บทที่ 42: ชื่อ
บทที่ 42: ชื่อ
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 42: ชื่อ
[คะแนนชื่อเสียงจากลุค เคจ +35]
[คะแนนชื่อเสียงจากเฮนรี่ +50]
"เธอทำได้ยังไงกัน?
หลังจากนั้น ป๊อบก็มีสีหน้าตกตะลึงบนใบหน้าของเขา เขามองไปที่ไรอัน ซึ่งดูเหมือนว่าจะทำทุกอย่างได้เป็นธรรมชาติมาก
การเตะกระป๋องไม่มีอะไรน่าทึ่งหรอก แต่การที่สามารถเตะกระป๋องที่สูงขึ้นไปบนท้องฟ้าได้จนไม่มีใครรู้ว่ามันไปที่ไหนเหมือนไรอันมันน่าประหลาดใจมาก
เพราะเห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้เหนือกว่าความแข็งแกร่งของคนทั่วไป แม้ว่าคนปกติจะเตะอย่างสุดกำลัง แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเตะมันขึ้นไปบนท้องฟ้า
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากรูปลักษณ์ที่ผ่อนคลายของไรอัน ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใช้พละกำลังอย่างเต็มที่เลย
ลุคมองไปยังกางเกงม้วนของไรอัน ต้นขาอันทรงพลังของเขา บางทีอาจเป็นเพราะลุคเคจเองก็มีความสามารถพิเศษ เขาจึงไม่ประหลาดใจเท่ากับป๊อบ
ทว่าลุคก็เริ่มอยากรู้ถึงที่มาพลังของไรอัน
เขารู้สึกได้ว่าความสามารถของไรอันไม่เหมือนกับความสามารถของตัวเขาเองที่เขาได้มาโดยบังเอิญจากการทดลอง
"[ขาเหล็กอันยิ่งใหญ่] มันเป็นชื่อของกังฟูที่ผมเรียนรู้มาจากเผิงไหล”
"กังฟู?"
ตั้งแต่ทศวรรษ 1970 วัฒนธรรมศิลปะการต่อสู้ของจีนได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกา ดังนั้นเมื่อไรอันพูดคำว่า 'กังฟู' ลุคและป๊อปก็ไม่เห็นว่ามันแปลก พวกเขาพยักหน้าเป็นอันรับรู้กัน คิดว่ามันเป็นแบบเดียวกัน
'นี่แหละน่าคนเรา เหมารวมแล้วก็คิดไปเอง'
เมื่อมองไปที่สีหน้าของทั้งสอง ไรอันก็ส่ายศีรษะพลางถอนหายใจออกมา 'ดูเหมือนวิชากังฟูจีนจะได้รับความนิยมมากเกินไปในอเมริกาสินะ'
ในเมื่อวิชากังฟูได้ถูกถ่ายทอดผ่านภาพยนตร์ จนพวกเขารู้กันโดยส่วนใหญ่แล้วว่ามันคืออะไร ไรอันก็คงไม่จำเป็นต้องอธิบายรายละเอียดอะไรมาก แต่การจะอธิบายให้ถึงแก่นว่ากังฟูคืออะไร คงใช้เวลานานจนหมดวันก็ยังไม่จบแหง
“ขาเหล็กกับยอดมนุษย์สินะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะเจอยอดมนุษย์สองคนในคราวเดียวกัน”
“ป๊อบ หยุดเรียกผมแบบนั้นได้แล้วน่า” ลุคส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้กับชื่อเล่นที่ป๊อบตั้งให้
เฮนรี่: “นี่ นายกันกระสุนได้นะ ถ้าฉันมีพลังแบบนาย สิ่งที่ฉันจะทำคือการตั้งชื่อให้ตัวเองก่อนเลย ถ้ามีคนใช้ก่อน คงตลกไม่ออกแน่”
ลุคเคจ: “ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกป๊อบ เพราะไม่มีใครรู้ว่าผมทำอะไรได้บ้างสักหน่อย”
ป๊อบส่ายศีรษะพลางมองไปที่ชายร่างสูงตรงหน้า “อย่าพูดว่าไม่เลยลุค อาซิงอาจพูดถูก นายควรออกไปช่วยเหลือผู้อื่น บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่พระเจ้าให้พลังพิเศษเหล่านี้แก่นาย”
“เหมือนกับที่เรวาพูด” คำพูดของป๊อบทำให้ลุคนึกถึงอะไรบางอย่างได้ชัดเจน
“บางทีเธออาจจะพูดถูก นายไม่เคยคิดเรื่องที่นายจะสามารถช่วยผู้อื่นได้ด้วยพลังเหล่านี้งั้นเหรอ? บางทีนายควรจะทะเยอทะยานสักหน่อยนะลุค ใช้พลังของนายเพื่อช่วยผู้คนให้มากขึ้นอย่างที่อาซิงบอกให้เปลี่ยนย่านฮาร์เลม”
ลุคเคจ: “บางทีความทะเยอทะยานของผมก็คือการกวาดผมในร้านตัดผม ล้างจานในไนท์คลับและขอให้คนอื่นไม่มายุ่งกับผมไม่ได้เหรอ?”
