บทที่ 174 เดบิวต์ (ตอนที่ 2)

บทที่ 174 เดบิวต์ (ตอนที่ 2)

"พิฆาตไร้เทพ?"

หลังจากได้ยินน้ำเสียงอันกังวลของแดนนี่ นาตาชาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เธอหันไปมองร่างสูงที่ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะสีทอง เนื่องจากหมวกนั่น มันทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจนนัก แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งบรรยากาศอันน่าสะพรึงที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาได้เลย

นอกจากนี้ คนผู้นี้ยังสามารถสังหารอีวานด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“ใครคือพิฆาตไร้เทพ?” เมื่อมองไปที่ร่างสูงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ ความรู้สึกไม่สบายใจในใจของสตีฟก็เริ่มพุ่งขึ้นมา เขาหันหน้าไปทางนาตาชาที่อยู่ข้างหลังเขาโดยไม่รู้ตัวและถามออกมา

“ตัวปัญหา”

การปรากฏตัวของพิฆาตไร้เทพไม่ได้อยู่ในการคาดการณ์ของนาตาชาอย่างแน่นอน เธอมองไปที่ร่างสูงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่ง่ายหรอกกัปตัน เขางานหยาบกว่าคนที่เราเพิ่งปะทะด้วยอีก”

เมื่อรับรู้ถึงความกังวลในน้ำเสียงของนาตาชา ความไม่สบายใจของสตีฟก็ชัดเจนยิ่งขึ้น เขามองขึ้นไปที่พิฆาตไร้เทพและถามทันทีว่า "อันตรายแค่ไหน?"

“ถ้าเราไม่ระวังตัว เราทุกคนอาจตายที่นี่ได้”

เมื่อนึกถึงความสามารถที่อาจารย์โรชิได้เผยออกมาก่อนหน้านี้ นาตาชาก็เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแล้ว

“ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ ที่นายรอดมาได้...” พิฆาตไร้เทพเงยหน้าขึ้นมองแดนนี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก น้ำเสียงของร่างแยกได้เผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ แต่ไม่นานนักมันก็แค่นเสียงออกมา “แต่มันไม่สำคัญหรอก เพราะชะตากรรมของนายจะจบลงในไม่ช้า”

...

“นายเป็นใคร? ทำไมนายถึงฆ่าอีวาน?”

โทนี่ละสายตาจากอีวานไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะมองไปที่ร่างแยกและเอ่ยถามออกมา

“ฉันงั้นเหรอ? ฉันคือจิ่วโยว พิฆาตไร้เทพ”

"จิ่วโยว! พิฆาตไร้เทพ?"

[คะแนนชื่อเสียงจากไอรอนแมน +200]

โทนี่ไม่คุ้นเคยกับชื่อที่ยิ่งใหญ่เกินจริงนี้ แต่เขาก็พอจะเริ่มเข้าใจตัวตนของจิ่วโยวหน่อยแล้ว เขาได้ยินเรื่องนี้จากเจสซิก้าเมื่อไม่นานมานี้

ดวงตาของร่างแยกกวาดไปยังโทนี่ สตีฟและดีเฟนเดอร์ส มีรอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของพิฆาตไร้เทพ "อยากรู้ว่าทำไมฉันถึงฆ่ามันงั้นเหรอ? ฉันก็แค่กำจัดขยะที่ไม่เชื่อฟัง"

ในขณะที่พูด พิฆาตไร้เทพก็เงยหน้าขึ้นมองไซบอร์กที่อัดแน่นอยู่รอบตัวเขา "ดูเหมือนว่าพิมพ์เขียวของดร.เฉินจะมีประโยชน์มากกว่าที่ฉันคิดไว้"

เมื่อฟังคำพูดของพิฆาตไร้เทพ สีหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กของโทนี่ก็เปลี่ยนไปครู่หนึ่ง

เพราะการตายของอีวาน กองทัพไซบอร์กจึงหยุดชะงักไปชั่วขณะ แต่ในไม่ช้า สิ่งที่เขาพูดออกมาก็เริ่มแสดงผล ไซบอร์กเงยหน้าขึ้น มองพิฆาตไร้เทพที่ยืนอยู่ข้างร่างของอีวาน คำสั่งชุดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของพวกเขา พวกเขาเริ่มเพิกเฉยต่อดีเฟนเดอร์สและคนอื่นๆ ที่กำลังต่อสู้ทันที พวกเขาเริ่มพุ่งเข้าหาพิฆาตไร้เทพ

"เกิดอะไรขึ้นกัน?" เมื่อมองไปที่กองทัพไซบอร์กที่พุ่งเข้าหาพิฆาตไร้เทพ เจสซิก้าก็เลิกคิ้วและอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

“ดูเหมือนว่าอีวานจะไม่เพียงแต่ทิ้งคำสั่งให้พวกไซบอร์กโจมตีเหมือนที่เขาบอก คงจะมีคำสั่งหนึ่งที่ให้เลือกเป้าหมายคือคนที่ฆ่าเขา”

