เจ้าหน้าที่หมายเลข 118

ตอนที่ 118

ทักษะระดับตำนาน!

เมื่อดูสีของระดับทักษะบนหน้าต่างของระบบ ลีออนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง เพราะถึงอย่างไรแล้วเขาก็ไม่คิดว่าระบบจะใจกว้างขนาดนี้และมอบทักษะระดับ [ตำนาน] ให้กับเขา

ได้ยินถูกแล้วทักษะระดับ [ตำนาน] แรกของลีออนไม่ใช่ทักษะที่ได้มาจากเพื่อนซูเปอร์ฮีโร่ของเขา แต่เป็นทักษะที่ระบบมอบให้กับเขาเป็นของรางวัลภารกิจ [ทักษะภูมิคุ้มกันจิตใจ (ตำนาน)] ซึ่งถ้าตัดสินจากชื่อของทักษะเขาก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าทักษะนี้มีหน้าที่เพียงอย่างเดียวเท่านั้นนั่นก็คือภูมิคุ้มกันต่อการควบคุมด้วยพลังจิตทั้งปวง!

ไม่ว่าจะเป็นเสน่ห์ การสะกดจิต การล้างสมอง เปลี่ยนแปลงความทรงจำ ฯลฯ . . .

ไม่มีเพียงแค่นั้นตอนนี้ทักษะที่ถูกปกปิดเอาไว้เป็นความลับทั้งหมดได้รับการเปิดเผยเรียบร้อยแล้ว!

โดยจะเรียงจากต่ำไปสูงดังนี้ . . . ทั่วไป สุดยอด พิเศษ มหากาพย์ และตำนาน!

ซึ่งทักษะระดับ [ตำนาน] ที่เขาเพิ่งได้รับมามันคือทักษะสุดยอดที่ถูกจัดอยู่ในจุดสูงสุด!!!

ทำให้ในตอนนี้ลีออนมีทักษะระดับอื่น ๆ จนเกือบครบหมดแล้วเหลือเพียงแค่ทักษะระดับ [มหากาพย์] เท่านั้น

ส่วนเหตุผลที่ระบบมอบทักษะนี้ให้เขามันอาจจะเป็นเพราะว่าระบบต้องการที่จะปกป้องเขาเพื่อไม่ให้ถูกคนอื่นควบคุมหรือบงการ

เพราะถึงอย่างไรแล้วท้ายที่สุดระบบก็ถูกผูกติดอยู่กับเขาและต้องพึงพาอาศัยซึ่งกันและกัน ดังนั้นถ้าหากลีออนถูกคนอื่นควบคุมไปมันก็หมายถึงระบบที่ถูกคนอื่นควบคุมด้วยเช่นกัน ซึ่งในกรณีนี้ระบบมันคงยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้อย่างแน่นอน . . .

อย่างไรก็ตามด้วยของรางวัลของระบบมันก็ทำทำให้ลีออนมีความมั่นใจขึ้นเล็กน้อยเกี่ยวกับโอกาสในอนาคตของเขา ท้ายที่สุดแล้วการสนับสนุนจากระบบที่ทรงพลังแบบนี้มันสามารถทำให้เขาสามารถอยู่รอดในโลกมาร์เวลที่แสนอันตรายนี้ได้อย่างแน่นอน!

ซึ่งก่อนที่เขาจะสามารถคิดถึงอนาคตที่สดใสได้ตอนนี้เขาจะต้องยุติการทะเลาะของสองพี่น้องธอร์และโลกิให้เรียบร้อยซะก่อน ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกันภายหลัง . . .

หลังจากเรื่องของอโมร่าเข้าไปลีออนก็ไม่มีกระจิตกระใจจะอยู่ในห้องรับรองอีกต่อไป หลังจากลุกไปล้างหน้าล้างตาลีออนก็เดินมายังห้องวิจัยที่คนอื่น ๆ กำลังรวมตัวอยู่

เมื่อเห็นโคลสันและซิทเวลล์กำลังยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่และชี้นิ้วไปมา ลีออนก็เดินไปยืนข้าง ๆ และเข้าร่วมบทสนทนาของพวกเขา "เป็นยังไงบ้างครับ? การวิจัยมีความคืบหน้าไหม?"

