บทที่ 14 การอวดเบ่งที่มองไม่เห็น
บทที่ 14 การอวดเบ่งที่มองไม่เห็น
หลังจากถูกหลี่ซวินฮวนทำให้เสียศูนย์
จิตใจของถังรั่วโยวที่บอบบางอยู่แล้วก็ถูกหลี่มู่ตอกย้ำจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ
จากที่เคยอยู่สูงเสียดฟ้า ตอนนี้กลับตกลงสู่หุบเหวลึกสุดกู่ จิตใจของถังรั่วโยวตกต่ำจนยากจะบรรยาย
แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่ในโลกของ ฤทธิ์มีดสั้น เธอไม่มีอะไรเลยจริงๆ
ที่สำคัญก็คืออสังหาริมทรัพย์กว่ายี่สิบหลังของเธอยังอยู่ในอีกโลกที่ห่างไกล
ต่อให้เธอขนพวกมันข้ามมิติมาได้ก็คงยังสู้หลินซืออินไม่ได้อยู่ดี
หลินซืออินมีคฤหาสน์ขนาดใหญ่ทั้งหลังที่เคยเป็นจวนของอดีตขุนนางระดับสูง
...
เทียบกับคนอื่นแล้วเธอแทบอยากตาย!
สุดท้ายเธอก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นแค่ไก่อ่อนที่ทั้งจนและโง่แถมยังไม่มีวิชายุทธ์!
แม้แต่หลินซืออินที่เป็นหญิงแต่งงานแล้วเธอก็ยังเทียบไม่ได้เลย!
ไฟแห่งความเย่อหยิ่งของถังรั่วโยวดับลงทันทีจากสุดขั้วด้านหนึ่งไปอีกขั้วหนึ่งอย่างสิ้นเชิง
“หลี่เสี่ยวไป๋ ฉันไม่มีค่าอะไรเลยจริงๆเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอก” หลี่มู่ตอบ
ดวงตาของถังรั่วโยวเป็นประกายขึ้นมา
“งั้นฉันมีข้อดีอะไรบ้าง?”
เธอราวกับคนจมน้ำที่ต้องการฟางเส้นสุดท้ายมาช่วยพยุงตัวเอง
หลี่มู่ยิ้มอย่างมั่นใจ
“คุณมีผมไง”
ถังรั่วโยวถึงกับสะอึกก่อนจะกลอกตาใส่เขาสุดแรง
“ถังรั่วโยว อย่าลืมว่าผมทำงานอะไร!” หลี่มู่หัวเราะ
“จำไว้ว่าคุณไม่ใช่ผู้เดินทางข้ามมิติที่แท้จริง คุณมาเพื่อทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริงและผมคือ ผู้เติมเต็มฝันแห่งหมื่นโลก ที่จะช่วยให้คุณทำสำเร็จ! มีผมช่วยไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
“จริงด้วย!” ถังรั่วโยวเหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันที เธอฮึดขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันจ่ายเงินไปแล้ว ฉันเป็นลูกค้านะ! คนที่ต้องรีบกังวลไม่ใช่ฉัน แต่มันคือคุณต่างหาก!”
หลี่มู่ส่ายหน้าก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ เทน้ำชาลงถ้วยแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด หลังจากให้ลำคอชุ่มชื้นแล้วจึงพูดว่า
“ที่ผมมาหาคุณก็เพื่อเรื่องนี้แหละ คุณแค่ต้องทำตามที่ผมบอกแล้วไม่ว่าเป็นหลินซืออินหรือซุนเสี่ยวหงก็ไม่ใช่ปัญหา คุณจะสมหวังแน่นอน”
“ต้องทำยังไง?” ถังรั่วโยวถาม
“คุณทำไปแล้วนี่” หลี่มู่ตอบเรียบๆ
“อะไรนะ?” ถังรั่วโยวขมวดคิ้วสงสัยไปหมด
“คืนนี้คุณสามารถยอมรับสถานะของตัวเองได้ นั่นแหละคือความร่วมมือที่ดีที่สุดแล้ว” หลี่มู่ยิ้ม
“ที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเอง”
“นี่คุณ…!” ถังรั่วโยวถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโหก่อนจะพูดออกมาได้สองคำ
“ไอ้บ้า!”
“กินข้าวแล้วรีบนอนพักเถอะ” หลี่มู่หัวเราะไม่ใส่ใจ
“เสื้อผ้าที่เปลี่ยนใหม่ผมให้งูดาวเตรียมไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาจะเอามาให้ที่ห้องคุณสบายใจได้ คืนนี้จ๋าเมิ่งกับอวี๋เอ้อร์เซิงพักอยู่ห้องข้างๆ คุณปลอดภัยแน่นอน”
พูดจบหลี่มู่เดินออกจากห้องและอุตส่าห์ใจดีปิดประตูให้ด้วย
...