เมื่อสังเกตเห็นการกระทำของกองทัพไซบอร์ก โทนี่ก็เริ่มวิเคราะห์

"แล้ว...? คำสั่งของอีวานจึงกลายเป็นช่วยเราแทนงั้นเหรอ?” สีหน้าของเจสซิก้าดูงุนงงเล็กน้อย

ไม่เพียงแต่สีหน้าของเจสซิก้าเท่านั้น แต่สีหน้าของดีเฟนเดอร์สและสตีฟก็เหมือนกัน

เพราะเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอยู่เลย ในชั่วพริบตา เป้าหมายของพวกเขาก็หันไปหาเป้าหมายเดียวกัน

"ก็คงประมานนั้น" โทนี่พยักหน้า สีหน้าของเขาดูสับสนพอๆ กัน

เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทางอีวานเองก็คงไม่เคยคิดเลยว่าตัวเขาจะตายเร็วเช่นนี้ ทำให้กลับกลายเป็นว่าวิธีแก้แค้นของเขาดันเป็นการช่วยโทนี่เสียอย่างนั้น

...

ในสถานการณ์เช่นนี้ คนเดียวที่ดูแย่ที่สุดคงเป็นร่างแยกที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าไซบอร์ก

ไม่สิ เพื่อให้ถูกต้องมากยิ่งกว่า คงต้องบอกว่าเป็นไรอันในร้านขายของเก่า

เขาไม่เคยฝันเลยว่าตัวเขาผู้มอบ [พิมพ์เขียวโรโบค็อพ] จะถูกล้อมโดยคนที่ถูกดัดแปลงเหล่านี้

'นี่ถือว่าเป็นการยิงเท้าตัวเองหรือเปล่าเนี่ย?'

แม้ว่าจะพูดไม่ออก แต่ไรอันก็ไม่กลัวกองทัพไซบอร์กเหล่านี้เลย แม้ว่าไซบอร์กเหล่านี้ที่อีวานดัดแปลงจะทรงพลัง แต่การจะสร้างความเสียหายแก่ร่างแยกของเขาก็เป็นสิ่งที่ได้แต่ฝันเท่านั้นแหละ

พิฆาตไร้เทพยกมือขึ้นและคว้าศีรษะของไซบอร์กทันที ใบหน้าภายใต้หมวกของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขากล่าวออกมาอย่างสนุกสนาน "น่าสนใจ ฉันอยากรู้ว่านายจะทำให้ฉันประหลาดใจได้มากแค่ไหนหลังจากการดัดแปลงของอีวาน..."

ไซบอร์กไม่ลังเลที่จะเปลี่ยนแขนของตนเป็นอาวุธและยิงขึ้นไปหาเขา ไซบอร์กตัวอื่นๆ ก็เริ่มยิงกระสุนออกจากปากกระบอกปืน

ในตอนแรก ทุกคนก็ได้ยินเสียงจากปากกระบอกปืน ทว่าพอผ่านไป เสียงกระสุนปืนจากเหล่าไซบอร์กก็เลือนหาย

“จบแล้วเหรอ?”

เมื่อมองไปยังพิฆาตไร้เทพที่ถูกเหล่าไซบอร์กรุมโจมตี เจสซิก้าก็กลืนน้ำลาย

“เจอแบบนี้ เขาคงไม่รอดหรอก ใช่ไหม?”

เจสซิก้าค่อนข้างดีใจที่เมื่อเธอต่อสู้กับไซบอร์ ก็จะมีเหล่าดีเฟนเดอร์สคนอื่นๆ คอยช่วยแบ่งเบาภาระของเธอ ถ้าเกิดเธอเจอเช่นนี้ เธอคงมีสภาพไม่ต่างกับพิฆาตไร้เทพแน่

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ เจสซิก้าก็ไม่คิดหรอกว่าเธอจะมีโอกาสรอดออกไปได้ แม้ว่าเธอจะมีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ แต่มันก็มีขีดจำกัดอยู่

"บางทีแหละนะ" เคจพูดด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจนัก

นาตาชาขมวดคิ้วกับภาพตรงหน้า สัญชาตญาณที่เฉียบแหลมของเธอทำให้เธอลังเลที่จะตัดสินสิ่งต่างๆ เร็วเกินไป

แดนนี่เองก็ไม่เชื่อว่าพิฆาตไร้เทพจะตกหลุมพรางไซบอร์กเหล่านั้นได้ง่ายขนาดนี้

“...” สตีฟมองทุกอย่างตรงหน้าด้วยสีหน้าเงียบงัน

"จาร์วิส?"

"ขอโทษครับท่าน มีไซบอร์กมากเกินไป มันปิดกั้นเครื่องสแกนของผม..."

"ยัง มันยังไม่จบ!"

ในขณะนั้นเอง ขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับกลุ่มไซบอร์กที่รวมกันเป็นยอดเขา แมตต์ก็อุทานออกมาทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ฉันได้ยินเสียงเขา เขายังไม่ตาย ระวังตัวด้วย!”

“อะไรนะ?!”

เมื่อได้ยินคำเตือนของแมตต์ แม้ว่าทุกคนจะรู้อยู่แล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงตกใจเล็กน้อย

ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงมังกรคำรามอย่างแผ่วเบาดังมาจากส่วนลึกของกองทัพไซบอร์ก