บทที่ 5 – เด็กหนุ่มที่กลายมาเป็นนักสำรวจดันเจี้ยน (5)

บทที่ 5 – เด็กหนุ่มที่กลายมาเป็นนักสำรวจดันเจี้ยน (5)

”

ฉันรู้สึกดีมากที่ฉันรู้ว่าฉันปราบพยศเธอลงได้ เอลลอสดูเหมือนจะว่างเปล่าไปในขณะที่เพื่อนร่วมทวีปเดียวกันกับเพลรูเดียไปปลอบเธอ แต่แล้วครู้หนึ่งเขาก็ปรบมือและปลุกอารมณ์ให้ดีขึ้น

"ถ้างั้นฉันจะนับเอาเป็นว่าไม่มีใครมีปัญหาอะไรกับการเอาคัง ชิน เข้าปาตี้ระ เมื่อคัง ชินได้พักจากการต่อสู้ พวกเขาจะเข้าไปเจอบอสในทันที"

"ครับผม"

"เข้าใจแล้ว"

"ดูแลตัวเองด้วยพวก"

"แน่นอนนายก็เช่นกัน"

ฉันได้ทักทายสมาชิกคนอื่นๆในทีมแล้วเหลือบไปมองที่เพลรูเดีน ตาของฉันได้สบกันกับเธอเมื่อเธอยกหัวขึ้นเล็กน้อย แต่เป็นเพราะว่าเธอจ้องมองมาที่ฉันอย่างตั้งมั่นฉันจึงรีบมองออกไป เพราะว่าฉันนั้นไม่ได้ติดต่อกับเด็กผู้หญิงคนอื่นเลยนอกเหนือไปจากน้องสาวและแม่ของฉัน ฉันจึงรู้สึกอึดอัดใจที่สบตากับเด็กผู้หญิงเกิน 2 วินาที

"ถ้างั้นพวกเราเข้าไปกัน"

"ฮ่าห์ ฉันหวังว่าพวกเราจะประสบความสำเร็จนะในครั้งนี้"

"การไม่สามารถที่จะกลับเข้ามาที่นี่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์มันโหดร้ายเกินไป"

"ณะที่สมาชิกคนอื่นๆบ่นพึมพำและเตรียมพร้อมตัวเอง เอลลอสก็ได้ผลักดันประตูอย่างช้าๆ สายตาของฉันนั้นคุ้นเคยกับพื้นที่นี้ดี ออร์คปกติสิบสี่ตัวและออร์คลอร์ดอีกหนึ่งตัวโดยที่มันกัดเนื้ออยู่

ไอเวรนั้น มันจะต้องการมาเป็นหมูบด ฉันนั้นได้เตรียมพร้อมแล้ว

"เริ่มต้นการต่อสู้! พวกเราจะฆ่าออร์คตัวอื่นๆเป็นอย่างแรก! พอลถ่วงเวลาออร์คลอร์ดเอาไว้

"ครับผม"

"เพลรูเดีย เน้นไปที่การรักษาพอล อีซิสสนับสนุนพอล ส่วนคนอื่นๆเราจะตามไปจัดการพวกออร์คที่ละตัวเริ่มจากที่ทางซ้าย"

ฉันได้เริ่มวิ่งออกไป ถึงแม้ว่าพวกออร์คมันจะโจมตีฉัน แต่ว่ามันก็ไม่เหมือนกับในสัปดาห์ที่แล้ว ฉันนั้นยังมีพรรคพวกอยู่ ในปาตี้นี้พวกเรามีนักธนูสองคน คนหนึ่งเล็งไปที่ออร์คลอร์ดและอีกคนเล็กไปที่ออร์คที่กำลังโจมตีฉัน ฉันได้ใช้ประโยชน์จากการที่มันถูกยิงแทวหอกเข้าไปในจังหวะนั้นและฆ่าออร์คไปอย่างรวดเร็ว

"ต่อไป"

"ว้าว นายทำดีมากพวก"

"ฮึบบบบ"

"ก้าาาา"

ในขณะที่สมาชิกคนอื่นๆและฉันกำลังต่อสู้กับออร์คอย่างดุเดือด เจ้าออร์ดลอร์ดก็ตะโกนดังลั่นออกมา เมื่อนึกถึงไปตอนที่ฉันคิดที่จะต่อสู้กับมันเพียงลำพัง...ฉันมันโง่แค่ไหนกัน

ฉันสามารถจะได้ยินเสียงของพอลผู้ที่กำลังต่อสู้กับออร์คบลอร์ดได้เลย เขาได้ใจฟืดฟาดออกมาหลายต่อหลายครั้ง

"Hp ของฉันกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว เพลรูเดีย!"

