เจ้าหน้าที่หมายเลข 134

ตอนที่ 134

ดึงระบบควบคุมกลับคืนมา! (ต่อ)

ตั้งแต่ตอนที่ลีออนได้รับภารกิจจากระบบเขาก็ได้คิดหาวิธีในการหยุดไอแวน แวนโก้ ในงานนิทรรศการครั้งนี้มาโดยตลอด ซึ่งข้อสรุปที่เขาได้มาก็คือ . . . การควบคุมหุ่นเหล็ก!

ด้วยการวิเคราะห์จากเหตุและผลสิ่งที่ไอแวนวางแผนทำมาทั้งหมดก็เพื่อใช้ไฟแค้นของพ่อตัวเองมาแก้แค้นเรื่องส่วนตัวของตัวเอง – โทนี่ สตาร์ค!

ดังนั้นเขาจึงควบคุมหุ่นเหล็กทั้งหมดโจมตีสตาร์ค และทำลายงานนิทรรศการในครั้งนี้ทั้งหมดก็เพื่อล้างแค้นสตาร์ค!

แน่นอนว่าไอแวนไม่ต้องการฆ่าเพียงแค่โทนี่ สตาร์คเท่านั้น แต่ยังต้องการทำลายสิ่งที่สตาร์คหวงแหนด้วย . . .

รวมถึงประชาชนคนธรรมดาที่เขาพยายามปกป้องด้วยเช่นกัน!

ด้วยเหตุนี้เองลีออนจึงไม่จำเป็นจะต้องไปหยุดไอแวนด้วยตัวเองให้เปลืองแรงขนาดนั้น!

ตราบใดที่เขาทวงคืนสิทธิ์การควบคุมหุ่นเหล็กของแฮมเมอร์กลับมาได้ ผู้ชมภายในงานเอ็กซ์โปทั้งหมดก็จะไม่ถูกหุ่นเหล็กพวกนี้โจมตีใส่อีกต่อไป

ส่วนไอแวนโทนี่จะเป็นคนจัดการกับเขาเองตามธรรมชาติ!

ซึ่งสิ่งที่ลีออนอยากรู้จริง ๆ ในตอนนี้ก็คือฝีมือการเป็นแฮกเกอร์ของเขามันขึ้นสนิมไปแล้วหรือยัง . . .

ถึงแม้ว่าทักษะ [แฮกเกอร์] ของเขาจะเป็นทักษะระดับสุดยอดเท่านั้น แต่ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งเรียนรู้ [ทักษะการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ (พิเศษ)] ด้วยน้ำตามาจากแอนท์-แมนรุ่นแรกอย่างดร.พิมมา!

ด้วยความสามารถของสองทักษะนี้ทักษะการแฮกของลีออนย่อมไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้ทักษะแฮกเกอร์ของมันเป็นเหมือนกับ ‘บัค’ ที่เพียงพอจะจัดการไอแวนอย่างง่ายดาย

ในขณะที่ลีออนกำลังแตะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อพิมพ์โค้ดคำสั่งอย่างต่อเนื่อง ในใจลีออนก็อดนึกถึงทักษะ [พลังแห่งธอร์] ที่เริ่มอยู่ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ ขึ้นมาไม่ได้

‘หวังว่าภารกิจนี้มันจะให้รางวัลฉันอยากสมน้ำสมเนื้อ . . .’

. . .

จัสติน แฮมเมอร์มองไปยังเจ้าหน้าที่เอฟบีไอที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาในตอนนี้ก็เป็นเหมือนกับไพ่โจ๊กเกอร์ที่ไม่กล้าพูด และยืนอยู่ข้าง ๆ ลีออนอย่างเชื่อฟัง

ในขณะเดียวกันตอนนี้เปปเปอร์ก็กำลังยุ่งอยู่กับการโทรศัพท์ตลอดเวลา เพราะเหตุการณ์ดังกล่าวจะต้องส่งผลกระทบต่อราคาหุ้นและชื่อเสียงของสตาร์ค อินดัสตรีส์อย่างแน่นอน ดังนั้นในฐานะผู้บริหารของสตาร์ค อินดัสตรีส์ เธอจะต้องเตรียมความพร้อมหลายอย่าง . . .

