บทที่ 20 โลกแห่งยุทธภพ
บทที่ 20 โลกแห่งยุทธภพ
อะไรคือยุทธภพ?
การชักดาบออกมาฟาดฟันกันจนตายไม่ใช่ยุทธภพ!
เมื่อหลี่มู่เก็บดาบชิงเหลียนกลับเข้าไปจ้าวเจิ้งอี้และคนอื่นๆก็กลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง ในพริบตาเดียวพวกเขาก็สามารถละทิ้งความบาดหมางแล้วหันมายิ้มแย้มเรียกหลี่มู่ว่า"คุณชาย"ได้อย่างสนิทใจพวก เขาพร้อมใจกันตำหนิสองคนนอกคอกที่ถูกทำลายพลังยุทธ์ราวกับอยากทำลายพลังยุทธ์ของพวกนั้นซ้ำอีกครั้งแล้วเหยียบซ้ำไปอีกหมื่นครั้ง...
นี่แหละคือยุทธภพ!
หน้าต้องหนาจิตใจต้องดำกำปั้นต้องแข็ง
นี่แหละคือยุทธภพ!
หม่าอู่และเกาลู่ที่ถูกทำลายพลังยุทธ์กลายเป็นพวกนอกคอกในโลกยุทธภพถูกตราหน้าว่าเป็นตัวทำลายเสถียรภาพและความสามัคคีไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เห็นใจพวกเขา
ทั้งสองต้องพยุงกันและกันค่อยๆเดินจากไปพร้อมกับความตกตะลึงและความสับสนต่อชีวิต
ไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาจะไปที่ไหน
ไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาจะพูดอะไรหลังจากออกไปแล้ว
จ้าวเจิ้งอี้ผู้เคร่งครัดในคุณธรรมและโย่วหลงเซิงแห่งสำนักซางเจี้ยนซานจวงยังอยู่ที่นี่ สองคนที่เป็นแค่ตัวประกอบในยุทธภพต่อให้พวกเขาไปพูดอะไรข้างนอกก็ไม่มีใครเชื่อพวกเขาหรอก!
บางทีพวกเขาอาจจะเดินออกจากสำนักซิงอวิ๋นจวงได้ไม่ถึงสองกิโลเมตรแล้วก็ล้มลงตายเพราะบาดเจ็บสาหัสไปแล้วก็ได้...
...
ขณะที่เหล่าผู้คนในยุทธภพต่างสนทนาหัวเราะสนุกสนานพวกเขาก็ตัดสินชะตากรรมของหม่าอู่และเกาลู่กันอย่างง่ายดาย
หลี่มู่ยิ้มออกมาแต่ในใจกลับรู้สึกสะอิดสะเอียน
พวกสารเลว...
หากเขาไม่รู้เนื้อเรื่องล่วงหน้าไม่สามารถยึดความได้เปรียบไว้ก่อนในฐานะมือใหม่ในโลกยุทธภพเขาคงไม่มีโอกาสร่วมมือกับหลงเซี่ยวอวิ๋นด้วยซ้ำ อาจถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายอย่างไร!
ต้องรู้ไว้ว่าแม้แต่หลี่ซวินฮวนที่มีพลังยุทธ์สูงส่งหากไม่ได้รับอานิสงส์จาก"ออร่าพระเอก"ก็คงถูกพวกสารเลวพวกนี้เล่นงานจนตายไปแล้ว!
ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวอาจถึงจุดที่หวนกลับไม่ได้อีกเลย!
อัตราการคัดออกของผู้เติมเต็มฝันสูงก็มีเหตุผลของมัน!
หลี่มู่รู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ห้าวันที่เขาเดินทางจากซานไห่กวานมานั้นเขาใช้เวลาครุ่นคิดมาโดยตลอดทำให้สามารถรับมือกับเรื่องราวที่สำนักซิงอวิ๋นจวงได้อย่างมั่นใจ
ถังรั่วโยวไม่รู้ถึงความหวาดหวั่นและความกังวลในใจของหลี่มู่ เธอเห็นว่าพรรคพวกของหลี่มู่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆก็ยิ่งตื่นเต้น
ในตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนค้นพบ"ความสนุกของการทะลุมิติ"ขึ้นมาบ้างแล้ว
หน้าประตู
หลงเซี่ยวอวิ๋นตัวเย็นเฉียบไปทั้งร่างสั่นสะท้านจนห้ามตัวเองไม่ได้
เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในลานบ้านกับตาตัวเอง แต่แม้จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!
สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นมันเป็นเรื่องจริงหรือ?
หลี่เสี่ยวไป๋ใช้"วิชาดาบ"จริงๆหรือว่ามันเป็น"อาคมปีศาจ"กันแน่?
บนโลกนี้ทำไมถึงมีวิชาดาบที่แปลกประหลาดขนาดนี้?
...
นี่ไม่ใช่ความผิดของหลงเซี่ยวอวิ๋น
หากเป็นนักสู้สายวิชายุทธ์คนไหนก็ตามเมื่อได้เห็น วิชารับดาบ100% ที่แปลกประหลาดเช่นนี้ก็คงต้องเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง!
