงออกมาเป็นคลื่นตามวิถีง้าวของมัน มันเหมือนกับคลื่นดาบของตัวละครในเกม

"เราจะตายถ้าหากโดนมัน! ทุกคนวิ่ง"

"อุโว๋วววว"

ทุกคนได้กระจัดกระจายกันออกไปอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าฉันจะต้องการจะวิ่งเช่นกัน แต่แล้วสายต่างของฉันก็เหลือบไปเห็นเพลรูเดียที่ยืนนิ่งกับที่

"เธอกำลังทำอะไรอยู่ วิ่งสิ!"

"ขะ ขาของฉันมันไม่ขยับ..."

"เธอไม่ได้จะตายจริงๆนะ! เธอจะไปกลัวอะไรกันหละ!"

"ถะ ถ้างั้นมันจะไม่เป็นไรถ้าฉันตาย!"

"อะไรนะ! ในครั้งนั้นเธอพูดว่าการปล่อยเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์มันเป็นเรื่องที่น่าหนักใจนิ"

อึก มันไม่มีเวลาที่จะโต้เถียงกันอีกแล้ว! ฉันได้รีบวิ่งไปคว้าเธอมาและโยนมาบนร่างของฉัน หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกว่าผมของฉันโดนบางอย่างสัมผัสไปในขณะที่ฉันล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับเพลรูเดีย ฝุ่นละออกมากมายเต็มอยู่ในปากของฉันและฉันก็รู้สึกรังเกียจมันอย่างแรง

"คัง ชิน เพลรูเดีย เป็นอะไรไหม?"

"พะ พวกเรายังมีชีวิตอยู่!"

"แค่ก แค่ก ..."

เพราะว่ามันยังอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายฉันจึงได้รีบลุกขึ้น ฉันยังคงขับเพลรูเดียเอาไว้ในขณะที่ฉันวิ่งถอยไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ออร์คลอร์คก็ได้ลุกขึ้นร้องในขณะที่ไล่ตามพวกเรามา

"ตอนนี้แหละ!"

"เข้าใจแล้ว!"

นักธนูสองคนได้เล็.ยิงไปที่ตาของออร์คลอร์ด แม้ว่าคนนึงจะยิงพลาดไป แต่อีกคนก็ยิ่งเข้าไปที่ตาขวาของมัน ออร์คลอร์ดได้จับไปที่ตาและร้องออกมาจากเจ็บปวด

"เคี๊ยยยยยย"

"นะ นายจะกอดฉันไว้ไปอีกนานไหม นายออร์ค"

"ฉันไม่ได้กอดเธอเอาไว้เพราะฉันต้องการซะหน่อย!"

เสียงร้องของออร์คลอร์ดได้ดังออกมาเป็นพื้นหลัง ฉันได้โยนเพลรูเดียลงไปบนพื้น แม้กระทั่งจนถึงตอนท้ายเธอก็ไม่ได้กล่าวขอบคุณออกมา ที่ก้นของเธอที่กระแทกกับพื้นและเธอได้จ้องมาที่ฉันด้วยน้ำตา ฉันรู้สึกไม่พอใจ ใครจะแคร์เธอกัน? ฉันไม่ต้องการที่ขะอยู่กับคนที่น่ารำคาญแบบเธอ

"ออร์คนายมันคนใจดำ"

"เงียบเหอะ เธอหมายถึงเธอมันบิ...คน"

ฉันคิดว่าจะเรียกเธอว่าบิช แต่ว่ามันดูเหมือนจะเป็นการแช่งผู้หญิงคนหนึ่งเกินไป ดังนั้นฉันจึงเงียบลงไป ถึงแม้กระนั้นเธอก็ดูจะตกใจเมื่อพวกเราเถียงกันอยู่ เอลลอสก็ตะโกนออกมาทางพวกเรา

"มันไม่ใช่เวลาของคนรักมาทะเลาะกันนะ! พวกเราต้องรีบๆจบมัน!"