"นายหนีไม่พ้นหรอก" ในขณะนั้นเอง ไรอันที่เฝ้าดูอยู่ก็พูดขึ้นว่า "นายสามารถหนีไปได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่ใช่ตลอดชีวิต"
"นายคิดว่าฉันต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้หรือไง?"
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของไรอันได้ทำให้ลุคหวนนึกถึงความทรงจำในอดีต เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวและถึงกับขึ้นเสียงออกมา "ฉันถูกใส่ร้าย ถูกทุบตี ถูกขังเหมือนปลาเวรในถังเพื่อการทดลอง เมื่อฉันออกมา ฉันก็มีความสามารถแปลกๆ แบบนี้"
ป๊อบ: "ความสามารถพวกนี้ช่วยชีวิตนายไว้"
ลุคเคจ: "มันทำลายชีวิตของผมต่างหาก! ผมน่ะไม่เคยต้องการที่จะมีความสามารถแบบนี้สักหน่อย บางครั้งผมก็คิดว่าถ้าผมไม่มีความสามารถแบบนี้ เรวาคงจะไม่ตาย! และผมคงจะไม่ต้องซ่อนตัวแบบนี้!”
ป๊อบ: “แล้วไงล่ะลุค? ฟังฉันนะ มันเป็นอดีตที่ผ่านไปแล้ว. และทิศทางเดียวในชีวิตที่สำคัญคือการก้าวไปข้างหน้า อย่าถอยหลังเด็ดขาด”
“ตอนนี้ผมแค่อยากใช้ชีวิตธรรมดาๆ เท่านั้นเอง” เขาส่ายศีรษะและกล่าวออกไป เห็นได้ชัดว่าคำพูดของป๊อบไม่สามารถโน้มน้าวให้ลุคออกมาจากอดีตที่เจ็บปวดของเขาได้
'โชคดีที่จุดมุ่งหมายของฉันมีแค่คะแนน ไม่ใช่การรักษาบาดแผลใจของคนอื่นสักหน่อย ไม่อย่างนั้น เขาคงจะเล่นใหญ่กว่านี้แล้ว'
เมื่อมองดูฉากประทับใจระหว่างทั้งสอง หัวใจของไรอันก็รู้สึกยินดีมาก
ทว่าในขณะนี้เอง เสียงของบางสิ่งที่ถูกทุบได้ดังมาจากระยะไกล มันทำให้เส้นประสาทของเขาซึ่งผ่อนคลายลงเล็กน้อยพลันกระชับขึ้นอีกครั้งในทันที
เพราะทิศทางที่มาของเสียงเหล่านี้ชัดเจน...
"มันมาจากร้านอาหารของคอนนี่!"
เฮนรี่หันศีรษะและพึมพำ
จากนั้นเขาก็เห็นไรอันที่ยืนอยู่ข้างๆ เขารีบตรงไปที่ร้านอาหารด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากเขาสัญญากับคุณนายคอนนี่ว่าเขาจะรับประกันความปลอดภัยของร้านอาหารจีน เขาจึงต้องรีบไปอย่างเร่งด่วน
"ลุค"
หลังจากมองไปในทิศทางที่ไรอันหายไป ป๊อบก็หันหน้าไปมองลุคที่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เขา
“ป๊อบ ตอนที่ผมบอกความลับกับป๊อบครั้งแรก ป๊อบสัญญากับผมว่าจะไม่บังคับให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำ” ลุคอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างนั้น หลังจากเห็นสายตาของป๊อบ
“แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว ฉันไม่ได้ขอให้นายทำอะไรไม่ดีนะลุค” ป๊อบไม่หวั่นไหว "นายก็รู้ว่าคอนนี่เคยปล่อยให้นายเช่าที่นี่มาก่อน โดยไม่ถามถึงสถานการณ์ของนายด้วยซ้ำ"
"..."
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของป๊อบทำให้ลุคสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง เขาหันไปมองทางร้านอาหารจีน ริมฝีปากของเขากัดแน่นและลังเล แต่ในที่สุดเขาก็บอกป๊อบว่า "ผมรู้ แต่ป๊อบ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ผมจะทำแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”
"มันเป็นการตัดสินใจของนาย" ป๊อบพูดขณะที่เขายกยิ้มและส่ายศีรษะให้ลุคเบาๆ
ลุคยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาดึงเสื้อฮู้ดขึ้นมาและไล่ตามไรอันไป
"เอาเลย นายกันกระสุน แสดงให้พวกคนในย่านฮาร์เล็มเห็นเลยว่าตัวนายทำอะไรได้บ้าง"
เมื่อเห็นลุคจากไป ป๊อบก็ยืนอยู่ตรงนั้นและกระซิบกับตัวเอง
...