...
จ้าวเจิ้งอี้คือพี่ใหญ่ร่วมสาบานของหลงเซี่ยวอวิ๋น
โย่วหลงเซิงคืออัจฉริยะหนุ่มที่เขาให้ความสำคัญ
แต่ตอนที่พวกเขาถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี หลงเซี่ยวอวิ๋นก็ทำได้แค่มองดูไม่แม้แต่จะกล้าเข้าไปช่วย!
เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จัก
เขากลัว!
นี่เป็นความกลัวที่มาจากจิตวิญญาณเป็นสิ่งที่เขาห้ามตัวเองไม่ได้เลย!
...ไม่ถูกสิ!
เขาไม่ควรจะกลัว!
ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลี่เสี่ยวไป๋ไม่เคยแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับเขาเลย!
อีกทั้งหลี่เสี่ยวไป๋ยังบอกไว้ชัดเจนว่ามาที่นี่เพื่อ"ร่วมมือ"กับเขา!
"ร่วมมือ"อย่างนั้นหรือ?
จู่ๆหลงเซี่ยวอวิ๋นก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา!
หากก่อนหน้านี้เขายังมีความลังเลต่อหลี่เสี่ยวไป๋ แต่หลังจากได้เห็นความน่าพิศวงของอีกฝ่ายด้วยตาตัวเองความลังเลทั้งหมดก็หายไปจนสิ้น!
เขารู้สึกแค่ความตื่นเต้น!
หลี่ซวินฮวนและหลินซืออินคือปมในใจของเขามาโดยตลอด ต่อให้เขาและหลินซืออินมีลูกด้วยกันแล้วปมในใจนี้ก็ยังคงอยู่!
แต่ตอนนี้...
การปรากฏตัวของหลี่เสี่ยวไป๋ทำให้เขาได้เห็น"ความหวัง"!
"ความมั่งคั่งมาพร้อมกับความเสี่ยง!"
"ข้าจะเดิมพัน!"
หลงเซี่ยวอวิ๋นสงบจิตใจเดินก้าวเข้าสู่ลานด้านหลัง…
"เมื่อคืนข้าฝันเห็นมังกรเทพเข้ามาในกระโจมทำนายฝันบอกว่าเป็นลางแห่งการพบเจอผู้มีวาสนาพอได้เห็นคุณชายครั้งแรกข้าก็รู้ทันทีว่าผู้มีวาสนานั้นต้องเป็นท่านแน่! พูดตามตรงข้าจ้าวเจิ้งอี้ไม่เคยศิโรราบให้ใคร แม้แต่หลี่ซวินฮวนข้ายังไม่เคยยอมรับ แต่วันนี้ได้เห็นกระบวนท่าดุจเทพดาบของคุณชายแล้วข้าก็ยอมรับแต่ท่านเพียงคนเดียว! มีคุณชายอยู่ด้วยโจรเหมยฮวาต้องถูกจับได้แน่นอนต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่พ้น!"
ขณะที่หลงเซี่ยวอวิ๋นก้าวเข้ามาในลานบ้าน จ้าวเจิ้งอี้กำลังกล่าวสรรเสริญหลี่เสี่ยวไป๋อย่างหน้าตาเฉยและดูจริงใจราวกับไม่ใช่เรื่องโกหก!
เมื่อหันไปเห็นหลงเซี่ยวอวิ๋นเขาก็หยุดการยกยอที่ไร้ขีดจำกัดลงทันที
"น้องพี่เจ้ามาแล้ว!"
"พี่จ้าวข้ามาพบคุณชายหลี่เพื่อหารือบางเรื่อง" หลงเซี่ยวอวิ๋นเองก็เป็นยอดฝีมือด้านการแสดงใบหน้าของเขาดูยิ้มแย้มเป็นธรรมชาติราวกับว่าไม่รับรู้เรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้
หลี่มู่มองหลงเซี่ยวอวิ๋นอย่างกับรู้ล่วงหน้ายิ้มแล้วกล่าวว่า
"ดูจากท่าทางของเจ้าสำนักหลงแล้วข้าเดาว่าเจ้าคงตกลงร่วมมือกับข้าแล้วสินะ"
คนฉลาดไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ
หลงเซี่ยวอวิ๋นเข้าใจทันทีรีบตอบกลับ
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งคุณชายหลี่เชิญมาพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว"
หลี่มู่ไม่แปลกใจเลยที่หลงเซี่ยวอวิ๋นจะเข้าหาเขาเอง
สำนักซิงอวิ๋นจวงเป็นอาณาเขตของหลงเซี่ยวอวิ๋น เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่นี่จะรอดพ้นสายตาเจ้าสำนักไปได้อย่างไร?
