บทที่ 14 เตี้ยวจื้อเฉียงเป็นคนทรยศ!
บทที่ 14 เตี้ยวจื้อเฉียงเป็นคนทรยศ!
แผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์
พร้อมกับการระเบิดของประตูเชื่อมมิติ จุดแสงสีฟ้าจำนวนมากที่เฝ้าป้องกันประตูเชื่อมมิติอยู่ก็หายวับไปในพริบตา ถูกการระเบิดกลืนกินจนสูญสิ้น!
ในตอนนั้น ราวกับจะยืนยันคำพูดของชูหยุนเซิง จุดแสงสีฟ้าขนาดใหญ่จุดหนึ่งบนแผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงจ้าตา!
ท่ามกลางฐานที่มั่นของจุดแสงสีฟ้า จุดสีแดงนี้โดดเด่นราวหงส์ในฝูงไก่!
จุดสีแดงนั้นวิ่งบ้าคลั่ง มุ่งหน้าฝ่าวงล้อมไปยังเขตกลางเมือง!
ตามหลังจุดสีแดงนั้น มีจุดสีฟ้าขนาดใหญ่พอๆ กันไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง
ดูเหมือนกองกำลังพันธมิตรต่างเผ่าจะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าประตูเชื่อมมิติจะระเบิด และเตี้ยวจื้อเฉียงจะทรยศ
ดังนั้นในชั่วขณะที่ประตูเชื่อมมิติระเบิด จุดสีแดงจ้าตาขนาดใหญ่มากมายก็พลันปรากฏขึ้น บุกโจมตีเขตเมืองใต้อย่างบ้าคลั่ง!
เขตเมืองใต้ที่เคยมั่นคงดั่งหินผาถูกฉีกเป็นช่องโหว่ในพริบตา จุดสีแดงนับไม่ถ้วนบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!
ชูหยุนเซิงมองภาพบนแผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ ตาถลน เกือบจะกัดฟันตัวเองจนแหลก!
ไอ้คนทรยศ!
แม่ทัพผู้มีตำแหน่งสูงส่ง เหนือผู้คน ได้รับการเลี้ยงดูจากประเทศชาติและเหล่าทหาร กลับทรยศต่อมนุษยชาติ ยอมจำนนต่อต่างเผ่า!
สิ่งที่ทำให้ชูหยุนเซิงใจป่นปี้ยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากเตี้ยวจื้อเฉียงก่อกบฏ ต่างเผ่าก็ฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย ช่องโหว่ที่ถูกเจาะนั้นราวกับน้ำที่ทะลักเขื่อน ถูกฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ!
จบแล้ว!
คราวนี้จบเห่แล้ว!
ชูหยุนเซิงจ้องภาพนั้นเขม็ง หัวใจแทบลืมเต้น!
เมื่อประตูเชื่อมมิติถูกระเบิด เมืองประตูสวรรค์ใต้ก็กลายเป็นเมืองโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์!
ไม่มีทางถอย!
ไม่มีการสนับสนุน!
ต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว!
ถูกตัดขาดจากความช่วยเหลือ!
หากเขตเมืองใต้แตก นั่นหมายถึงกองทัพเทพสงครามสายฟ้าสามหมื่นนายที่เหลือจะถูกทำลายยับเยิน ตายไม่เหลือซาก!
"เตี้ยวจื้อเฉียง!"
"เตี้ยวจื้อเฉียง! ไอ้ชาติชั่ว ขอให้ทั้งตระกูลเจ้าถูกสาปแช่ง!!!"
ชูหยุนเซิงจ้องจุดสีแดงที่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งบนแผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ ตอนนี้อยากจะพุ่งไปที่เขตเมืองใต้ทันที สับไอ้หมาขี้ข้านี่เป็นชิ้นๆ ทรมานประหาร บดกระดูกโปรยเถ้า!
ชูหยุนเซิงเกือบจะเสียสติ!
เขารับราชการประจำการอยู่ที่เมืองประตูสวรรค์ใต้มาหนึ่งปี มีเพื่อนร่วมรบที่สนิทสนมมากมาย... หากเขตเมืองใต้แตก ทุกคนต้องตาย!
ไอ้บ้า!