จริงๆแล้วหลี่มู่ตั้งใจมาหาถังรั่วโยวเพื่อวางแผนการในขั้นตอนต่อไป แต่พอได้เห็นระดับสติปัญญาของเธอแล้วเขาก็ตัดสินใจละทิ้งความคิดเดิมทันที
แทนที่จะปรึกษาเธอสู้ทำเองเลยยังจะดีกว่า!
ปล่อยให้เธอเป็นแจกันงามๆไปก็พอแล้ว
ส่วนศัตรูที่ขวางทางภารกิจของเขาไม่ว่าจะเป็นหลินซืออินหรือใครก็ตามต้องถูกกำจัด!
นอกจากนี้เขาต้องทำลายภาพฝันและแนวคิดความรักของหลี่ซวินฮวนให้สิ้นซาก
ลูกผู้ชายต้องรู้จักถือและปล่อยวาง คิดถึงเมียเพื่อนอยู่ตลอดเวลามันจะไปเหมาะสมอะไรกัน!?
ในสายตาของหลี่มู่ หลงเซี่ยวอวิ๋นตั้งตัวเป็นศัตรูกับหลี่ซวินฮวนก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
ที่สำคัญที่สุด...
ชื่อเสียงของถังรั่วโยวก็ต้องถูกผลักดันให้ขึ้นมา การเป็นแค่คนนอกที่ไม่มีใครรู้จักเป็นอุปสรรคใหญ่ เธอจำเป็นต้องมีตัวตนที่เหมาะสมกับหลี่ซวินฮวน!
หนทางยังอีกยาวไกลจริงๆ!
...
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งที่ทางเดินหลี่มู่ก็เคาะประตูห้องของงูดำ
ไม่นานนักงูดำเปิดประตูออกมาพร้อมสีหน้าประหลาดใจก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง
“คุณชายไป๋วางใจได้ ข้ารับรองว่าจะทำให้สำเร็จ”
“ไม่ใช่แค่สำเร็จ แต่ต้องรวดเร็วด้วย” หลี่มู่กล่าว
“ก่อนที่เราจะไปถึงสำนักซิงอวิ๋นจวง ข้าต้องได้ข้อมูลชุดแรกมาก่อน”
“ขอรับ!” งูดำตอบรับหนักแน่น
“ข้าจะออกเดินทางคืนนี้เลย”
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลี่มู่และพวกซื้อรถม้าใหม่เพื่อเตรียมเดินทางไปยังสำนักซิงอวิ๋นจวง
แต่แผนการก็ไม่เคยตามทันความเปลี่ยนแปลง
เพราะอากาศหนาว ความหวาดกลัวและความเครียดสะสม ถังรั่วโยวป่วยหนักจนแทบลุกจากเตียงไม่ได้ ตัวร้อนจัดจนเพ้อออกมาเป็นระยะๆอุณหภูมิร่างกายของเธอสูงถึงสี่สิบองศา
“น่ารำคาญจริง!” หลี่มู่ยืนขมวดคิ้วมองเธอที่นอนซมอยู่บนเตียง
“คุณชายไป๋ อาการของคุณหญิงถังเกิดจากการได้รับลมเย็น ร่างกายของนางอ่อนแอมาก หากไม่รีบรักษาเกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต” จ๋าเมิ่งวิเคราะห์อาการของถังรั่วโยวด้วยความเป็นกังวล
“เรือนของหมอเม่ยต้าซืออยู่ไม่ไกลจากที่นี่” อวี๋เอ้อร์เซิงเสนอขึ้น
“พวกเราอาจไปขอยาจากเขาได้”
“คุณชายไป๋ หมอเม่ยต้าซือเป็นพี่ชายของ เม่ยเอ้อร์เซิง ฝีมือการแพทย์ของเขาไม่ด้อยไปกว่าน้องชายเลย” งูขาวเสริม
“ข้ารู้” หลี่มู่ตอบรับเสียงเรียบ
เรือนของเม่ยต้าซือถือเป็นจุดสำคัญของเนื้อเรื่องเช่นกัน ที่นั่นเป็นที่ที่หลี่ซวินฮวนทำให้หลงเซี่ยวอวิ๋นโกรธแค้นด้วยการทำลายพรสวรรค์ของลูกชายเขา หลงเสี่ยวอวิ๋น นั่นเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้เรื่องราวใน ฤทธิ์มีดสั้น ดำเนินต่อไป
แต่ในตอนนี้...
เพราะคำแนะนำของเขา ทุกคนหลีกเลี่ยงการเข้าพักที่โรงเตี๊ยมของจื่อเมี่ยนเอ้อร์หลาง ทำให้หลี่ซวินฮวนไม่ถูกวางยา
หากหลี่ซวินฮวนไม่โดนพิษก็ย่อมไม่มีเหตุผลให้เดินทางไปที่เรือนหมอเม่ย
เมื่อไม่มีการเดินทางไปที่นั่นหลงเสี่ยวอวิ๋นก็จะไม่ถูกหลี่ซวินฮวนทำลายพรสวรรค์และโครงเรื่องทั้งหมดก็จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม
ถึงแม้ว่าหลี่ซวินฮวนจะไม่ไป แต่หลงเสี่ยวอวิ๋นก็น่าจะเดินทางไปที่นั่นอยู่ดี
หากเขาพาถังรั่วโยวไปตอนนี้มีโอกาสสูงที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับหลงเสี่ยวอวิ๋นแทนหลี่ซวินฮวน
หลี่มู่หัวเราะเบาๆ ตั้งแต่เริ่มต้นการเดินทางครั้งนี้เขาแย่งซีนทั้งหลี่ซวินฮวนและอาเฟยมาตลอด จะให้เขาแย่งทุกอย่างไปเรื่อยๆเลยหรือไง?
