บทที่ 15 แผนล่อเสือออกจากถ้ำ ขั้นสี่ระยะกลาง!

เขตเมืองเหนือ

กองกำลังของกุยหวู่และหยิงโม่ค้นหาทั่วทั้งเขตเมืองเหนือไปอย่างรวดเร็ว

กระบวนการเป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาค้นพบอุโมงค์ใต้ดินที่ซ่อนอยู่หลายเส้นทาง และพบร่องรอยของชูหยุนเซิง แต่กลับไม่พบตัวเขา

ทั้งสองกองกำลังยังคงเกร็งตัว ตื่นตัวเต็มที่ แต่กลับไม่ได้เผชิญกับการโจมตีใดๆ

"เกิดอะไรขึ้น?"

"หนูมนุษย์คนนั้นหนีไปแล้วหรือ?"

กุยหวู่ขมวดคิ้วแน่น

หยิงโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: "มีสองความเป็นไปได้ หนึ่งคือเขารู้ว่าพวกเรามา จึงหนีไปก่อน"

"สองคือซ่อนตัวลึกมาก พวกเราค้นหายังไม่พบ"

"ข้าโน้มเอียงไปทางความเป็นไปได้แรก อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นขั้นหกในวัยเดียวกัน ดูจากท่าทางที่เจ้านั่นแอบๆ ซ่อนๆ อย่างมากก็แค่ขั้นห้า พอเห็นพวกเราก็คงหางจุกตูดวิ่งหนีแน่!"

กุยหวู่ขมวดคิ้ว: "แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?"

ศัตรูหนีไปแล้ว มันจะล้างความอัปยศของเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรกได้อย่างไร?

หยิงโม่: "ใช้ความนิ่งล่อความเคลื่อนไหว"

"แค่พวกเราสามารถรักษาเขตเมืองเหนือไว้ได้ คุ้มครองเส้นทางส่งกำลังบำรุงและเสบียง ก็ไม่มีปัญ..."

"หืม?"

หยิงโม่พูดได้ครึ่งเดียว จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูเมืองเหนือ

เห็นเพียงเปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

"นั่น... นั่นคือกองกำลังเสบียง!"

กุยหวู่ตกใจ ร้องอุทานขึ้น: "ระยำ มนุษย์ระยำ มันลงมือกับกองขนส่งเสบียงของพวกเรา!"

"รีบไป พวกเราต้องรีบไปช่วย!" หยิงโม่สีหน้าเปลี่ยนไป รีบร้องตะโกน

"ไป!"

กุยหวู่และหยิงโม่กลายเป็นเงาพุ่งออกไป รีบมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองเหนือ

...

...

ย้อนเวลากลับไปครึ่งชั่วโมงก่อน

ชูหยุนเซิงมองจุดแสงสีแดงที่พุ่งเข้าสู่เขตเมืองเหนือ ไม่ได้ปะทะโดยตรง แต่กลับหันหลังมุ่งหน้าไปยังกองกำลังพันธมิตรต่างเผ่าที่ประตูเมืองเหนือ

ฝ่ายตรงข้ามมีผู้บัญชาการขั้นหกสองคน ขั้นห้าเจ็ดแปดคน ขั้นสี่หลายสิบคน และทหารสองพันนาย!

เขาที่เป็นเพียงผู้ใช้พลังขั้นสี่ ไม่มีทางสู้ซึ่งๆ หน้าได้!

เช่นเดียวกัน ชูหยุนเซิงกังวลเรื่องสถานการณ์ที่เขตเมืองใต้ เขาคิดวิธีที่จะช่วยเหลือฝั่งเขตเมืองใต้ได้บ้าง

นั่นก็คือโจมตีเส้นทางส่งกำลังบำรุงของพันธมิตรแปดเผ่า!

ทำสงครามต้องกินข้าว!

ถ้าทำลายเส้นทางส่งกำลังบำรุงของพันธมิตรแปดเผ่าได้ ก็จะสามารถลดทอนกำลังของฝ่ายตรงข้ามได้!

ชูหยุนเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพุ่งไปยังประตูเมืองเหนือ

ด้วยความช่วยเหลือของแผนที่เรียลไทม์ ชูหยุนเซิงค้นพบว่าตอนนี้ที่ประตูเขตเมืองเหนือ มีกองกำลังขนส่งเสบียงกำลังเคลื่อนที่มาอย่างช้าๆ!

สายฟ้าสีดำห่อหุ้มร่างทั้งร่าง ชูหยุนเซิงราวกับภูตในรัตติกาล เคลื่อนที่รวดเร็วแต่ไม่มีเสียงใดๆ รีบมาถึงประตูเมืองเหนือ!