"ฉันรู้แล้ว ฮีลลิ่ง"

ไม่มีทางน่า นั้นมันเป็นการรักษาที่มาจากในเกม? ฉันนั้นเพิ่งจะรู้ตัวว่าการหันไปมองของฉันมันได้ทำให้คนอื่นๆลำบาก ฉันจึงได้หันกลับไปที่ออร์คที่ฉันเผชิญหน้าอยู่ เหมือนกับในความที่แล้วฉันหาจังหวะที่จะโจมตี

"อึบบ"

"ฆ่าในทีเดียวอีกแล้ว ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย"

"นายสามารถจะทำมันได้เช่นกัน"

"ฉันทำมันไม่ได้ อา นี่มันก็มาอีกหนึ่ง"

"ฮึบบบ"

"คุฮ่าฮ่าฮ่า ออร์ค ตื่น!"

[ออร์คลอร์ดได้ใช้ 'วอร์คลาย' ออร์คทั้งหมดได้รับการลบล้างสถานะด้านลบทั้งหมด ออร์ทั้งหมดจะกลายเป็นสุดยอดเกราะป้องกันชั่วคราว พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 50%]

"โกหกน่า ออร์มันสามารถจะใช้วอร์คลายได้งั้นหรอ?"

นักดาบหญิงที่กำลังเหวี่ยงดาบของเธออยู่ถัดไปจากชั้นได้ตะโกนออกมาและสาปส่ง เธอเป็นคนที่มาจากทวีปลูก้าเช่นเดียวกับดเพลรูเดีย เธอนั้นใช้เรเปียที่มีการตกแต่งที่หรูหราสวยงาม ฉันได้ตระหนักเลยว่าคุณไม่สามารถจะตัดสินหนังสือได้จากปกจองมัน ฉันได้โจมตีจองไปอย่างเงียบๆด้วยหอกของฉัน

ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ในสภาพสุดยอดเกราะอยู่ แต่ว่าฉันก็ยังสามารถที่จะฆ่าออร์คลงไปได้ด้วยการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว เมื่อฉันได้ฆ่าออร์คตัวที่หกลงไปอย่างขยันขันแข็ง ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงตะโกนของเอลลอส

"พอล!"

"แค่ก! ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันที่พระราชวัง"

[สมาชิกปาตี้พอล วอน คราวิส เสียชีวิตลงแล้ว]

เมื่อเห็นข้อความที่ใช้คำที่เป็นลางไม่ดีเช่นคำว่าตายแล้วฉันก็บ่นไปกับข้อความของพี่สาว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เล่นในระบบปาตี้และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่ต้องการจะเจอ ดูเหมือนว่าเอลลอสจะตกใจยิ่งกว่าฉันซธอีกซึ่งนั้นเป็นเพราะพวกเขามาจากทวีปเดียวกันและไต่มาที่ชั้นห้าด้วยกัน

"อั๊ก สุดยอดเกราะนี่มัน เวรเอ้ย....ฉันจะแท้งให้เอง! ชูนะมาช่วยที! มันจะหากถ้าหากฉันทำมันเพียงลำพัง"

"ขะ เข้าใจแล้ว"

เด็กสาวที่ดูอ่อนแอผู้ที่ใช้โล่ไม้แทบจะไม่สามารถที่จะป้องกันการโจมตีของออร์คเอาไว้ได้ ตอบกลับมาด้วยเสียงอ่อนๆ จากนั้นขณะที่เธอวิ่งเข้าไปหาเอลลอส เธอได้สะดุดง้าวของออร์คและล้มลงไป

"โอ๊ยย ฮือออ..."