ไอ้เตี้ยวจื้อเฉียงมันสมควรตาย!
ความเป็นจริงอันเยียบเย็นไม่ให้เวลาชูหยุนเซิงบ่นว่า
ตอนนี้บนแผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงจำนวนมากบุกเข้ามาในเขตเมืองเหนือ กระจายออกไป ค้นหาตำแหน่งของเขาอย่างรวดเร็ว
นั่นคือแม่ทัพขั้นหกกุยหวู่ แม่ทัพขั้นหกหยิงโม่ และทหารสองพันนายที่มาค้นหาและไล่ล่าเขา
ในจำนวนทหารสองพันนายนี้ พันหนึ่งเป็นเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรก อีกพันหนึ่งเป็นเผ่าฆ่าปีศาจ
ดวงตาของชูหยุนเซิงแดงก่ำ กัดริมฝีปากแน่น รู้สึกขมในปาก
ตอนนี้เขาเป็นผู้มีพลังขั้นสี่ระยะต้น
ด้วยความช่วยเหลือของพลังระดับ S สายฟ้าเทพเก้าชั้นฟ้า ในระดับเดียวกัน ชูหยุนเซิงถือว่าไร้เทียมทาน!
แต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามอยู่ขั้นหก สูงกว่าเขาถึงสองขั้น!
และยังมีขั้นห้าอีกหกคน!
บวกกับทหารสองพันนาย!
ในจำนวนทหารสองพันนายนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นสี่และขั้นห้าอีกไม่น้อย
ในสถานการณ์แบบนี้ การปะทะกันตรงๆ เป็นไปไม่ได้เลย!
และตอนนี้ชูหยุนเซิงมองจุดสีฟ้าบนแผนที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ที่ทยอยดับหายไปอย่างรวดเร็ว ใจปั่นป่วน หัวใจหยดเลือด!
ทุกจุดสีฟ้าที่ดับหายไป หมายถึงเพื่อนร่วมรบที่มีชีวิตจิตใจผู้หนึ่งล้มลงเสียสละ
นั่นเป็นพ่อแม่ของใครบ้าง?
เป็นลูกของใครบ้าง?
เป็นสามีของใครบ้าง?
เป็นคนรักของใครบ้าง?
เป็นพี่น้องของใครบ้าง!
พวกเขาล้วนเป็นชีวิตที่มีลมหายใจ จงรักภักดีต่อประชาชน จงรักภักดีต่อประเทศชาติ!
หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขตเมืองใต้จะต้านไม่ไหว ตายอย่างอนาถภายใต้การทรยศของเตี้ยวจื้อเฉียงและการสังหารหมู่ของต่างเผ่า!
"ไม่..."
"ไม่ได้!"
"ไม่อาจปล่อยให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้!"
ชูหยุนเซิงตาแดงก่ำ คำรามด้วยความโกรธแค้น!
...
...
"ท่านแม่ทัพกุยหวู่ ตามการวิเคราะห์ข่าวกรอง หนูมนุษย์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตเมืองเหนือ น่าจะมีไม่เกินสิบตัว"
ใต้แสงจันทร์อันเย็นเยียบ หยิงโม่ผู้มีร่างกายบางเบาราวกับจะปลิวไปตามสายลมค่อยๆ เอ่ย
กุยหวู่ผู้สูงเกือบสี่เมตร ร่างกำยำสูงใหญ่ หันมามองหยิงโม่ที่อยู่ข้างๆ ดวงตาวาบขึ้นด้วยความหวาดระแวง
ถ้าพูดถึงเผ่าที่เผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรกหวาดระแวงที่สุดในพันธมิตรแปดเผ่าครั้งนี้ นอกจากเผ่าพยัคฆ์เหินแล้ว อีกเผ่าก็คือเผ่าฆ่าปีศาจนี่แหละ
ในบางสถานการณ์ เผ่าฆ่าปีศาจยังน่ากลัวกว่าเผ่าพยัคฆ์เหินเสียอีก ทำให้ผู้คนต้องคอยระวังและหวาดกลัว
ไร้เสียง
ไร้ร่องรอย
ปรากฏตัวเหมือนผี
พลังที่เจ้าเล่ห์และอำมหิต
การต่อกรกับเผ่าฆ่าปีศาจนั้นยากเหลือเกิน!