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าค้อนโยเนียร์มันไม่มีทางที่วิทยาศาสตร์จะค้นหาความลับจากมันได้เลย แต่ถึงอย่างนั้นลีออนก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เมื่ออยู่ต่อหน้าของคนอื่น

เมื่อได้ยินคำถามของลีออนโคลสันก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะจ้องมองไปที่ผมยาวสีน้ำตาลของลีออนและพูดหยอกล้อขึ้นมาว่า "เธอไว้ผมยาวแบบนี้ฉันไม่ค่อยชินเลย . . . "

"ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" ซิทเวลล์ด้านข้างพูดเสริมขึ้นมา

เมื่อได้ยินคำพูดของโคลสันและซิทเวลล์ ลีออนก็ยักไหล่พร้อมกับมุมปากที่กระตุกเล็กน้อย "อิจฉาผมก็บอก"

ฉึก!

ฉึก!

คำพูดของลีออนเหมือนกับลูกศรที่ปักเข้ากลางหัวใจของพวกเขาทั้งสองคนอย่างจัง!

โคลสันถือว่าเป็นชายวัยกลางคนที่เพียบพร้อมไปทุกอย่างและมักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ซึ่งมันมีเพียงอย่างเดียวที่เป็นข้อเสียของเขา . . . ผมบนหัวของเขาน้อยไปหน่อย!

เมื่อเห็นสีหน้าภาคภูมิใจของลีออนโคลสันก็มองไปที่ลีออนและยิ้มขึ้นมาอย่างน่ากลัว

"ไอ้หลานไม่รักดี กินหมัดแห่งความรักนี้ไปซะ!"

โคลสันยกกำปั้นขึ้นพยายามจะเขกหัวของลีออน แต่ถึงอย่างนั้นลีออนที่เตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลาก็สามารถหลบกำปั้นของโคลสันได้อย่างง่ายดายด้วยการกระโดดถอยไปข้างหลัง

ส่วนซิทเวลล์ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ใช้นิ้วดันแว่นบนใบหน้าของตัวเองด้วยความหดหู่และทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

ซิทเวลล์ : นายคิดว่าฉันอยากจะหัวล้านหรือไง?!

ก่อนที่โคลสันจะจับตัวของลีออนได้ ทันใดนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ใช้ตรวจสอบในการค้นหาคลื่นพลังงานที่ผิดปกติภายในรัศมี 30 กิโลเมตรก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา!

"เกิดอะไรขึ้น?!"

โคลสันรีบเดินเข้าไปถามกับเจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าคอมพิวเตอร์

"ยังไม่ทราบครับ จู่ ๆ เราตรวจพบค่าพลังงานมหาศาล และมันก็หายไปเฉย ๆ ตำแหน่งของมันคือสิบห้าไมล์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ"

เมื่อได้ยินประโยคที่คุ้นเคยจากเจ้าหน้าที่ตรงหน้า ลีออนก็เดาได้ทันทีว่าน่าจะเป็นนักรบทั้งสี่แห่งแอสการ์ดที่ลงมาตามหาธอร์ ดังนั้นอีกไม่นานเดสทรอยเยอร์ก็จะถูกส่งตามลงมาเช่นกัน!

"ไปดูกันเถอะ!"

ทันทีที่เสียงของโคลสันจบลง ลีออนก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า "ผมไปด้วย!"

โคลสันหันกลับไปมองโคลสันเล็กน้อยก่อนที่จะกวักมือเรียกให้ลีออนตามมา "งั้นก็ขึ้นรถ"

รถเชฟโรเลตสีดำ 9 คันขับมุ่งหน้าออกจากฐานวิจัยหลุมอุกกาบาตมุ่งหน้าไปยังทางตะวันตกเฉียงเหนือ . . .

. . .