"ชูนะ"

"ฮือออ!"

นี่คือผู้หญิงที่เลือกที่จะใช้โล่...? ในขณะที่ฉันแทงหอกของฉันไปที่ออร์คตัวที่แปลก ฉันก็ได้แสดงความไม่เชื่อออกมาในขณะที่มองไปทีชูนะที่วิ่งเข้าไปหาเอลลอสในขณะที่ร้องไห้ ผู้หญิงที่ใช้เรเปียข้างๆฉันก็หันมามองฉันและกล่าวด้วยรอยยิ้มขมราวกับว่าเธออ่านการแสดงออกของฉันออก

"ชูนะเธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักเล็กๆแห่งนึก ตามที่ทุกคนในเชื้อสายของเธอจะได้รับพรโดยเทพผู้พิทักษ์มันได้ทำให้พวกเขามีความแข็งแกร่งอย่างผิดปกติ แต่เนื่องจากว่าเธอนั้นไม่มีพรสวรรค์ในการใช้อาวุธใดๆเลย เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกเหนือไปจากการใช้โล่

"ว้่าว พร?"

มันเหมือนกับโลกจินตนาการเลยจริงๆ เยี่ยมเลย ฉันเดาว่าชีวิตของฉันมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

"อย่าหันไปมองสิ!"

"อา โทษที"

มีออร์คเหลืออยู่อีกเพียงแค่ตัวเดียวที่นอกเหลือไปจากออร์คลอร์ดนอกจากสุดยอดเกราะนี้มนัจึงดูเหมือนว่าจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลยกับการโจมตี่เข้าไปใส่มันในขณะที่มันพุ่งเข้ามา เมื่อเป็นเช่นนี้สมาชิกปาตี้คนอื่นๆก็ถูกเตะออกไป มันเป็นงานของเพลรูเดียที่จะต้องรักษาพวกเขา แต่ว่าเธอก็หมกหมุ่นอยู่กับการรักษาเอลลอสและชูนะ

"ค๊าาา ตายยย!"

"กึก เพลรูเดีย!"

"ฮิ๊ รูเดียยยย!"

"ฉันทำดีที่สุดแล้ว ฮีลลิ่ง"

"พวกเราควรจะจัดการมันอย่างรวดเร็วและไปช่วยพวกเขา"

"กึก นี้มันเป็นคำของคนที่ฆ่าพวกมันไปมากกว่าครึ่ง...มันเป็นเสียงที่เหมือนกับการยั่วยุ..."

ฉันได้จัดการออร์คตัวสุดท้ายไปด้วยกันกับสมาชิกปาตี้คนอื่นๆ ตอนนี้มันเหลือเพียงออร์คลอร์ดเพียงเท่านั้น อย่างไรก็ตามสถานการณ์มันไม่ได้น่าสงบใจใดๆเลยไม่น่าแปลกใจที่ชูนะไม่สามารถที่จะจัดการกับการโจมตีของออร์คลอร์ดได้และถูกเตะออกไป

"ชูนะ!!!"

"ค๊าาาา"

เมื่อร่างของชูนะได้กลายไปเป็นอนุภาคเล็กๆและกระจายหายไป ตาของเพลรูเดียวก็ได้กลอกไปมาและเธอก็พุ่งเข้าไปหาออร์คลอร์ดในขณะที่เหวี่ยงคทาของเธอ เธอดูเกือบจะคล้ายกับโยนออฟอาร์ค หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งเธอเหมือนกับลังจะถูกล้อมรอบไปด้วยเพลิง

"จะ เจ้าหญิงบ้านี่"

"ไม่ ทำไมหมอของเขาถึงพรุ่งเข้าไปอย่างนั้นหละ?"

