บทที่ 154 ปืนใหญ่พลังจิต

บทที่ 154 ปืนใหญ่พลังจิต

แส้ของอีวานถูกห่อหุ้มด้วยไฟฟ้าสีขาวที่มองไม่เห็น มีนบินไปหาโทนี่เหมือนอสรพิษอัสนี

หากการโจมตีครั้งนี้โดน แม้ว่าโทนี่จะได้รับการปกป้องด้วยชุดเกราะของเขา แต่มันก็คงทำให้โทนี่ต้องทนทุกข์ทรมาน

ทว่าในขณะนั้นเอง ร่างผอมแห้งได้ปรากฏขึ้นระหว่างทั้งสอง

เขาเอื้อมมือไปจับแส้ของอีวาน กระแสไฟฟ้าที่รุนแรงปะทุขึ้นจากแส้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลต่อร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาเลย

“อะไรกันเนี่ย?!”

[คะแนนชื่อเสียงจากอีวาน แวนโก +185]

[คะแนนชื่อเสียงจากโทนี่ สตาร์ค +75]

[คะแนนชื่อเสียงจากนาตาชา โรมานอฟฟ์ +60]

'ดูเหมือนว่าคะแนนจะขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่ตกใจสินะ ยิ่งคุ้นเคยก็ยิ่งน้อยลงไป'

ภายในร้านขายของเก่า ไรอันมองไปที่คะแนนที่ปรากฏในแผงระบบและครุ่นคิด

เห็นได้ชัดว่าทั้งโทนี่และนาตาชาต่างก็รู้ความสามารถของอาจารย์โรชิดีอยู่แล้วในระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะตกใจ แตกต่างจากอีวานที่เพิ่งพบกับอาจารย์โรชิ

กล่าวโดยสรุปแล้วคือ ยิ่งพวกเขาได้เห็นมากเท่าไร ความตกใจก็ยิ่งน้อยลงมากเท่านั้น

'ดูเหมือนว่าฉันต้องปรับแผนสำหรับอนาคตสักหน่อยแล้ว ฉันคงไม่สามารถพึ่งพาตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในการเก็บคะแนนชื่อเสียงบ่อยเกินไปได้สินะ'

ในร้านขายของเก่า ไรอันยังคงคิดเกี่ยวกับแผนการของเขาในขณะที่อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้กับอีวานก็ยังไม่จบลง

แม้ว่าโทนี่และนาตาชาจะให้คะแนนน้อยลงเพราะเจอมาบ่อยเกินไป แต่อีวานถือได้ว่าเป็นคนใหม่ อาจารย์โรชิเป็นคนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์สำหรับเขา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะให้คะแนนมากมาย

ด้วยเหตุนี้ไรอันจึงควบคุมร่างแยกของตัวเขาเอง ด้วยความพยายามเล็กน้อยของอาจารย์โรชิ เขาดึงแส้ของอีวาน ดึงทั้งคนและชุดเกราะทั้งหมดเข้าหาตัวเอง

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน!"

[คะแนนชื่อเสียงจากอีวาน แวนโก +210]

เมื่อเห็นอาจารย์โรชิดึงตัวเองและชุดเกราะของเขาด้วยร่างผอมนั่น อีวานก็ไม่สามารถปิดบังสีหน้าที่ตกตะลึงได้ ความแข็งแกร่งของอาจารย์โรชิ มันไปไกลเกินกว่านิยามคำว่าชายแก่คนหนึ่งได้แล้ว

ในขณะนั้นเอง ภายในสายตาของเขา อาจารย์โรชิได้เปลี่ยนจากชายชราร่างผอมเป็นสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์

ปัง  ปัง  ปัง--

อีวานรู้ว่าถ้าเขาเข้าใกล้อาจารย์โรชิ เขาจะจบไม่สวยแน่ เขาเห็นได้จากชุดเกราะของหุ่นยนต์ที่ไม่อาจใช้งานได้อยู่รอบตัวเขา ดังนั้นเขาจึงขยับชุดของตัวเองอย่างรวดเร็ว เริ่มบินขึ้นไปข้างบนด้วยไอพ่นเปลวไฟที่รุนแรงจากฝ่าเท้าของเขา

"ไม่เลว"

อาจารย์โรชิคนปัจจุบันเป็นเพียงร่างแยกที่มีความแข็งแกร่งเพียงหนึ่งในสี่เท่านั้น เขาไม่ได้แข็งแกร่งเท่าการ์ด [อาจารย์โรชิ] ของแท้

เมื่อรู้สึกถึงแรงฉุดกระชากจากฝ่ามือของตน ร่างแยกก็ยิ้มเล็กน้อย เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวในการต่อสู้กับอีวานอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงปล่อยมือให้อีกฝ่ายบินออกจากระยะการโจมตีของเขา

"ฟิ้ว..."

เมื่อควบคุมชุดเกราะและบินขึ้นไปในอากาศได้ อีวานก็มองลงไปที่อาจารย์โรชิที่ยังคงอยู่บนพื้น ใบหน้าหยาบกร้านใต้หมวกเหล็กดูโล่งใจเล็กน้อย

ทว่าในวินาทีต่อมา เขาก็เห็นว่าจุดที่ที่ร่างนั้นยืนอยู่ตรงหน้ากลับว่างเปล่า

“อะไรเนี่ย?!”