การแสดงอำนาจเหนือจ้าวเจิ้งอี้ไม่ได้เป็นแค่เพื่อปกป้องตัวเอง แต่ยังเป็นการแสดงให้หลงเซี่ยวอวิ๋นเห็นด้วย
หลี่เสี่ยวไป๋ที่ไม่มีชื่อเสียงใดๆย่อมไม่อาจทำให้หลงเซี่ยวอวิ๋นมั่นใจได้ แต่หลี่เสี่ยวไป๋ที่ใช้กระบวนท่าเดียวสะกดสิบกว่าคนย่อมทำให้เกิดความเชื่อมั่นขึ้นมาได้!
โลกยุทธภพหากไม่แสดงพลังย่อมไม่มีใครให้ความเคารพ
ด้วยเหตุนี้ในการร่วมมือกับหลงเซี่ยวอวิ๋นเขาจะสามารถยึดตำแหน่งผู้คุมเกมได้!
หลงเซี่ยวอวิ๋นเป็นพี่น้องร่วมสาบานของหลี่ซวินฮวน แม้เขาจะเคยวางแผนใส่ร้ายหลี่ซวินฮวนอยู่หลายครั้งและแม้จะถึงขั้นต้องการฆ่าเขา แต่หลี่ซวินฮวนกลับอดทนและให้ความเคารพเขาเสมอไม่เคยคิดทำร้ายกลับเลย
ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นบิดเบี้ยวเกินจะใช้เหตุผลมาตัดสิน
ด้วยเหตุนี้
หลี่มู่กับหลงเซี่ยวอวิ๋นสามารถร่วมมือกันได้แต่ไม่อาจใช้"ทักษะเงินหลบหนี"เก็บเขาเป็นองครักษ์ได้
หากทำเช่นนั้นเขาจะต้องเป็นศัตรูกับหลี่ซวินฮวนโดยตรงและภารกิจจะยากขึ้นถึงระดับนรก!
ขณะที่หลี่มู่และหลงเซี่ยวอวิ๋นจากไป
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของจ้าวเจิ้งอี้ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตาเขาตบโต๊ะดัง ปัง!
"เจ้านั่นเหิมเกริมเกินไปน่ารังเกียจสิ้นดี!"
"ท่านจ้าวทำไม..."
โย่วหลงเซิงมองด้วยความตกตะลึง เขายังเป็นหนุ่มแน่นไม่ได้เจนจัดในยุทธภพมากนัก การที่จ้าวเจิ้งอี้กลับคำเร็วกว่าพลิกหน้าหนังสือทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
"ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะเป็นองครักษ์สามเดือนหรือ? แล้วท่าทางกลับกลอกแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร?"
จ้าวเจิ้งอี้แค่นเสียงเย็นชา
"จ้าคงไม่ได้โง่จนคิดจะเป็นเหมือนจ๋าเมิ่ง ยอมเป็นองครักษ์ของมันจริงๆใช่ไหม?"
"ข้า..."โย่วหลงเซิงพูดไม่ออกใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
"ใครบอกว่าข้าจะเป็นองครักษ์ของมัน ข้าก็แค่เล่นตามน้ำไปเท่านั้นเอง ข้าอยากจะฉีกมันเป็นชิ้นๆเสียด้วยซ้ำ!"
"ดีมาก!แค่แผนชั่วคราวเท่านั้น"จ้าวเจิ้งอี้พยักหน้าเขาหรี่ตาลงพลางพูดว่า
"เจ้าจงรีบไปแจ้งบิดาและอาจารย์ของเจ้า บอกให้พวกเขามาที่สำนักซิงอวิ๋นจวงเพื่อร่วมกันกำจัดมารชั่ว! เจ้าหนูนั่นมันชั่วร้ายเกินไป หากไม่กำจัดมันยุทธภพจะไม่มีวันสงบสุขและพวกเราก็จะไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้!"
โย่วหลงเซิงพยักหน้าก่อนรีบจากไป
จ้าวเจิ้งอี้หันไปทางลูกน้อง
"จางถัง! จงแพร่ข่าวเกี่ยวกับวิชาดาบของ ดาบปีศาจหลี่เสี่ยวไป๋ ให้แพร่หลายที่สุดยิ่งมีคนรู้มากเท่าไรยิ่งดี! ขณะที่มันใช้คาถาปีศาจมันไม่สามารถขยับตัวได้ ถ้าไม่ใช่เช่นนั้นมันคงไม่ปล่อยให้จ๋าเมิ่งลงมือแทน! นี่เป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของมันเราต้องให้ทุกคนรู้เรื่องนี้!"
"ขอรับ!"จางถังรับคำสั่งแล้วออกไปทันที
จ้าวเจิ้งอี้หันไปทางถังเฉินอี้อีกคน
"เจ้าจงไปแจ้งเถียนชีเย่และกงซุนต้าเซี่ย บอกพวกเขาว่าโจรเหมยฮวาที่พวกเขาตามหาอยู่ที่แท้มันคือดาบปีศาจหลี่เสี่ยวไป๋! ให้พวกเขารวบรวมผู้กล้าในยุทธภพเพื่อมากำจัดมันเสีย!"
"ขอรับ!"
(จบบท)