แน่นอนว่าตอนนี้ลีออนก็ไม่มีเวลาจะมาสนใจใครเช่นกัน สมาธิทั้งหมดของเขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อดึงระบบควบคุมหลักของหุ่นเหล็กทั้งหมดกลับคืนมาโดยเร็วที่สุด

หุ่นเหล็กแต่ละตัวจะใช้ภาษาที่แตกต่างกันในการควบคุมมัน โดยสิ่งที่เรียกว่า ‘ภาษา’ นี้ไม่ได้หมายถึงภาษาอย่าง ภาษารัสเซีย ภาษาอังกฤษ แต่เป็นภาษาโปรแกรมที่ไม่ซ้ำกัน!

หุ่นเหล็กทหารบก หุ่นเหล็กทหารเรือ หุ่นเหล็กทหารอากาศ หุ่นเหล็กนาวิกโยธิน ในเมื่อหุ่นเหล็กมีทั้งหมดสี่แบบมันก็แสดงว่ามันมีโค้ดโปรแกรมที่มีภาษาไม่เหมือนกันสี่อย่าง!

ถ้าหากเขาต้องการจะดึงระบบการควบคุมกลับคืนมาจากระยะไกลเขาจะต้องเจาะผ่านทางประตูหลังเข้าสู่ระบบควบคุมหลักจากนั้นก็แก้ไขโค้ดทั้งสี่ชุดนี้

อย่างไรก็ตามการแก้ไขโค้ดทั้งสี่ชุดพร้อมกันมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

ไอแวนได้เตรียมพร้อมสำหรับเรื่องแบบนีเอาไว้แล้ว และไฟร์วอลล์ของไอแวนมันก็ทำให้ความเร็วในการแฮกของลีออนช้าลงมากและไม่สามารถควบคุมหุ่นเหล็กทั้งหมดได้ในคราวเดียว

ดังนั้นลีออนจึงต้องเปลี่ยนแผนเป็นค่อย ๆ ควบคุมมันทีละตัวแทน!

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีคำถามปรากฏขึ้นมาเช่นกัน . . .

เขาควรควบคุมหุ่นเหล็กประเภทไหนก่อนดี?

หุ่นเหล็กทหารอากาศบินตามตูดของโทนี่ไปตั้งแต่ตอนแรกแล้ว และกำลังโจมตีใส่โทนี่อย่างไม่หยุดหย่อน

ซึ่งในบรรดาหุ่นเหล็กทหารทั้งสามที่เหลืออยู่ หุ่นเหล็กทหารที่คุกคามงานเอ็กซ์โปมากที่สุดในตอนนี้ก็คือหุ่นเหล็กทหารเรือที่ไหล่ของพวกมันเต็มไปด้วยขีปนาวุธขนาดเล็ก!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้นิ้วของลีออนก็เร่งความเร็วในการพิมพ์ขึ้นทันที

สองนาทีต่อมา . . .

หุ่นเหล็กทหารเรือทั้งหมดที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ก็ถูกลีออนดึงระบบควบคุมกลับคืนมาและถูกรีสตาร์ทใหม่จากระยะไกล!

จากนั้นลีออนก็เริ่มตั้งค่าระบบใหม่โดยให้หันไปโจมตีหุ่นเหล็กทหารตัวอื่น ๆ แทน ซึ่งด้วยวิธีนี้สถานการณ์ภายในงานเอ็กซ์โปก็เริ่มคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่หุ่นเหล็กทหารกองทัพบกหันขีปนาวุธขนาดเล็กเล็งไปยังทางเข้าหลักของงานเอ็กซ์โปร พร้อมกับฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีกันอย่างตื่นตระหนก ทันใดนั้นมันก็มีขีปนาวุธขนาดเล็กบินมาโจมตีใส่มันอย่างรวดเร็ว

ตูม!

หุ่นเหล็กทหารตัวนั้นกลายเป็นเศษเหล็กท่ามกลางกองเพลิงทันที

ซึ่งภาพดังกล่าวมันเริ่มแพร่กระจายไปทั่วงานเอ็กซ์โปร . . .