"ตามหาฉันอยู่เหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงคนสูงอายุจากด้านหลัง อีวานไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้าตกใจ

เขาหันร่างไปโดยไม่รู้ตัว จนพบกับอาจารย์โรชิซึ่งอยู่บนพื้นเมื่อครู่นี้กำลังลอยอยู่กลางอากาศ มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า

[คะแนนชื่อเสียงจากอีวาน แวนโก +300]

[คะแนนชื่อเสียงจากโทนี่ สตาร์ค +230]

[คะแนนชื่อเสียงจากนาตาชา โรมานอฟฟ์ +190]

แม้ว่าร่างแยกจะไม่ทรงพลังเท่าอาจารย์โรชิตัวจริง แต่ร่างแยกที่ทำหน้าที่เป็นอาจารย์โรชิในตอนนี้มีความสามารถบางอย่างที่เขาไม่มี

วิชาเหินเวหาเป็นวิชาอันเอกลักษณ์ของ [สำนักนกกระเรียน] เป็นความสามารถที่ [วิชาเต่า] ของอาจารย์โรชิไม่มี

“ตัวตนอมตะบินได้ด้วยงั้นเหรอ?”

เมื่อมองขึ้นไปเห็นร่างแยกที่ลอยอยู่กลางอากาศ โทนี่ก็อดไม่ได้ที่จะถามนาตาชาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ตัวตนอมตะผู้นี้ไม่เคยแสดงความสามารถในการบินของเขาออกมาก่อน

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” นาตาชาส่ายศีรษะขณะที่เธอจ้องมองร่างบนอากาศอย่างเงียบๆ

ความสามารถใหม่ที่อาจารย์โรชิแสดงออกมานั้นได้ทำให้เจ้าหน้าที่ขององค์กรชีลด์อย่างเธอได้แต่นึกถึงความแข็งแกร่งของเผิงไหล นาตาชาจำได้อย่างชัดเจนว่าอาจารย์โรชิได้กล่าวว่า เขาไม่ได้เป็นตัวตนอมตะเพียงคนเดียว

“แกบินได้ด้วยเหรอ!?”

อีวานมองไปที่อาจารย์โรชิกลางอากาศ เขาไม่สามารถซ่อนสีหน้าประหลาดใจได้อีกต่อไป ถึงแม้ตัวเขาก็จะบินได้ แต่เขายังจำเป็นต้องพึ่งพาชุดเกราะของเขา ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาดันสามารถบินได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีเลยสักนิดเดียว

“ต้องได้อยู่แล้วสิ”

ไรอันพยักหน้าเบาๆ และตอบด้วยน้ำเสียงอันแสนผ่อนคลาย

อีวานรู้สึกว่าการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ของเขาได้ถูกท้าทาย "มันเป็นไปได้ยังไงกัน?! มนุษย์ไม่มีทางจะบินได้หากไม่ใช้อะไรัสกอย่างแน่"

อาจารย์โรชิ “นั่นเป็นเพราะฉันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา ฉันคือผู้อมตะ”

"ผู้อมตะ?!"

[คะแนนชื่อเสียงจากอีวาน แวนโก +245]

"อืม คุยกันแค่นี้ก็คงพอแล้ว" เมื่อสะสมคะแนนได้อีกครั้ง ไรอันจึงมองไปที่อีวานผ่านร่างแยก เขาคิดว่าถึงเวลาที่จะยุติเรื่องตลกนี้แล้ว ความวุ่นวายที่อีวานก่อขึ้นนั้นยิ่งใหญ่ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อไรอันมากนัก

เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยและมองไปทางอีวาน เดิมทีเขาต้องการกำจัดอีกฝ่ายด้วยพลังคลื่นเต่า แต่เมื่อเขากำลังใช้มัน ก็ดูเหมือนว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ เขาเปลี่ยนท่าทางจากพลังคลื่นเต่าและกุมมือเปิดกว้างด้วยมือข้างเดียวแทน ก่อนจะตะโกนออกมาว่า "ย๊าก--"

ขณะที่เสียงของอาจารย์โรชิเบาลง ลำแสงพลังงานสีขาวจากฝ่ามือของเขาก็รวมตัวกันเป็นคลื่นแสงอันทรงพลังและโจมตีอีวาน

แม้ว่าปืนใหญ่พลังจิตจะไม่ทรงพลังเท่าพลังคลื่นเต่า แต่มันก็ยังเป็นท่าทรงพลังมาก ทั้งยังมีความสามารถในการเพิ่มพลังตามความแข็งแกร่งของผู้ใช้เอง

ตู้ม--

ด้วยพลังที่รุนแรงจากปืนใหญ่พลังจิต ทำให้อีวานที่ไม่ได้มีสิ่งใดคอยยื้ออยู่กลางอากาศก็ถูกพัดกลับไปที่พื้น ราวกับว่าเขาถูกลูกบอลกระเด้งใส่ ผลพวงของการระเบิดทำให้เกิดปล่องภูเขาไฟบนพื้น ร่างของอีวานกระแทกอยู่กึ่งกลางของมัน ชุดเกราะของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ กระจัดกระจายไปทั่ว ดูเหมือนว่าเขาจะไร้ซึ่งวิญญาณเหลืออยู่ในกายาแล้ว

[คะแนนชื่อเสียงจากอีวาน แวนโก +1200]

[คะแนนชื่อเสียงจากโทนี่ สตาร์ค +200]

[คะแนนชื่อเสียงจากนาตาชา โรมานอฟฟ์ +150]