ในตอนนี้ฉันเริ่มที่จะเข้าใจว่าดันเจี้ยนนี่มันมีลักษะคล้ายกับเกม ฉันรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่าฮีลเลอร์ถูกเตะออกไป แบบนี้ฉันเลยพุ่งเข้าไปหาเด็กสาวบ้านี่ โชคดีที่ว่าดูเหมือนสุดยอดเกราะมันจะหมดระยะเวลาลงไปเมื่อเอลลอสสามารถที่จะโจมตีออร์คลอร์ดได้ อย่างไรก็ตามเธอได้ตกอยู่ในอันตรายเนื่องจากอยู่ในระยะโจมตีของมัน

"ไอหมู!!!"

"เคี๊ยยยย!"

เพลรูเดียได้พุ่งเข้าไปพร้อมกับเหวี่ยงคทาของเธอ ออร์คลอร์ดก็ดูเหมือนกับว่าจะตอบสนองด้วยการที่มันยกกำปั้นขึ้น

'เวรเอ้ย ฉันไปไม่ทัน!'

ฉันได้วิ่งไปข้างหน้าอย่างเร็วที่สุดเท่าที่ฉันจะสามารถทำได้

"ตายยยยยยย"

"เคี๊ยยยยยย"

"เธอมันบ้า...!"

ก่อนที่กำปั้นของออร์คลอร์ดจะตกลงมาบนตัวของเพลรูเดีย ฉันสามารถจะเข้าไปถึงตัวของเธอได้ก่อน ฉันจึงรีบผลักเธอออกไปด้านข้างและเมื่อนั้นเองกำปั้นของออร์คลอร์ดก็ได้ตกลงมาที่ฉัน สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้เลยก็คือ 'นี่มันเป็นกำปั้นที่ใหญ่ดีเนอะ'

แคว๊ก

ฉันตาย

แน่นอนว่าฉันไม่สามารถที่จะเข้าไปในดันเจี้ยนได้อีกเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

สัปดาห์ที่ฉันไม่สามารถจะเข้าไปวาดเขียนโลหิตและแลกดาบกับพวกมอนสเตอร์ ฉันได้ใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการไปโรงเรียนและพูดคุยกับเพื่อน

ถ้าหากว่าการเป็นนักสำรวจดันเจี้ยนคือชีวิตของฉัน ถ้างั้นชีวิตในโรงเรียนก็เหมือนกับความฝันที่อยู่อย่างสันติภาพและสงบสุข

ความฝันมันเป็นสิ่งที่ดี พวกเขามีแต่ความสุขปราศจากความเจ็บปวด แต่ว่ามันก็ไม่สนุกถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้ตลอดไปทั้งสัปดาห์ มันไม่มีความหมายอะไรเลยในชีวิต สำหรับฉันที่เคยใช้ชีวิตอยู่แต่กับการต่อสู้การที่ชีวิตไม่มีอันตรายและความเจ็บปวดมันคือสิ่งที่....น่ากลัว

แม้ว่าตอนนี้พ่อของฉันในตอนนี้เขาจะเข้าไปในดันเจี้ยนเพื่อหารายได้เป็นหัวเรือของครอบครัว แต่ว่าเป้าหมายตอนแรกเขาต้องไม่ใช่เช่นนี้แน่ เขาจะต้องเหมือนกับฉันที่ต้องการที่จะพิสูจน์และแสดงความแข็งแกร่งของตนเองออกมา

ฉันนั้นได้อุทิศทั้งชีวิตของฉันให้กับเทคนิคหอกของฉัน ฉันมีพลังที่มากพอที่จะส่งสไลม์ ผึ้ง ก็อบลิน หรือออร์คบินออกไปได้ มันเป็นความรู้สึกของความสุขที่ยากที่จะอธิบายด้วยคำพูด มันเกือบจะเหมือนกับยาเสพติด

"ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะทำสำเร็จไหม?"

อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาฉันก็ได้มายืนอยู่ที่หน้าห้องของบอส ฉันได้โยนความคิดที่จะตะลุยกับบอสเพียงลำพังออกไปแล้ว ในขณะที่ฉันกำลังจะเปิดหน้าต่างเพื่อหาปาตี้ก็มีเสียงดังเข้ามาในหูของฉัน ในมุมๆหนึ่งได้มีหน้าต่างเล็กๆปรากฏขึ้น

"เอลลอส วอน คาซิน่า เชิญคุณเข้าร่วมปาตี้ คุณต้องการยอมรับหรือไม่?"