ในขณะเดียวกันทางด้านของแอสการ์ดเมื่อโลกิมองไปยังแสงที่สว่างขึ้นและคำพูดของผู้พิทักษ์ประตูที่เพิ่งสัญญากับตัวเองว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของเขา แต่อีกฝ่ายก็ยังส่งนักรบทั้งสี่คนแห่งแอสการ์ดลงไปยังมิดการ์ด มันก็ทำให้หัวใจของโลกิเต็มไปด้วยความโกรธทันที โลกิคว้ากุงเนียร์ขึ้นมาถือเอาไว้ในมืออย่างแนบแน่น

"คนทรยศเหล่านี้ไม่เคารพข้าในฐานะกษัตริย์ พวกเจ้าช่างกล้าที่ไม่ฟังคำสั่งของข้า!!"

โลกิหันหลังกลับเดินไปยังคลังสมบัติของแอสการ์ด ก่อนที่จะหยุดอยู่ตรงหน้ากล่องสีเหลี่ยมสีฟ้าครามและด้านหลังที่มีรั้วกันคล้ายกับกรงเหล็ก และใช้หอกกุงเนียร์ที่อยู่ในมือกระแทกลงกับพื้นหนึ่งครั้ง

คลืน!!

ทันใดนั้นกรงเหล็กด้านหลังของกล่องสี่เหลี่ยมสีฟ้าก็ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับร่างใหญ่โตที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยโลหะค่อย ๆ เดินออกมาจากแสงสว่างจ้าที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรข้างในได้เลย

เมื่อมองไปที่อาวุธขั้นสุดยอดที่โอดินสร้างขึ้นมา โลกิก็หวนนึกถึงความทรงจำในสมัยก่อนเล็กน้อย ก่อนที่จะเปล่งน้ำเสียงที่เย็นชาและโหดเหี้ยมขึ้นมาว่า "เจ้าจงอย่าปล่อยให้พี่ข้ากลับมาได้ . . . "

"จงทำลายสิ้นทุกสิ่ง!"

. . .

ตัดผ่านมาที่โลกหลังจากลีออนและคนอื่น ๆ เดินทางมาถึงสถานที่ที่พลังงานมหาศาลปรากฏขึ้น เมื่อพวกเขาลงมาจากรถพวกเขาก็มองเห็นรอยวงกลมขนาดใหญ่ที่ถูกทิ้งเอาไว้บนพื้น

นี่คือร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ของสะพานสายรุ้งที่ส่งนักรบแอสการ์ดทั้งสี่คนลงมายังโลก!

โคลสันเดินมานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้ารอยวงกลมและใช้มือสัมผัสมันและสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่

"ตามผู้เชี่ยวชาญด้านภาษามาซิ!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังศึกษาร่องรอยที่แปลกประหลาดบนพื้น ทันใดนั้นเองท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงและเมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าพวกเขาก็พบเข้ากับกลุ่มเมฆสีดำขนาดใหญ่ที่กำลังรวมตัวกันและหมุนเป็นวงกลมเหมือนพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่

ภายในวังวนของพายุทอร์นาโดนี้มันดูเหมือนกับสัตว์ประหลาดที่พลังบางตัวที่หลุดออกมาจากการคุมขัง

เสื้อผ้าของเจ้าหน้าที่ชีลด์ทุกคนเริ่มถูกพัดไปมาจากความแรงของคลื่นลม ลีออนเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ดวงตาสีฟ้าครามของเขาเต็มไปความวิตกกังวลอย่างสุดขีด!

หลังจากผ่านไปไม่นานพายุทอร์นาโดก็ดูเหมือนจะรวบรวมพลังงานจนเพียงพอแล้ว ก่อนที่ทันใดนั้นมันจะระเบิดพลังออกมาเหมือนกับระเบิดนิวเคลียร์ยิงลำแสงขนาดใหญ่ลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว

ตูม!!

ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณโดยรอบก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานจะเผยให้เห็นร่างใหญ่โตที่ซ่อนตัวอยู่ภายในกลุ่มควัน

เดสทรอยเยอร์ มาถึงแล้ว . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …