บทที่ 44 มีแต่ต้องสู้!

บทที่ 44 มีแต่ต้องสู้!

“เสบียงวิญญาณหมดแล้วรึ?”

กลางวันแสกๆ กลางบึงมรณะ ฟางเฉินโยนผลไม้จิตวิญญาณให้ หลิงชิงซานรับไปกัดคำโต สีหน้าไม่แปลกใจเท่าไรนัก

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น

ตอนที่ซื้อเสบียงจากตลาดลอยเมฆ ถ้าซื้อเยอะเกินไปย่อมเป็นที่สังเกต ฟางเฉินเลยซื้อแค่พอประทังชีวิต พร้อมกับเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณที่สามารถเพาะปลูกเองได้

ชื่อ: ข้าวฟ้าประทาน

คุณสมบัติ: ดูดซับพลังวิญญาณ

ข้าวฟ้าประทานก็เหมือนข้าวกล้องธรรมดาในโลกมนุษย์ เพียงแต่ได้รับพรจากพลังวิญญาณ

ตามหลักแล้ว อะไรก็ตามที่ดูดซับพลังวิญญาณได้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาลี ข้าวโพด หรือข้าวฟ่าง ก็สามารถเรียกว่า “พืชวิญญาณ” ได้หมด

รู้แบบนี้ ฟางเฉินจึงไม่คิดจะซื้อเมล็ดพันธุ์จากตลาด แต่ไปหาซื้อข้าวกล้องธรรมดาจากชาวบ้านแทน จากนั้นใช้พลังของตนเปลี่ยนให้มันกลายเป็นพืชวิญญาณ

สองเดือนที่ผ่านมา พลังของเขาใช้ไปกับเรื่องพวกนี้เสียส่วนใหญ่ ไม่ได้ศึกษาวิชาใหม่ๆ เพิ่มเติมเลย

“อืม...แต่เมล็ดพันธุ์พร้อมแล้ว แค่รอให้ทุ่งพืชวิญญาณเปิดใช้ได้ พอเก็บเกี่ยวรอบแรก เราก็ไม่ต้องกลัวขาดแคลนอีก”

ฟางเฉินพูดไปพลาง สีหน้ากลับเคร่งเครียดขึ้น หันไปจ้องมองทางทิศตะวันออก

มีคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!

ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ปิดบังพลังของตนแม้แต่น้อย และด้วยระยะห่างตอนนี้ ทำให้ฟางเฉินที่เป็นผู้ฝึกตนระดับสี่สามารถรับรู้การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ทันที

“ทุกคน! เข้าไปในเรือนไม้ไผ่!”

หลิงชิงซานตอบสนองทันควัน เขารู้ว่าความสามารถในการรับรู้ของฟางเฉินสูงกว่าตัวเองมาก จึงออกคำสั่งโดยไม่ลังเล

“เกิดอะไรขึ้น!?”

“ทำไมต้องเข้าไป?”

เหล่าทายาทราชันสวรรค์ที่ตอนนี้เริ่มฟื้นตัวจากสภาพหมดอาลัยตายอยากไปมาก ต่างส่งเสียงถามกันจ้าละหวั่น

“เข้าไปให้หมด!”

โชคดีที่หัวหน้าทีมของแต่ละกลุ่มที่หลิงชิงซานคัดเลือกมา ยังมีสติและไม่ดื้อดึง พวกเขารีบสั่งให้ทุกคนเข้าไปในเรือนโดยไม่ซักถาม

ถึงแม้อาคารไม้ไผ่จะสร้างได้เพียงสองชั้น และชั้นบนสุดยังสร้างไม่เสร็จ แต่ก็มีค่ายกลป้องกันที่หลิงชิงซานจัดเตรียมไว้

ถ้าหากศัตรูไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับสร้างฐานล่ะก็ ค่ายกลนี้สามารถยื้อเวลาไว้ได้พอสมควร

ไม่นานนัก ทั้งสี่ร้อยกว่าชีวิตก็เข้ามาอยู่ในเรือน หลิงชิงซานเปิดใช้ค่ายกลป้องกัน ก่อนจะขึ้นไปยืนบนชั้นสูงสุดพร้อมฟางเฉิน มองไปยังร่างที่กำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง

เสียงหัวเราะกึกก้องดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะมาถึง

“ฮ่าๆๆ! คิดไม่ถึงเลยว่ามีคนอยู่กลางบึงมรณะขนาดนี้! ถ้าข้ารู้แต่แรก ก็คงไม่ต้องให้พี่ใหญ่ไปลุยตระกูลหวังแล้วล่ะ!”

