บทที่ 32 ศิลปะการสนทนาอันน่าอึดอัดของถังรั่วโยว
บทที่ 32 ศิลปะการสนทนาอันน่าอึดอัดของถังรั่วโยว
“เสี่ยวไป๋ ฉันรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวมากเลย! ตอนนี้หลี่ซวินฮวนเห็นฉันแล้วก็หลบหนีทันที!”
ถังรั่วโยวเดินมาหาหลี่มู่พร้อมกับสีหน้าหดหู
่“ความมั่นใจของฉันแทบจะถูกทำลายจนหมดแล้ว!”
ขณะที่หลี่มู่กำลังทำให้วรสารยุทธภพประสบความสำเร็จและรวบรวมยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศอย่างต่อเนื่อง
ส่วนถังรั่วโยวมีเพียงภารกิจเดียวนั่นคือการทำให้หลี่ซวินฮวนรับรู้ถึงการมีอยู่ของนาง และสร้างความสัมพันธ์ขั้นพื้นฐาน แต่สุดท้ายกลับล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกท้อแท้กว่าเดิม
“มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนี่!”หลี่มู่ขมวดคิ้วมองถังรั่วโยวด้วยความแปลกใจ
“ผมไม่ได้บอกคุณว่าควรทำยังไงไปแล้วเหรอ?”
“ฉันทำตามที่คุณบอกทุกอย่างเลยนะ!”ถังรั่วโยวตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ฉันหาโอกาสดื่มชาพูดคุยกับเขาและเผยความรู้สึกชื่นชมออกมาเป็นครั้งคราว แล้วใครจะรู้ว่าหลังจากพบกันไม่กี่ครั้งหลี่ซวินฮวนก็เริ่มหลบหน้าฉันและหาข้ออ้างหนีไปแล้ว! เป็นผู้ชายที่ไร้หัวใจอะไรอย่างนี้!”
“ด้วยความสำรวมและมารยาทของหลี่ซวินฮวนเขาไม่น่าจะเสียมารยาทแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังติดหนี้น้ำใจของผมอยู่”หลี่มู่ขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย
“ถังรั่วโยว คุณไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลยไปใช่ไหม?”
“เปล่า!” ถังรั่วโยวตอบ แต่แววตาของเธอกลับมีร่องรอยความลังเลแวบผ่าน
หลี่มู่ถอนหายใจพลางมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“ถังรั่วโยว ถ้าคุณทำอะไรที่มันเกินไป หรือพูดอะไรที่ไม่ควรพูด บอกผมตอนนี้จะดีกว่า เพราะมันเกี่ยวข้องกับการที่เราจะได้กลับไปหรือไม่!”
ถังรั่วโยวหลบตาหลี่มู่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอึกอัก
“ฉัน…ก็แค่รู้สึกว่าความคืบหน้ามันช้าไป ฉันเลยอยากเร่งให้เร็วขึ้น…ก็เลยจีบเขานิดหน่อย…”
“จีบเหรอ?”ดวงตาของหลี่มู่เบิกกว้างทันที
ถังรั่วโยวชูนิ้วก้อยขึ้นก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
“ฉันแค่พูดไปนิดหน่อยเอง! ใครจะรู้ว่าเขาจะอ่อนไหวขนาดนั้น!”
หลี่มู่เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดี
“แล้วเจ้าพูดอะไรไปบ้าง?”
ถังรั่วโยวหน้าแดงจัดก่อนจะพูดตะกุกตะกัก
“อย่างเช่น…‘ใช้มีดบินของเจ้ากรีดลงบนมือข้าสักแผลแล้วกรีดบนมือเจ้าด้วย แบบนี้พวกเราก็เป็น‘สองสามีภรรยา’กันแล้ว’…”
หลี่มู่
“…”
ถังรั่วโยวไม่กล้าสบตาหลี่มู่ก่อนจะพูดต่อไป
“หรือไม่ก็…‘รอยยิ้มของเจ้ามีแต่ความสดใส แม้ไม่มีสุราแต่ข้ากลับเมาเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง’…”
เส้นเลือดบนหน้าผากของหลี่มู่กระตุกทันที เขาแทบจินตนาการถึงสีหน้าของหลี่ซวินฮวนตอนที่ได้ยินประโยคพวกนี้ไม่ออก!
ถังรั่วโยวใช้ปลายนิ้วจิ้มกันไปมาอย่างเขินอายพลางพูดว่า
“หรือแบบนี้ก็มี…‘ข้าอยากถามเจ้าถึงเส้นทาง…เส้นทางที่จะนำไปสู่หัวใจของเจ้า!’”
หลี่มู่
“…”
ถังรั่วโยวยังคงพูดต่อไป
“ฉันยังถามเขาว่า‘เจ้ารู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างเจ้ากับลิงคืออะไร?’แล้วฉันก็บอกเขาว่า‘ลิงอาศัยอยู่ในถ้ำ แต่เจ้าอยู่ในหัวใจของข้า’…”
หลี่มู่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะถามขึ้นว่า
“ยังมีอีกไหม?”