แน่นอนว่าหลังจากควบคุมทหารเรือได้แล้ว ลีออนก็หันไปยังเป้าหมายต่อไปทันทีนั่นก็คือ หุ่นเหล็กทั้งหมด!

ลีออนใช้สิบนิ้วแตะลงบนแป้นพิมพ์จนเกิดเป็นเงาสีดำน่าหลงไหลเช่นเดียวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงอย่างงดงาม!

"เร็วเข้า เร็วขึ้นอีก!!" หัวใจของลีออนในตอนนี้ตะโกนร่ำร้องแต่คำแบบนี้ . . .

ในขณะเดียวกันไอแวนที่ซ่อนตัวอยู่ในแฮมเมอร์ อินดัสตรีสืก็นั่งบนเก้าอี้มองไปยังหุ่นเหล็กทหารของตัวเองที่เริ่มถูกคนอื่นควบคุมทีละตัว และถูกทำลายอย่างต่อเนื่อง ทำให้สีหน้าของผู้ชนะในตอนแรกค่อย ๆ จางหายไป

ทันใดนั้นไอแวนก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและมองไปยังหน้าจอที่กำลังฉายภาพของโทนี่ที่กำลังมีชีวิตอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่ามันคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องลงมือด้วยตัวเอง . . .

"ดูเหมือนว่าฉันจะต้องจบชีวิตของแกด้วยตัวเอง . . . "

"โทนี่ สตาร์ค!!"

ในขณะเดียวทางด้านของลีออนเมื่อเห็นว่าไอแวนเลิกที่จะต่อต้านแล้ว ลีออนก็ดึงระบบการควบคุมของหุ่นเหล็กทหารทั้งหมดกลับมาได้อย่างราบรื่นในที่สุด

ซึ่งสถานการณ์ทางฝั่งของโทนี่ตอนนี้ก็มีหุ่นเหล็กทหารอากาศที่ไล่ตามเขาไปได้สองตัวเท่านั้น . . .

หลังจากจัดการหุ่นเหล็กทหารทั้งหมดให้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองเรียบร้อย ลีออนก็เอนหลังกับเก้าอี้และถอนหายใจออกมายาว ๆ ด้วยความโล่งอก "ตอนนี้การบาดเจ็บล้มตายคงไม่เพิ่มขึ้นแล้ว . . . "

หลังจากพักจนหายเหนื่อยลีออนก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง และบังเอิญเหลือบไปเห็นตำรวจที่กำลังเดินมาทางนี้จากไกล ๆ พอดี เปปเปอร์เหลือบมองไปทางลีออนและส่งสายตาบอกให้ลีออนออกไปรับหน้าแทนเธอ

ลีออนพยักหน้าให้เปปเปอร์เล็กน้อยจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาตำรวจพร้อมกับหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่เอฟบีไอออกมายื่นให้กับตำรวจหลายคนตรงหน้าดู ก่อนที่จะชี้ไปที่จัสติน แฮมเมอร์ที่กำลังแสร้งทำเป็นไม่มีตัวตนว่า "เขาเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญที่สุด พาเขากลับไปที่สถานีตำรวจ"

"ครับท่าน!"

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างลีออนและตำรวจ สีหน้าของจัสติน แฮมเมอร์ก็ตกใจทันทีและรีบแก้ต่างขึ้นมาว่า "ผู้ต้องสงสัย? คุณพูดบ้าอะไร! ฉันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!"

"แถมฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ!"

ลีออนปล่อยให้จัสติน แฮมเมอร์แหกปากโวยวาย ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจร่างใหญ่คนหนึ่งจะเดินหยิบกุญแจมือมาใส่ให้กับจัสติน แฮมเมอร์

สิ่งที่กำลังรอเขาอยู่ในตอนนี้คือการพิจารณาคดีตามกฎหมาย!

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! . . .

ทันใดนั้นเองโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของลีออนก็ส่งเสียงดังขึ้นมา!

เมื่อมองไปยังชื่อของคนที่โทรหาดวงตาของลีออนก็สว่างขึ้นพร้อมกับกดปุ่มรับสายและถามขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า "ทางฝั่งเธอเป็นยังไงบ้างนาตาชา? เธอจับไอแวนได้ไหม?"

"เขาหนีไปได้!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …