บทที่ 69: ปฏิเสธ
บทที่ 69: ปฏิเสธ
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 69: ปฏิเสธ
ในช่วงบ่าย จำนวนคนเข้าคิวหน้ารถขายอาหารค่อยๆ ลดลง
หลังจากที่เกี๊ยวนึ่งชิ้นสุดท้ายขายหมด [เชลล์] ก็มองดูส่วนผสมที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย เขาหันไปหาแขกที่ยังรอคิวอยู่หน้ารถขายอาหารแล้วก็กล่าวขอโทษออกมา
“ขอโทษด้วยทุกท่าน ของหมดแล้ว”
“โอ้ ไม่นะ!”
“ไม่เอาน่า ฉันเข้าแถวรอตั้งนาน!”
“ไหงโชคร้ายแบบนี้? ฉันคิวต่อไปเองนะ”
“คุณทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ? ผมมาที่นี่เพื่อเกี๊ยวของคุณโดยเฉพาะเลยนะ”
แม้ว่าลูกค้าที่เหลือจะประท้วง แต่ [เชลล์] ก็ส่ายศีรษะไป "ฉันไม่มีส่วนผสมเหลืออีกแล้ว ถ้าต้องการเกี๊ยวอีกก็โปรดกลับมาในวันพรุ่งนี้”
หลังจากโน้มน้าวลูกค้าไปอย่างสุภาพให้กลับมาในวันพรุ่งนี้ เชลล์ก็ชำเลืองมองไปยังตึกสตาร์กอินดัสตรีส์ที่อยู่ด้านหลังเขา จากนั้นเขาก็หันกลับมาและเริ่มเก็บอาหารบนรถขายอาหาร แม้ว่าเขาจะดูเหมือนกำลังขับรถขายอาหารและทำงานเหมือนเจ้าของรถขายอาหาร แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อขายอาหารจริงๆ
คะแนนชื่อเสียงต่างหากที่เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของไรอัน นี่คือสาเหตุที่ร่างแยก [เชลล์] ของเขาได้ปรากฏตัวต่อหน้าบริษัทสตาร์กอินดัสตรีส์
น่าเสียดายที่โทนี่ไม่ปรากฏตัวในสตาร์กอินดัสตรีส์เลย 'น่าเสียดายจริงๆ...'
โชคดีที่ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ผิดหวัง
เขาเหลือบมองไปยังเจ้าหน้าที่โคลสัน ซึ่งซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลนัก
ในร้านขายของเก่า ไรอันรู้สึกสบายใจพอสมควร
"นายนี้เองที่เป็นคนขาย... แฮปปี้ เขาขายอะไรอยู่หน้าตึกของฉันนะ?” ขณะที่ไรอันกำลังบอกให้ร่างแยกของเขาเก็บรถขายอาหารแล้วกลับมา เสียงที่ดูไม่ค่อยสนใจอะไรนักก็ได้ดังขึ้น
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นโทนี่ สตาร์ก ซึ่งเป็นขาประจำข่าวซุบซิบประจำเมืองนิวยอร์กกำลังยืนอยู่หน้ารถขายอาหารขึ้นลงไปมา
"ติ่มซำ โทนี่" แฮปปี้ที่อยู่ด้านข้างรีบบอกเขา
ในระยะไกล เจ้าหน้าที่โคลสันสังเกตเห็นร่างที่ปรากฏขึ้นหน้ารถขายอาหาร จึงก้าวไปข้างหน้า จากนั้นจึงหยุดลงพร้อมกับขมวดคิ้ว
'ทำไมโทนี่ สตาร์คถึงมาที่สบริษัทสตาร์กอินดัสตรีส์ตอนนี้กัน?'
“อ๋อ ติ่มซำสินะ” โทนี่เลิกคิ้ว ดูสับสนเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันหน้าไปทางรถขายอาหารของ [เชลล์] แล้วกล่าวว่า "ขออาหารจานที่ดีที่สุดของนายมาจานหนึ่งหน่อย"
การปรากฏตัวของโทนี่ค่อนข้างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงสำหรับไรอันเลย
ถ้าเป็นไปได้ เขาคงจะเต็มใจทำอาหารและสะสมคะแนนชื่อเสียงจากโทนี่แล้ว นั่นคงเป็นกำไรสองเท่าเลย แต่ว่ามันมีข้อจำกัดอยู่ หนึ่งคือมีส่วนผสมเหลืออยู่ในรถขายอาหารไม่มากนัก และอีกประการหนึ่งคือมีเจ้าหน้าที่องค์กรชีลด์คอยเฝ้าดูอยู่แต่ไกล ไรอันไม่คิดจะทิ้งการ์ด [เชลล์] ไปเร็วเกินไป หากเจ้าหน้าที่โคลสันสงสัยว่าตัวตนของเชลล์มีความผิดปกติ คงแย่แน่
ดังนั้นหลังจากที่ลังเลอยู่พักใหญ่ ไรอันจึงตัดสินใจปล่อยให้ร่างแยกแสดงตัวตนของ [เชลล์] ต่อไป
“ฉันขอโทษด้วย แต่ร้านเราปิดแล้ว” จากภายในรถขายอาหาร ร่างแยกส่ายศีรษะและพูดตอบโทนี่ไปตามตรง
“ปิดแล้วเหรอ?”