ตอนนี้เมื่อได้ยินหยิงโม่พูด กุยหวู่ก็พยักหน้าช้าๆ: "ข้าก็คิดว่าฝ่ายตรงข้ามน่าจะมีแค่ไม่กี่คน น่าจะเป็นมือสังหารชั้นยอดในกองทัพมนุษย์"
"พวกมันสู้เราไม่ได้ซึ่งๆ หน้า จึงเลือกใช้วิธีกองโจรโจมตีทางด้านหลัง"
หยิงโม่พยักหน้าเบาๆ: "ตามข่าวกรอง พวกมือสังหารมนุษย์เหล่านี้จะลงมือก็ต่อเมื่อหน่วยทหารห้าคนหรือสิบคนแยกตัวออกมาตามลำพังเท่านั้น"
"ดังนั้นข้าขอเสนอให้ทุกหน่วยเคลื่อนที่เป็นกองร้อย"
กุยหวู่พยักหน้า: "ข้าเห็นด้วย"
หยิงโม่พูดต่อ: "แม่ทัพกุยเฉวียนนำทหารพันนายออกค้นหา ไม่เพียงไม่พบมือสังหารมนุษย์พวกนั้น แต่กลับถูกสังหารไปหลายร้อยนาย"
"ที่นี่คือเมืองประตูสวรรค์ใต้ เป็นบ้านของมนุษย์ พวกมันคุ้นเคยเมืองนี้มากกว่าพวกเรา"
"ดังนั้นข้าขอเสนอให้ทหารของท่านอยู่ในที่แจ้ง ส่วนทหารของข้าอยู่ในที่ลับ"
"ให้เผ่าฆ่าปีศาจแฝงกายเข้าไปในร่างทหารเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรกของท่าน ถ้าฝ่ายตรงข้ามคิดจะซุ่มโจมตีกองร้อยหนึ่ง จริงๆ แล้วก็คือกองร้อยสอง!"
"ด้วยวิธีนี้ เราจะกลับกลายเป็นฝ่ายล้อมปราบพวกมัน!"
กุยหวู่ได้ยินแล้วหน้าผากมีเหงื่อซึม เผ่าฆ่าปีศาจนี่ช่างเจ้าเล่ห์และเฉลียวฉลาดจริงๆ!
แน่นอนว่านี่ก็เกี่ยวข้องกับพลังพิเศษประจำเผ่าของเผ่าฆ่าปีศาจ พวกมันสามารถแฝงกายเข้าไปในร่างของเผ่าอื่นได้
เผ่าอื่นๆ ไม่มีวิธีการแบบนี้
"แน่นอนว่าไม่มีปัญหา" กุยหวู่พูดช้าๆ
"งั้นก็ดำเนินการตามแผนนี้" หยิงโม่พยักหน้า
คำสั่งถูกส่งออกไป
ใต้แสงจันทร์ กองกำลังราวกับเงาพันนายที่ติดตามหยิงโม่อยู่ก็เคลื่อนที่ไปหาเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรก
พลังถูกเปิดใช้ ทหารเผ่าฆ่าปีศาจทีละคนค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับเงาของเผ่ามนุษย์หมาป่าเพลิงนรก จนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร!
นี่คือพลังพิเศษประจำเผ่าของเผ่าฆ่าปีศาจ: แฝงกายในเงา!
เมื่อพลังของเผ่าฆ่าปีศาจแข็งแกร่งกว่าเป้าหมายที่ถูกแฝงกายมากพอ พวกมันยังสามารถควบคุมเป้าหมายผ่านเงาได้ ราวกับหุ่นเชิด!
ทหารสองพันนายกลายเป็นพันนายในพริบตา หยิงโม่กับกุยหวู่พยักหน้าให้กัน
ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอแต่หนูติดกับเท่านั้น!
ทั้งสองคนจินตนาการภาพอันน่าตื่นเต้นได้แล้ว เมื่อหนูคิดจะซุ่มโจมตี แต่กลับถูกซุ่มโจมตีเสียเอง!
ภาพนั้น จะต้องน่าสนุกมากแน่ๆ!
(จบบท)