""มันไม่ใช่การทะเลาะกันของคนรัก""

เราได้จ้องมองไปที่กันและกันครั้งสุดท้ายก่อนที่จะแยกออกจากกัน ฉันได้เดินไปทางออร์คลอร์ดส่วนเธอเดินไปในจุดๆที่ปลอดภัยกว่าเพื่อที่จะสามารถรักษาคนอื่นๆได้ แม้ว่าออร์คลอร์ดมันจะใช้ทักษะนั้นอีกครั้งพวกเราก็สามารถจะหลบมันได้เพราะเคยเห็นมันมาแล้ว ในความเป็นจริงทันทีที่มันใช้ทักษะนั้นทั้งตัวของมันจะเปิดแต่ช่องโหว๋เต็มไปหมด

ในที่สุดออร์คลอร์ดมันก็ได้ล้มลม ลำคอของมันได้ถูกแทงด้วยหอกของฉันที่ฉันใส่แรงทั้งหมดลงไป

"กึ๊ก มนุษย์ แข็งแกร่ง...เป็นการต่อสู้...ที่ดี..."

"พวกชั่วๆชอบทำตัวเท่ๆเมื่อมันจบแล้ว"

ดูเจ้าออร์คลอร์ดในตอนจายมันทำให้ฉันรู้สึกรำคาญจนต้องเขาไปเตะหัวของมัน ออร์คลอร์ดมันไม่สามารถจะพูดอะไรได้อีกและล้มลงไป ทุกๆคนได้ปรบมือและบอกว่าผมนั้นทำได้ดี ทันทีหลังจากนั้นก็มีไฟกระพริบขึ้นจากร่างกายของพวกเรา นี่มันเป็นครั้งที่ห้าแล้วที่มันเกิดขึ้น - เลเวลอัพ

[คุณได้มาถึงเลเวล 6 คุณได้รับสิทธิในการเข้าไปสู่ชั้นที่ 6] [คุณได้รับแต้มสเตตัสโบนัส 5 แต้ม] [คุณได้รับ 1000 ทอง ทำการแจกจ่ายอย่างเท่าทีมกันกับสมาชิกในปาตี้ คุณได้รับ 100 ทอง] [รางวัลจะแจกจ่ายกันตามลำดับของผลงานที่ทำ] [คัง ชินมีส่วนร่วมมากที่สุด ดังนั้นเลือกรางวัลของคุณ]

อา ฉันรู้แล้ว มันเหมือนกับในเกมที่บอสมันจะดรอปไอเทมออกมามากมาย นอกจากนี้ผลงานของฉันนั้นมันมากที่สุดดังนั้นฉันจึงได้เป็นคนเลือกรางวัลคนแรก

ก่อนที่ฉันจะดูรายการไอเทมฉันได้หันไปมองดูสมาชิกคนอื่นๆ ทุกคนทำเพียงแค่หยักหน้าตกลง

"เรารับรู้ถึงผลงานของนาย นายควรที่จะเป็นคนแรกที่เลือก"

"มันคงจะเป็นเรื่องยากกว่านี้ถ้าหากไม่มีนาย ฉันไม่อย่าจะเชื่อเลยว่าพวกเราจะเอาชนะมันมาได้ ฉันเข้าใจได้เลยว่าทำไมบางคนถึงติดอยู่ที่นี่เป็นเวลาถึง 10 ปี"

"ทุกๆคนต่างก็ทำงานหนักกัน แต่ว่านายนั้นได้ทำงานที่ยากที่สุด นายได้ทำความเสียหายมากที่สุด"

"ตามนั้นเลย คุณเท่มากๆพี่ชาย"

...เอ่อ ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากจะร้องไห้กันนะ? มันนานแค่ไหนกันนะที่มีคนชมฉัน? พ่อของฉันไม่ค่อยชมฉันเลยเมื่อตอนที่ฝึกฝน ก่อนที่ฉันจะยกระดับสติปัญญาขึ้นคะแนนของฉันในโรงเรียนก็แย่มากคุณครูไม่เคยชมฉันเลย

แม่ของฉันยิ่งแล้วใหญ่ฉันแทบจะไม่ได้เจอกับแม่เลย และแม้กระทั่งน้องสาวของฉันก็ยังทำท่าทางอึดอัดใจเมื่อเจอฉัน เพราะอย่างนั้นฉันจึงรู้สึกอยากจะร้องไห้

"ถะ ถ้างั้นฉันจะ..."

