บทที่ 175 สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร (ตอนที่ 1)

บทที่ 175 สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร (ตอนที่ 1)

ในตอนแรก เสียงคำรามของมังกรดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ในไม่ช้ามันก็ปรากฏขึ้นและในที่สุดก็กลายเป็นเสียงทื่ออันดันสนั่น

มันสะท้อนไปทุกทิศทาง!

ด้วยเสียงคำรามของมังกรที่ดังก้องอย่างต่อเนื่องจากศูนย์กลางของกองทัพไซบอร์ก ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ลึกล้ำดังขึ้น

ในวินาทีต่อ ดีเฟนเดอร์ส สตีฟและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกตกใจมากกับภาพที่อยู่กึ่งกลางของเหล่าไซบอร์ก ไซบอร์กที่รวมตัวกันอย่างแน่นหนาดูเหมือนจะถูกกระแทกด้วยคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ ทันใดนั้นมันก็ขยายตัวและกระจัดกระจายกลายเป็นเศษซากที่ปลิวว่อน

[คะแนนชื่อเสียงจากแดนนี่ แรนด์ +1200]

[คะแนนชื่อเสียงจากแดร์เดวิล +900]

[คะแนนชื่อเสียงจากลุค เคจ +880]

[คะแนนชื่อเสียงจากเจสซิก้า โจนส์ +1090]

[คะแนนชื่อเสียงจากไอรอนแมน +800]

[คะแนนชื่อเสียงจากกัปตันอเมริกา +1000]

[คะแนนชื่อเสียงจากนาตาชา โรมานอฟฟ์ +790]

ไซบอร์กส่วนใหญ่เหล่านี้มาจากสมาชิกองค์กรใต้ดินของคิงพินและนักเลงที่หายไปจากย่านเฮลคิทเช่น ชีวิตของพวกเขามันไร้ค่าอยู่แล้ว

พิฆาตไร้เทพลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปัดมือของไซบอร์กออกจากไหล่ของเขาและพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า "ก็พิสูจน์คุณค่าของมันดี ขยะก็รังแต่จะสร้างขยะมากขึ้น"

เมื่อก้าวออกมาจากเศษซากไซบอร์ พิฆาตไร้เทพก็มองไปที่ดีเฟนเดอร์สและคนอื่นๆ ที่กำลังตกตะลึง เขาเอียงคอของตน เผยยิ้มออกมา “อืม การอุ่นเครื่องก็จบลงแล้ว ฉันหวังว่าพวกนายจะทำให้ฉันประหลาดใจได้นะ”

“หือ?”

ทันใดนั้นสีหน้าของพิฆาตไร้เทพก็เปลี่ยนไป เขายกแขนขึ้นทันที เขาคว้าลูกธนูที่พุ่งออกมากลางอากาศ

[คะแนนชื่อเสียงจากฮอว์คอาย +500]

“ลูกศร? คิดว่าของเล่นนี้จะทำร้ายฉันได้เหรอ?”

เมื่อมองไปที่ลูกศรในมือของเขา พิฆาตไร้เทพก็เยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม

ทว่าในวินาทีต่อมา ลูกศรในมือของเขาก็ระเบิดขึ้นทันที ทำให้เกิดเปลวไฟที่รุนแรงห่อหุ้มร่างกายส่วนบนของพิฆาตไร้เทพเอาไว้

“น่าสนใจ...”

พิฆาตไร้เทพเปิดฝ่ามือของตนออกมา เพื่อบดขยี้ซากลูกธนูในมือของเขา การระเบิดอย่างกะทันหันและรุนแรงไม่ได้ทำให้เขาได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย เขาหันศีรษะและเลื่อนสายตาไปที่ร่างที่อยู่ห่างไกล เขายิ้มกว้างและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เป็นกลเม็ดที่ดี น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผล”

"อะไรกัน...?!"

เหนืออาคารสูง ฮอว์คอายเห็นว่าลูกศรของเขาไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อพิฆาตไร้เทพเลย ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียด

เขาหยิบลูกธนูสามดอกออกมาจากกระบอกเขา ยิงมันออกไปโดยไม่ลังเล

เมื่อเผชิญหน้ากับลูกธนูทั้งสามของฮอว์คอาย พิฆาตไร้เทพก็โบกแขนของเขา แขนของเขาเร็วมากดูเหมือนภาพเบลอ เขาคว้าลูกศรด้วยมือของเขาและมองลงไปที่พวกมัน จากนั้นเขาก็หันไปยังทิศทางที่ลูกศรพุ่งออกมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา "งั้นฉันจะส่งมันกลับไปแล้วกัน"

เมื่อเสียงของเขาเบาลง พิฆาตไร้เทพก็รวบรวมพลังงานบางอย่างในฝ่ามือของเขา ทุกคนเห็นว่าลูกศรในมือของเขาพร่ามัวและบินกลับไปหาเจ้าของอย่างรวดเร็ว

เหนืออาคารสูง ฮอว์คอายมองไปที่ลูกศรทั้งสามที่กลับมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขากระโดดไปด้านหนึ่งตามสัญชาตญาณ

ตุบ -- ตุบ -- ตุบ --

พิฆาตไร้เทพหันกลับไปมองดีเฟนเดอร์สและคนอื่นๆ โดยไม่สนใจภาพการระเบิดในระยะไกลเลย ขณะที่เขาโบกสะบัดมือไปมา เขาก็ถามว่า “แล้ว? ไหนแสดงความสามารถของพวกนายออกมาสิ...”