"เอ๊ะ...?"

นี่มันคืออะไร? อย่าบอกนะว่าพวกเขาทำมันไม่สำเร็จ? ฉันได้เอียงหัวและยอมรับคำเชิญไป เหมือนในก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย ก่อนที่จะรู้ตัวว่าฉันได้ถูกล้อมรอบไปด้วยสมาชิกทั้งหมดของพรรคพวกก่อนหน้านี้

"อา คุณยอมรับด้วย คุณคัง ชิน"

"นายเอลลอส..."

ฉันจ้องมองไปที่เขาด้วยความสับสน เขาได้ยื่นมือของเขาออกม่และฉันก็ได้ยื่นมื่อของฉันออกไปจับ ฉันมองไปรอบๆและยืนยันอีกครั้งว่าทักคนจากปาตี้ก่อนหน้านี้อยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าผมจะมีความต้องการเป็นอย่างอื่น แต่เพลรูเดียและคนอื่นๆในทวีปลูก้าก็อยู่ที่นี่ด้วย อย่างไรก็ตามเธอก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมของเธอ

"พวกคุณทำมัน....ล้มเหลวหรอ?"

"อืมม มันน่าอับอายที่จะยอมรับ แต่ว่าใช่ พวกเราถูกกวาดล้างออกมา"

"กวาดล้าง..."

"ฮ่าๆ บอสของชั้นมันพูดได้เลยว่าแข็งแกร่งมาๆ มันจะแปลกถ้าหากว่าเราประสบความสำเร็จในการประลองกับมันครั้งแรกหรือครั้งที่สอง"

แม้ว่าเอลลอสจะพยายามหัวเราะออกมา แต่เพลรูเดียก็ไม่ชอบมัน แต่ว่าในคราวนี้เป้าหมายของความไม่พอใจของเธอแตกต่างออกไป

"มันเป็นความผิดของฉัน..."

"ฮ่าๆ มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกน้องสาวเพลรูเดีย"

"มันเป็นความผิดของฉันที่ใจร้อนเกนไปและทำให้ออร์คตาย..."

ถ้าออร์คที่ว่านั่นมันหมายถึงฉัน ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ได้รับบทเรียนสินะ"

"อึก...ฮู"

เพลรูเดียดูเหมือนกับว่าจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้วหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด แต่เธอก็ได้สงบลงเมื่อหญิงสาวใช้เรเปียกระตุ้นเธอจากด้านข้าง

เมื่อฉันมองไปที่เอลลอสเขาก็ทำรอยยิ้มขมในขณะส่ายหัว ฉันรู้ว่าเธอนั้นยังไม่ค่อยรู้สึกผิดมากนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เธอไม่ทำผิดซ้ำสองอีกแล้ว ฉันได้ถอนหายใจออกมา

"ฉันไม่จำเป็นจะต้องฆ่าออร์คสองตัวก่อนที่จะเข้าไปใช่มั้ย?"

"ฮ่าๆ แน่นอนว่าไม่ เรารู้ดีว่านายมีความสามารถมากแค่ไหน ถ้านายยังคงทำได้แบบในครั้งล่าสุด เราก็จะพยายามอย่างเต็มที่ในบทบาทหน้าที่ของพวกเรา

"กึ๊ก..."

"ได้โปรดเถอะเราเชื่อในตัวนาย"

"ในครั้งนั้นนายน่าทึ่งมาก"

"ดะ ดูแลพวกเราด้วย"

"อืมม นายน่าเชื่อถือเหมือนกับรูปลักษณ์ของนายเลย พี่ชายคุณจะเป็นคนในสเปคของฉันเลยถ้าลดน้ำหนักลงไปบ้าง ใบหน้าของคุณหล่อมาก..."

คนสุดท้ายนั้นเป็นผู้หญิงที่ถือเรเปีย ไม่ว่าจะมองยังไง ผมก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนนึง แล้วก็นอกจากนี้มันไม่ได้เป็นไขมันแต่เป็นกล้ามเนิ้อ