ชูหยุนเซิงเงยหน้ามอง เห็นเพียงกองร้อยของเผ่าหมีพิโรธแห่งพิภพ

นำโดยผู้บัญชาการกองร้อย ตรงกลางกองทัพมีผู้บัญชาการกองร้อยอีกคน และท้ายกองทัพก็มีผู้บัญชาการกองร้อยอีกคน!

รวมผู้บัญชาการกองร้อยขั้นห้าสามคน!

ผู้บัญชาการกองร้อยจากเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรกหนึ่งคน ผู้บัญชาการกองร้อยจากเผ่าหมีพิโรธแห่งพิภพหนึ่งคน และผู้บัญชาการกองร้อยจากเผ่าเสือดาวยักษ์หนึ่งคน

เผ่าหมีพิโรธแห่งพิภพมีร่างกายใหญ่โตน่าตกใจ แต่ละตัวสูงถึงห้าหกเมตร ราวกับรถถังยักษ์

ตอนนี้รถถังยักษ์เหล่านี้แบกตะกร้าใส่เสบียงแห้งขนาดใหญ่ไว้บนหลัง

หมีพิโรธที่แข็งแกร่งบางตัวลากรถขนส่งขนาดมหึมา

บนรถมีทั้งน้ำสะอาด วัสดุอุปกรณ์ เครื่องมือ เครื่องจักรโจมตีเมือง และอื่นๆ อีกมากมาย

เผ่าหมีพิโรธแห่งพิภพเป็นผู้เชี่ยวชาญการขนส่งโดยกำเนิด แม้นี่จะเป็นเพียงกองร้อย แต่สิ่งของที่พวกมันขนส่งก็เพียงพอสำหรับกองทัพหนึ่งหมื่นแล้ว

ดวงตาของชูหยุนเซิงเปล่งประกาย ทหารเสบียงสินะ?

ข้าก็เป็นทหารเสบียงเหมือนกัน!

วันนี้มาประลองฝีมือกันหน่อย!

ชูหยุนเซิงประเมินเส้นทางขนส่งของกองเสบียงนี้ก่อน จากนั้นก็พุ่งไปข้างหน้า วางระเบิดเวลาจำนวนมากไว้บนเส้นทางที่พวกมันต้องผ่าน

ไม่นาน เมื่อกองเสบียงต่างเผ่ามาถึง ระเบิดก็ระเบิดขึ้นทันที!

"บึ้ม!!!"

พร้อมกับระเบิดเวลาที่ระเบิด ชูหยุนเซิงก็โยนระเบิดควันจำนวนมากออกมาจากพื้นที่เก็บของ!

ทันใดนั้นทั้งถนนมีทั้งเปลวเพลิงและควันพิษ อาคารมากมายพังถล่ม ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย!

ชูหยุนเซิงที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีดำรีบพุ่งเข้าไปในควัน สายฟ้าขนาดเท่าถังน้ำฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง!

ภายใต้การควบคุมของสายฟ้าเหิน สายฟ้ามืดทุกสายแม่นยำอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับขีปนาวุธนำวิถี ฟาดเข้าที่ศีรษะของหมีพิโรธแห่งพิภพทุกตัวอย่างแม่นยำ!

ศีรษะหมียักษ์แตกกระจายทันที เลือดสาดเต็มถนน!

ดาบสายฟ้าในมือชูหยุนเซิงก็ฟันสังหารอย่างบ้าคลั่ง เก็บเกี่ยวชีวิตอย่างดุเดือด!

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีทั้งเปลวเพลิงและควันพิษ กองทัพต่างเผ่านี้ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

แต่ชูหยุนเซิงไม่เหมือนกัน!

เขามีแผนที่เรียลไทม์ สภาพแวดล้อมที่มืดมิดแค่ไหนก็เหมือนกลางวัน!

"อ๊ากกก!!!"

ทันใดนั้นทั้งถนนก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นสลับกันไป เสียงสะท้านถนน หมีพิโรธแห่งพิภพตัวแล้วตัวเล่าล้มลงโดยไม่ทันได้เห็นศัตรู!

ผู้บัญชาการกองร้อยทั้งสามแม้จะตอบสนองได้ทันที พุ่งเข้าโจมตีชูหยุนเซิงที่ซ่อนอยู่ในควันอย่างบ้าคลั่ง

แต่นอกจากผู้บัญชาการจากเผ่าเสือดาวยักษ์ที่มองเห็นในควันได้ อีกสองคนไม่มีทางระบุตำแหน่งของชูหยุนเซิงได้เลย

ผู้บัญชาการกองร้อยจากเผ่าเสือดาวยักษ์ขั้นห้ากลายเป็นเงาพุ่งเข้าหาชูหยุนเซิงอย่างรวดเร็ว

แต่สิ่งที่ผู้บัญชาการกองร้อยเผ่าเสือดาวยักษ์ไม่คาดคิดก็คือ มันเร็ว แต่ชูหยุนเซิงเร็วกว่า!