เพียงแค่ได้ยินเสียง ฟางเฉินก็รู้สึกหนวกหูไม่น้อย

หลิงชิงซานที่มีประสบการณ์มากกว่า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่นหนัก

“เสียงกระหึ่มขนาดนี้...เป็นผู้ฝึกกายแน่นอน”

“ผู้ฝึกกาย? แบบนี้ก็ไม่แปลกที่จะวิ่งผ่านบึงมรณะได้สบายๆ”

ฟางเฉินพยักหน้า ผู้ฝึกกายใช้พลังวิญญาณหล่อเลี้ยงร่างกาย ไม่ได้พึ่งพาพลังฟ้าเหมือนนักพรตทั่วไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้รับผลกระทบจากสถานที่ไร้พลังวิญญาณแบบนี้

แต่ในขณะเดียวกัน การฝึกกายก็เป็นสายที่ทั้งทรมานและอันตราย หากพลาดก็มีสิทธิ์ร่างระเบิดเป็นจุลได้ง่ายๆ

แถมศาสตร์นี้ก็สูญหายไปเยอะ ทำให้มีข้อจำกัดมาก แม้แต่ผู้ฝึกกายที่เก่งสุดๆ ก็มักจะไม่สามารถเทียบชั้นกับนักพรตระดับสร้างฐานได้

“ประหลาดจริง...ผู้ฝึกกายมาทำอะไรในบึงมรณะกัน?”

ขณะที่ฟางเฉินยังสงสัย เสียงของชายที่เพิ่งมาถึงก็ดังขึ้น

“โอ้? พลังวิญญาณ? แถมยังเข้มข้นอีกด้วย! ฮ่าๆๆ! สวรรค์เข้าข้างข้าแล้ว!”

ชายร่างยักษ์หยุดยืนกลางดินแดนของฟางเฉิน มองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

แทนที่จะพุ่งเข้าใส่ศัตรูตรงๆ เขากลับดูเหมือนคนที่เจอขุมทรัพย์มากกว่า

“ไม่ได้มาตามล่าพวกเรา? แล้วหมอนี่มาเพื่ออะไร?”

ฟางเฉินที่ได้ยินเสียงของชายคนนั้นเต็มๆ รู้สึกงงกว่าเดิม

แต่สิ่งที่แน่ๆ คือ หมอนี่เป็นคนอันตราย

“เฮ้! พวกเจ้าในนั้น ฟังให้ดี! ข้าคือรองหัวหน้ากองพันอสูรทะเล ถ้าอยากรอด ก็ออกมาคุกเข้ายอมแพ้ซะ! ไม่งั้น...ตายหมดแน่!”

“อสูรทะเล!?”

ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ บรรยากาศในเรือนก็เปลี่ยนไป

“พวกเราจบสิ้นแล้ว!”

“กลัวอะไร! ยังมีท่านองค์ชายและท่านเจ้าแคว้นอยู่!”

“ใช่ๆ! ท่านเจ้าแคว้นคือเซียนแท้ๆ จะกลัวอะไรพวกโจร!”

“เดี๋ยวสิ...ตอนนี้พวกเราก็เป็นเซียนแล้วไม่ใช่เรอะ?”

“เออจริงด้วย!”

ฟางเฉินอดขำไม่ได้กับการเปลี่ยนทัศนคติแบบกะทันหันของพวกนี้

เขาหันไปหาหลิงชิงซานที่มีสีหน้าหนักใจ

“เจ้าก็รู้จักพวกนี้?”

“เคยได้ยินมาว่าเป็นกลุ่มโจรที่ออกปล้นตามชายฝั่ง...แต่ไม่คิดว่าจะมีผู้ฝึกกายอยู่ด้วย”

หลิงชิงซานตอบตามตรง

“งั้นก็ไม่แปลก ถ้าไม่มีฝีมือจริง คงถูกทางการกวาดล้างไปแล้ว”

ฟางเฉินยิ้มบางๆ ก่อนจะตะโกนตอบกลับ

“ไอ้โจรสวะ! ไม่เคยได้ยินชื่อกองพันอสูรทะเลมาก่อนเลย! รีบมาคุกเข่าขอชีวิตซะดีๆ!”

เขาจงใจยั่วโมโหอีกฝ่าย

ผู้ฝึกกายคนนี้ต้องถูกกำจัดวันนี้ ไม่อย่างนั้น หากปล่อยให้ไปรวมตัวกับพี่ชายและลูกน้อง กลับมาใหม่ พวกเขาคงรับมือยากกว่าเดิม

“ไอ้สารเลว! กล้าหยามข้า!? เจ้าตายแน่!”

เสียงคำรามดังลั่น ก่อนที่ร่างใหญ่จะพุ่งทะยานเข้าหาค่ายกล!