ถังรั่วโยวก้มหน้าต่ำกว่าเดิม
“เยอะเลย…”
หลี่มู่ “พูดมาให้หมดสิ”
ถังรั่วโยว “‘เจ้ารู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างเจ้ากับดวงดาวคืออะไร?’…‘ดวงดาวส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่เจ้าส่องสว่างอยู่ในใจข้า’…”
“‘สายลมตะวันออกพัดพาดอกไม้นับพันดอกให้บานสะพรั่ง…แล้วข้าก็นึกถึงบ้านของเจ้าอยากไปอยู่ที่นั่น’…”
“‘เจ้าเกิดปีอะไรหรือ? มังกรงั้นหรือ? ไม่สิ…เจ้าเป็นของข้า’…”
“‘ทายสิว่าหัวใจของข้าอยู่ด้านไหน?…อยู่ข้างเจ้าตลอดไป’…”
ศิลปะการจีบที่ผิดยุคของถังรั่วโยว
เมื่อฟังจบสีหน้าของหลี่มู่ดำทะมึนสุดขีด
นี่เรียกว่าจีบนิดหน่อยอย่างงั้นเหรอ?
นี่มันจีบไม่ติดแล้วใช้ชะแลงงัดชัดๆ!
หลี่ซวินฮวนช่างลำบากแท้ ต้องอดทนกับเธอมานานขนาดนี้!
ถังรั่วโยวเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ
“เสี่ยวไป๋ ฉันทำผิดหรือ?”
หลี่มู่
“คุณว่าไงล่ะ!”
ถังรั่วโยว
“แต่ฉันได้ยินว่าประโยคพวกนี้ใช้ได้ผลในความรัก ฉันตั้งใจฝึกมาเยอะเลยนะ!”
“นั่นมันศตวรรษที่21 ที่นี่คือราชวงศ์หมิง เข้าใจไหม? คุณกำลังใช้คำพูดจีบสมัยใหม่กับชายจากยุคโบราณ คุณคิดอะไรอยู่?”หลี่มู่แทบอยากขยุมหัวนาง
“ถ้าจะโชว์ความสามารถจริงๆ คุณก็ควรใช้บทกวีของน่าหลานหรงรั่วสิ!
‘หากชีวิตเพียงเหมือนการพบกันครั้งแรก เหตุใดสายลมฤดูใบไม้ร่วงจึงทำให้พัดพัดใบไม้ล่วงหล่น
หากชีวิตดีกว่าไม่เคยพบกันใยต้องเสียใจที่จากกันไป
ทางเดินคดเคี้ยวแห่งความคิดถึงสะท้อนแสงจันทร์และเงาดอกไม้…’
บทกวีงดงามขนาดนี้ไม่พอให้คุณใช้โชว์เหรอ? ทำไมคุณต้องมาโชว์ระดับสติปัญญาของคุณด้วย?”
ถังรั่วโยวเบิกตากว้าง
“คุณก็ไม่เคยบอกฉันนี่! อีกอย่างฉันไม่เข้าใจความหมายของมันด้วย! ถ้าพูดไปแล้วผิดพลาดขึ้นมาจะไม่แย่กว่าเหรอ?”
“ก็จริง!”หลี่มู่หัวเราะแห้งๆพลางกุมขมับ
“เป็นความผิดของผมเอง! ช่วงนี้คุณอย่าออกไปไหนเลย เรื่องที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเองดีไหม?”
ถังรั่วโยวเชิดหน้าขึ้น
“อย่างนี้สิถึงจะค่อยดูสมเหตุสมผลหน่อย!”
หลี่มู่สูดลมหายใจลึก ฟ้าดินยิ่งใหญ่ แต่ลูกค้าสำคัญที่สุดแม้สติปัญญาจะต่ำแค่ไหนก็ไม่อาจละทิ้งได้ เพื่อผลงานต้องอดทน!
ถังรั่วโยวมองหลี่มู่ก่อนจะกล่าว
“เสี่ยวไป๋ ฉันดูข่าวเกี่ยวกับหลินเซียนเอ๋อร์แล้วทำได้ดีมาก! ถัดไปเราควรเล่นงานหลินซืออินแล้วหรือยัง? ฉันว่าที่ฉันล้มเหลวไม่ใช่เพราะฉันเองหรอก! แต่เป็นเพราะหลี่ซวินฮวนยังคิดถึงหลินซืออินอยู่ ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงสำเร็จไปนานแล้ว!”
หลี่มู่หมดหวังในสติปัญญาของถังรั่วโยวโดยสมบูรณ์ เขาไม่มีแม้แต่ความคิดจะอธิบายให้เธอเข้าใจ
ในขณะที่เขาสามารถวางกลยุทธ์ควบคุมสถานการณ์ของเรื่อง ฤทธิ์มีดสั้น ได้ทั้งหมด แต่เมื่ออยู่กับถังรั่วโยวกลับต้องเผชิญกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า
คุณหนูถังมักจะเพิ่มความยากให้ภารกิจโดยไม่ได้ตั้งใจเสมอ
หลี่มู่จึงพูดกลบเกลื่อนว่า
“อย่ารีบร้อน อีกไม่นานก็ถึงคิวแล้ว! คุณเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วทำไมไม่กลับไปพักก่อน?”
…
หลังจากโน้มน้าวถังรั่วโยวให้จากไปได้สำเร็จ หลี่มู่ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เขากลับไปนั่งที่โต๊ะและเริ่มวางแผนในอนาคตต่อไป
ถังรั่วโยวเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน นอกจากสร้างความวุ่นวายแล้วเธอไม่มีประโยชน์อะไรเลย
หลี่มู่สามารถพึ่งพาได้เพียงตนเองเท่านั้น แต่นั่นก็หมายถึงระดับความยากของภารกิจที่เพิ่มขึ้น
เพราะสุดท้ายแล้ว…
ผู้ที่ต้องตั้งครรภ์คือถังรั่วโยวไม่ใช่เขา!
การให้ถังรั่วโยวไปสร้างความสัมพันธ์กับหลี่ซวินฮวนเป็นความเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่มาก และตอนนี้แผนดังกล่าวก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ซึ่งก็ทำให้หลี่มู่รู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง
อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถเลิกคาดหวังในตัวถังรั่วโยวได้อย่างเด็ดขาดและดำเนินแผนการด้วยวิธีของเขาเอง
ถึงตอนนี้แผนของเขาก็ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
วรสารยุทธภพเป็นเครื่องมือสำคัญของหลี่มู่ในการสร้างอำนาจการควบคุมยุทธภพ ดังนั้นมันต้องมีความน่าเชื่อถืออย่างสมบูรณ์
เพื่อให้วรสารยุทธภพมีอิทธิพลและความน่าเชื่อถือ หลี่มู่จึงเลือกเปิดโปงแต่เหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในยุทธภพหรือเหตุการณ์สำคัญที่ปรากฏในต้นฉบับนิยาย
แต่ตอนนี้…
ข้อมูลที่เขามีเริ่มหมดลงแล้ว!
ท้ายที่สุดแล้วนิยายฤทธิ์มีดสั้นของกู่หลงไม่ได้ยาวมากนัก มันไม่มีทางครอบคลุมทุกเหตุการณ์ไปตลอด
หากเขาลากแผนไปนานกว่านี้เขาอาจต้องใช้วิธีของสื่อไร้จรรยาบรรณยุคใหม่ คือนั่งเทียนเขียนข่าวขึ้นมาเอง!
แต่หากทำเช่นนั้นมันจะส่งผลเสียต่อความน่าเชื่อถือของวรสารยุทธภพ และเป็นอุปสรรคใหญ่ต่อแผนของเขา
ดังนั้นก่อนที่เขาจะหมดไพ่ตายทั้งหมด เขาต้องรีบดำเนินแผนการให้เสร็จสิ้นรวมถึงภารกิจที่เขาต้องทำให้ลุล่วง!
เขาทุ่มเททุกสิ่งไปมากพอแล้วถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลลัพธ์!
ในโลกของฤทธิ์มีดสั้น หลี่มู่ใช้ความสามารถพิเศษของเขา ทั้งวิชารับดาบ100% และทักษะเงินหลบหนี รวมถึงความรู้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องทำให้ตนเองกลายเป็นบุคคลไร้เทียมทาน
ในสายตาของผู้คนในสำนักซิงอวิ๋นจวงเขาอาจดูไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิง
แต่เขารู้ดีว่า…
จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาคือถังรั่วโยว!
หากถังรั่วโยวเกิดเรื่องขึ้น ภารกิจของเขาจะล้มเหลวทันที
เขาจะถูกส่งกลับไปโดยไม่สามารถต่อต้านได้
หากเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าเขาจะทำอะไรสำเร็จในโลกของฤทธิ์มีดสั้นก็ตามทุกอย่างจะกลายเป็นศูนย์!
นี่คือเหตุผลที่เขาพยายามลดบทบาทของถังรั่วโยวลงให้มากที่สุด
และการให้ถังรั่วโยวไปสร้างความสัมพันธ์กับหลี่ซวินฮวนก็เป็นแผนที่มีความเสี่ยงสูงมากเช่นกัน
เมื่อแผนนี้ล้มเหลวหลี่มู่กลับรู้สึกโล่งใจ
เพราะอย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถละทิ้งความหวังในตัวถังรั่วโยวได้เสียทีและดำเนินแผนของเขาเองอย่างเต็มที่!
(จบบท)