เนื่องจากว่าฉันรู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เพลรูเดียจะขัดฉัน ฉันจึงมองไปที่เธอ แต่เธอก็ไม่ทำอะไรออกมา ผมได้ยิ้มและมองไปที่รายการไอเทม

[1.ง้าวของออร์คลอร์ด

2.ต่างหูแห่งพลัง

3.ยากู้ภัย

4.โพชั่นพลัง

5.บูทเหล็ก

6.โล่เหล็ก

7.200 ทอง

8.อิลิกเซอร์บีบอัดกล้ามเนื้อ

9.หนังสือเวทมนตร์ไฟบอล

10.มานาโพชั่น]

สิ่งแรกที่เห็นอย่างรวดเร็วเลยคือหมายเลขที่ 1 ง้าวของออร์คลอร์ดที่ดูเหมือนกับว่ามันจะเป็นสิ่งของที่หายาก พิจารณาจากขนาดที่แท้จริงของมันแล้วมันก็สามารถที่จะนำมาให้ในรูปแบบหอกได้ แน่นอนว่ามันดูดีมาก แต่ว่า...

8.อิลิกเซอร์บีบอัดกล้ามเนื้อ

ขณะที่ฉันดูมัน ฉันก็เอี้ยมมือออกมาและสัมผัสไปที่มันจากนั้นยาตัวเล็กๆ สีดำก็ปรากฏขึ้นมาอยู่ในมือของฉัน ฉันได้ตรวจสอบข้อมูลของมันตามสัญชาติญาณ

[อิลิกเซอร์บีบอัดกล้ามเนื้อ(แรร์)

เมื่อบริโภคกล้ามเนื้อของร่างกายจะถูกบีบอัดให้มีรูปร่างและแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ขนาดของกล้ามเนื้อก็จะลดลงแต่ว่าความแข็งแกร่งและความคล่องแคล่วของพวกเขาจะเพิ่มมากขึ้น มันเป็นไอเทมที่เหมาะสมกับนัก อย่างไรก็ตามถ้าหากว่าไม่มีกล้ามเนื้อที่มากพอมันก็จะมีผลเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ในความเป็นจริงมันก็อาจจะทำให้ร่างกายได้รับความเสียหายอย่างถาวร]

"นะ นี่มัน"

ฉันพึมพัมออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว แม้แต่เอลลอสที่เป็นคนที่มีผลงานที่เป็นอันดับที่ 2 ก็ยังจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่สับสน แต่มันเห็นได้ชัดว่าไอเทมที่ดีที่สุดยังอยู่ในลิสนั้น แต่ว่าผมไม่สนใจมัน อิลิกเซอร์บีบอัดกล้ามเนื้อ นี่มัน

"ขอบคุณพระเจ้า"

ในที่สุดฉันก็ได้พบกับวิธีจัดการกับกล้ามเนื้อที่มากเกินไปของฉัน ขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ยังไม่ได้ทอดทิ้งคนอย่างฉันไป ฉันได้ปล่อยน้ำตาแห่งความสุขให้ไหลออกมา ทุกๆคนต่างก็มองมาที่ฉันเหมือนกับคนบ้า

เอาหละ แม้ว่าฉันได้คาดเอาไว้กับมันมาก แต่ว่าการกินมันเพียงแค่ขวดเดียวมันไม่ได้ให้ทำให้ร่างกายของฉันเรียวไป อย่างไรก็ตามฉันก็ยังรู้สึกว่าร่างกายฉันลดลงเล็กน้อย ในเวลาเดียวกันการแจ้งเตือนก็โผล่ขึ้นมา

[กล้ามเนื้อของคุณได้ถูกบีบอัดทำให้มีพลังและความกระชับกระเฉงมากขึ้น ค่าความแข็งแกร่งและความคล่องแคล่วเพิ่มขึ้นอย่างถาวร 1 แต้ม]

"เยี่ยม เยี่ยมยอดมาก"

มันเหมือนกับคำที่ว่าคุณไม่สามารถจะเห็นผลมันได้จากการดื่มเบียร์แค่แก้วเดียว ในที่สุดฉันก็พบวิธีที่จะลดกล้ามเนื้อของฉันแล้ว

'ฉันจะปีนขึ้นไปที่ชั้น 10 และได้รับวิธีเพาะปลูกมานาและจากนั้นฉันก็จะทำแค่เพียงการมองหาอิลิกเซอร์บีบอัดกล้ามเนื้อ'

จบบทที่ บทที่ 6 – เด็กหนุ่มที่กลายมาเป็นนักสำรวจดันเจี้ยน (6)