เปิดใช้สายฟ้ามืด+สายฟ้าเหิน ความเร็วของชูหยุนเซิงพุ่งขึ้นสามเท่าทันที!

ดาบสายฟ้าฟันลง ผู้บัญชาการกองร้อยเผ่าเสือดาวยักษ์ตัวนี้ยังไม่ทันตั้งตัว หัวก็หลุดออกจากบ่าทันที!

มันเบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ!

เป็นไปได้อย่างไร?

มันเป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นห้า เมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์ขั้นสี่ กลับถูกฟันตายในคมดาบเดียว?

เป็นไปได้อย่างไร?

นี่มันเหลือเชื่อ!

เมื่อผู้บัญชาการกองร้อยเผ่าเสือดาวยักษ์ตายไป พวกต่างเผ่าที่เหลือก็ยิ่งไม่สามารถต้านทานดาบสังหารของชูหยุนเซิง ล้มลงทีละคน!

สถานการณ์เป็นการฆ่าฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กองกำลังเสบียงของพันธมิตรแปดเผ่าที่เคยคึกคักวุ่นวาย ก็กลายเป็นซากศพเกลื่อนพื้น

ชูหยุนเซิงเปื้อนเลือดไปทั้งร่าง รอบตัวมีกลิ่นอายสังหารเข้มข้นยิ่งขึ้น!

ชูหยุนเซิงโยนดาบยาวที่บิดงอในมือทิ้ง ร่างกายโงนเงนเกือบล้มลงกับที่

แต่ตอนนี้ ลูกแสงเล็กๆ มากมายพุ่งเข้าสู่ร่างของชูหยุนเซิง พลังอันทรงพลังไหลบ่าเข้ามา บาดแผลทั้งหมดบนร่างของชูหยุนเซิงหายสนิททันที ร่างที่โงนเงนก็ยืนมั่นในทันที!

ร่างกายที่ว่างเปล่าจากการใช้สายฟ้ามืด+สายฟ้าเหิน ตอนนี้ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังในทันที!

[สังหารศัตรูขั้นห้า 3 คน ขั้นสี่ 10 คน ขั้นสาม 100 คน ขั้นสอง 200 คน ขั้นหนึ่ง 1000 คน ได้รับค่าพลัง 6500 แต้ม!]

[ขอแสดงความยินดี ขึ้นสู่ขั้นสี่ระยะกลาง!]

[ผู้ครองระบบ: ชูหยุนเซิง]

[ระดับ: ขั้นสี่ระยะกลาง]

[ต้องการค่าพลังเพื่อขึ้นสู่ขั้นสี่ระยะปลาย: 5190/10000]

ชูหยุนเซิงที่กลับสู่สภาพสมบูรณ์ รีบรวบรวมศพทั้งหมดบนพื้นไว้ด้วยกัน จากนั้นราดด้วยดินระเบิดจำนวนมาก แล้วยัดระเบิดเวลาอีกหลายลูก

ทำทั้งหมดนี้เสร็จ ชูหยุนเซิงก็รีบมุ่งหน้าไปยังกองกำลังของกุยหวู่และหยิงโม่

เมื่อชูหยุนเซิงวิ่งไปใกล้ถึง ด้านหลังก็มีเสียงระเบิดทุ้มๆ ดังขึ้นหลายครั้ง จากนั้นเสาเพลิงมหึมาก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

"บึ้ม!" เสาเพลิงสว่างโพลงท้องฟ้ายามราตรีทันที!

ในความมืด ชูหยุนเซิงรีบมองไปทางผู้บัญชาการใหญ่ขั้นหกทั้งสองอย่างกุยหวู่และหยิงโม่

เป็นไปตามคาด เห็นเพียงผู้บัญชาการทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง จากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งพรวดพราดไปทางเสาเพลิงที่ประตูเมืองเหนือ!

แม้กองกำลังที่พวกเขานำมาจะรีบตามไป แต่จะตามทันความเร็วของผู้แข็งแกร่งขั้นหกได้อย่างไร?

ไม่นาน ผู้บัญชาการใหญ่ทั้งสองก็หายวับไปในความมืด

ชูหยุนเซิงจ้องแผนที่ไม่วางตา พอเห็นผู้บัญชาการใหญ่ขั้นหกทั้งสองไปไกลแล้ว ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งออกมาจากความมืด ราวกับหมาป่าหิวโซพุ่งเข้าใส่กองกำลังสองพันนายที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง!

(จบบท)