คิดไปคิดมาเขาตัดสินใจไม่พาถังรั่วโยวไปพบหมอเม่ย
เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจของเขาโดยตรง!
แถม...
ถึงแม้ว่าหลงเสี่ยวอวิ๋นจะยังเด็ก แต่เขาก็เจ้าเล่ห์และอำมหิตเกินกว่าที่จะเป็นพันธมิตรที่ดีได้ ถ้าจะหาพันธมิตรจริงๆควรไปคุยกับพ่อของเขา หลงเซี่ยวอวิ๋นโดยตรงจะดีกว่า
“ไม่ต้องหรอก แค่หวัดธรรมดา ข้ามียาอยู่” หลี่มู่ปฏิเสธข้อเสนอของอวี๋เอ้อร์เซิงก่อนจะหยิบยาแก้ไข้และยาปฏิชีวนะออกมาจากกระเป๋าแล้วบังคับให้ถังรั่วโยวกินลงไป
หวัดอาจเป็นโรคร้ายแรงสำหรับคนในยุคนี้ แต่สำหรับคนจากยุคปัจจุบันแล้วมันแทบจะเป็นเรื่องเล็กๆที่ใครๆก็เป็นกันปีละสองสามครั้ง
หลี่มู่ยืนยันความคิดของตัวเอง
แน่นอนว่าจ๋าเมิ่งและพวกไม่คิดจะทัดทานอะไร พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับหลี่มู่ แต่เพราะเกรงกลัวพลังแปลกๆและภูมิหลังอันลึกลับของเขาจึงต้องกลายมาเป็นองครักษ์ให้
สำหรับพวกเขานั่นถือว่าน่าอับอายมากพอแล้ว
ถึงพวกเขาจะไม่คิดทรยศหลี่มู่ในตอนนี้ แต่ก็ไม่มีทางคิดถึงความปลอดภัยของเขาอย่างแน่นอน
และ...
ในใจของจ๋าเมิ่งและอวี๋เอ้อร์เซิงพวกเขาคิดเหมือนกัน ถ้าหลี่มู่ไม่มีเบื้องหลังที่น่ากลัวพวกเขาก็ต้องหาทางฆ่าเขาเพื่อล้างแค้นแน่ๆ
คำพูดของผู้ใหญ่ถ้าไม่ฟังก็ต้องรับผลของมันเอง
ถังรั่วโยวตายได้ยิ่งดี!
ความคิดของพวกเขาเต็มไปด้วยเจตนาร้าย!
แต่...
พวกเขาประเมินประสิทธิภาพของยาในยุคปัจจุบันต่ำเกินไป
หลังจากกินยาไปไม่กี่ชั่วโมง ถังรั่วโยวก็เริ่มมีเหงื่อออกหลายรอบและเมื่อถึงเที่ยงวันอาการไข้ของเธอก็แทบหายไปจนหมด แม้จะยังมีอาการหวัดเล็กน้อย แต่เธอก็สามารถเดินได้เองตามปกติ
สิ่งที่พวกเขาได้เห็น
ทำให้จ๋าเมิ่งและพวกถึงกับช็อกไปตามๆกัน
ความหวาดกลัวต่อหลี่มู่ทวีคูณขึ้นอีกระดับ
แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดหากเป็นไข้และป่วยหนักก็มักต้องใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดวันกว่าจะหายดี หากโชคร้ายเจอหมอที่ไร้ฝีมืออาจลากยาวไปเป็นสิบวันหรือครึ่งเดือนหรือแย่กว่านั้น...อาจเสียชีวิตเลยก็ได้
แต่ไอ้หมอนี่…แค่ใช้ยาไม่กี่เม็ดก็ทำให้คนฟื้นตัวได้ในหนึ่งถึงสองชั่วโมง!?
แม้แต่หมอเทวดาเม่ยเอ้อร์เซิงก็คงเทียบไม่ติด!
ไม่แปลกใจเลยที่เขาดูถูกวิชาแพทย์ของตระกูลเม่ย!
ที่แบบไหนกันนะที่สามารถฝึกฝนสัตว์ประหลาดแบบนี้ออกมาได้!?
พวกเขาจะกล้าท้าทายกับสิ่งนี้จริงๆเหรอ!?
จ๋าเมิ่งและอวี๋เอ้อร์เซิงสบตากันก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองอาจจะก้าวขึ้นเรือโจรที่น่ากลัวเกินไปเสียแล้ว…
(จบบท)