โทนี่กระพริบตาและมองไปรอบๆ รถขายอาหารหลายคันที่ยังคงยุ่งอยู่กับการให้บริการลูกค้า “ปิดตอนนี้เนี่ยนะ?”
“วัตถุดิบใกล้หมดแล้ว ถ้านายต้องการจะซื้อก็มาเข้าแถวแต่พรุ่งนี้เช้า” หลังจากพูดจบ ไรอันก็ควบคุม [เชลล์] ให้หันกลับมา จงใจเมินเฉยต่อสีหน้าไม่สบอารมณ์ของโทนี่ และยังคงเก็บข้าวของในรถขายอาหารต่อไป
โทนี่เลิกคิ้วขึ้น มองไปยังร่างที่ไม่สนใจเขาและถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "เอิ่ม นายไม่รู้จักฉันเหรอ?"
“แล้วนายเป็นใครกันล่ะ?” ซึ่งในรถขายอาหาร [เชลล์] ยังคงรักษาอุปนิสัยของเชฟที่มักไม่ค่อยแยแสของเขาเอาไว้เช่นเดิม
โทนี่ไม่คิดจะตอบชื่อของเขาออกมาอย่างแน่นอน เขาจึงกล่าวว่า "อาคารของฉันอยู่ตรงนั่นไง"
“แล้ว?”
เดิมทีโทนี่คิดว่าหลังจากได้รู้จักตัวตนของเขา อีกฝ่ายคงจะตกใจ
ทว่าปฏิกิริยาของเจ้าของรถขายอาหารกลับแตกต่างไปจากที่เขาคาดไว้อย่างสิ้นเชิง
“อย่างที่บอกไป ถ้าอยากกินก็มาเข้าแถวพรุ่งนี้เช้า”
หลังจากพูดจบ เขาไม่รอให้โทนี่โต้ตอบ [เชลล์] ได้เดินออกจากรถขายอาหารและดึงบานประตูหน้าต่างด้านข้างลงมา
[คะแนนชื่อเสียงจากโทนี่ สตาร์ค +40]
"แฮปปี้"
ที่หน้าบริษัทสตาร์กอินดัสตรีส์ โทนี่เฝ้าดูรถขายอาหารที่ขับออกไป เขาบอกกับแฮปปี้ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก "ฉันอยากเห็นอาหารของเจ้าหมอนั้นอยู่บนโต๊ะของฉันภายในเช้าวันพรุ่งนี้ ภาวนาให้มันมีรสชาติดีแบบที่นายบอกเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้มีใครสักคนล้างรถทั้งหมดในโรงรถของฉันด้วยมือแน่"
[คะแนนชื่อเสียงจากแฮปปี้ โฮแกน +25]
...
"เธอมาสายนะ"
ภายในสำนักงานกฎหมาย ลุคพูดขณะที่เจสซิก้าเดินเข้ามา
ขณะที่นั่งบนเก้าอี้ แมตต์ก็ได้ยินเสียงเจสซิก้าเดินเข้ามา เขาหันหน้าไปทางเธอและขมวดคิ้ว
"โทษที" เจสซิก้ากล่าวขอโทษหลังจากเกาผมอันยุ่งเหยิงของเธอ “พอดีมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นน่ะ”
แมตต์ “มีคนตามคุณมาเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำถามของแมตต์ ลุคก็เปลี่ยนสีหน้าและลุกขึ้นยืนทันที เขาเดินไปที่ประตู “นั่นใครกัน? คนจากเดอะแฮนเหรอ?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” แมตต์ส่ายศีรษะแล้วจับไม้นำทาง “ผมได้ยินเสียงแค่คนเดียว”
เจสซิก้ามองดูปฏิกิริยาของทั้งสองแล้วรีบยกมือขึ้นหยุด "ที่จริงพวกนายไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ ฉันเชิญผู้ชายที่อยู่หน้าประตูมาเอง”
“เธอเชิญเขามาเหรอ?”
คำพูดของเจสซิก้าทำให้บรรยากาศตึงเครียดในออฟฟิศผ่อนคลายลง แต่ลุคก็ยังไม่ผ่อนคลายลงเลย เขาขมวดคิ้วใส่เจสซิก้า “เจสซิก้า เธอน่าจะรู้ว่าเราจะทำอะไรต่อไปนะ”
"แน่นอน ฉันรู้ดีน่า" เจสสิก้าพยักหน้าแล้วหันศีรษะไปที่ประตูสำนักงาน จากนั้นจึงเรียกบุคคลนั้นให้เข้ามา “เข้ามาได้เลย”
เมื่อเสียงของเจสซิก้าดังขึ้น ประตูสำนักงานกฎหมายของแมตต์ก็เปิดออก
ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีขาวได้เดินเข้ามา ใบหน้าของเขาส่วนใหญ่ถูกคลุมด้วยหมวกคลุมสีขาว เผยให้เห็นเพียงคางเรียวยาวของเขา
เมื่อมองดูทุกคนในออฟฟิศ ชายคนนั้นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ผมชื่อเวสลีย์ กิบสัน ผมมาจากภาคี"