ตอนนี้มีเพียงพิฆาตไร้เทพคนเดียว แต่แรงกดดันจากเขาทำให้ทั้งคนเริ่มรู้สึกกังวล

ดวงตาของนาตาชากวาดไปรอบๆ กองทัพไซบอร์ก เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ฉันคิดว่าเราควรถอยไปก่อน ผู้ชายคนนี้มีความสามารถที่เรายังไม่เข้าใจและมันเกินความคาดหมายของเราไปไกล บางทีเราอาจต้องติดต่อขอความช่วยเหลือจากเผิงไหล"

“ปัญหาคือ...เราไม่รู้ว่าเขาจะปล่อยให้เราไปขอความช่วยเหลือไหมต่างหาก” ในฐานะที่เป็นคนเดียวที่เคยต่อสู้กับอีกฝ่ายมาก่อน สีหน้าของแดนนี่นั้นหนักอึ้งพอสมควร ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของพิฆาตไร้เทพเขม็ง ความแข็งแกร่งอันทรงพลังของพิฆาตไร้เทพได้ฝังความกลัวลงไปในจิตใจของพวกเขา

“ตอนนี้เรามีแต่ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น”

กัปตันอเมริกาหยิบโล่ขึ้นมา กระซิบบอกคนอื่นๆ

เขาไม่รู้เรื่องจิ่วโยวและเผิงไหล แต่เขาก็พอรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้แล้ว

"กัปตันพูดถูก"

โทนี่พูดและเห็นด้วยกับคำพูดของสตีฟ "อีกฝ่ายมีตัวคนเดียว มันย่อมต้องมีทางออกเสมอ"

"ถ้าพวกนายไม่คิดจะทำอะไร งั้นฉันจะลงมือก่อนเอง"

หลังจากพูดเช่นนั้น โทนี่ก็บังคับมาร์ค 6 ของเขาและบินขึ้นไปในอากาศ เขาเปิดฝ่ามือทั้งสองข้างและเล็งไปที่ศัตรู

"ฉันขอร่วมด้วย!"

แฟรงค์ยกปืนกลมือขึ้นออกมาอย่างไม่ลังเล

“ดูเหมือนตอนนี้เราจะถอยกลับไปไม่ได้แล้ว” เจสซิก้าเลิกคิ้วขึ้น เธอพูดออกมาและมองไปยังไอรอนแมนกลางอากาศ ที่จริงเธอก็เห็นด้วยกับความคิดของนาตาชา น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ไม่คิดเช่นนั้น

"พูดตามตรง การตัดสินใจนั้นอยู่นอกเหนือการควบคุมของเราตั้งแต่แรกไปแล้ว" เคจเข้าใจดีว่าพิฆาตไร้เทพกำลังบังคับให้พวกเขาสู้

"ยื้อให้ได้นะ"

แมตต์ถอนหายใจพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและโบกไม้นำทางในมือ

...

ในฐานะทหารที่ได้ผ่านสงครามโลกครั้งที่สอง สตีฟก็ไม่ใช่คนที่รวนเรนัก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ถือโล่และเป็นผู้นำในการพุ่งเข้าหาพิฆาตไร้เทพทันที

"นายมีความกล้าหาญที่ดี" เมื่อมองไปที่กัปตันอเมริกาที่วิ่งเข้ามา พิฆาตไร้เทพก็พูดอย่างเฉยเมย "ฉันสงสัยเหลือเกินว่าความแข็งแกร่งของนายจะคู่ควรกับความกล้าหาญของนายหรือเปล่า?"

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเหวี่ยงหมัดใส่กัปตันอเมริกาที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าเขาทันที

ด้วยหนึ่งในสี่ของพลังของร่างแยกและ [คงกระพัน] พลังที่พิฆาตไร้เทพออกแรงในขณะนี้จึงเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของพลังการ์ดระดับบี [เทนชินฮัง]

ไม่ว่าเขาจะชกมันไปโดนที่ใด มันย่อมสร้างความเสียหายอย่างมหาศาล ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่น่ากลัวจากพิฆาตไร้เทพ สตีฟก็ไม่ลังเลที่จะยกโล่ขึ้นและป้องกันการโจมตีที่หนักหน่วงจากอีกฝ่ายทันที

ปัง--

แรงกระแทกที่น่ากลัวพอที่จะทะลุผ่านสิ่งปลูกสร้างได้กระทบลงบนโล่ที่แขนของสตีฟ แต่มันมีเพียงเสียงทื่อเท่านั้น

'คงพอแล้วมั้ง'

ในร้านขายของเก่า เมื่อเห็นผลลัพธ์ ริมฝีปากของไรอันก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก ทว่าใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความประหลาดใจแม้แต่น้อย

ด้วยความที่มันเป็นอาวุธที่กัปตันอเมริกาใช้ โล่ของเขาย่อมเป็นสิ่งที่เรียกว่าอุปกรณ์สุดโกง

"ได้ยังไงกัน?"