เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าหน้าที่หมายเลข 86 [ฟรี]

เจ้าหน้าที่หมายเลข 86 [ฟรี]

เจ้าหน้าที่หมายเลข 86 [ฟรี]


ตอนที่ 86

ฉันต้องการ . . .!

ดร.พิมที่สวมเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำตาล หลังจากที่เขาหยุดยืนอยู่ที่ประตูเขาก็มองขึ้นลงที่ลีออนจากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เล็กน้อยว่า "เข้ามา!"

ทันทีที่ลีออนเห็นดร.พิมเขาก็ตกใจเช่นกัน และนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมแนะนำตัวกับชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า "เอ่อ . . . ดร.พิม ผม . . . "

อย่างไรก็ตามก่อนที่ลีออนจะได้แนะนำตัวเองเสร็จดร.พิมก็โบกมือขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน "เจ้าหน้าที่ลีออน โคลสันจากชีลด์ใช่ไหม?"

ดร.พิมหันมาพูดกับลีออนก่อนที่เขาจะเดินนำลีออนเข้าไปในห้องนั่งเล่นและพูดว่า "ฉันรู้ว่าเธอเป็นใครและมาจากไหน ฟิวรี่ได้โทรมาบอกฉันเรียบร้อยแล้ว . . . "

เมื่อได้ยินคำพูดของดร.พิมลีออนก็ยักไหล่เล็กน้อยและเดินตามเขาไปที่ห้องนั่งเล่น

บ้านเดี่ยวหลังใหญ่นี้ดูอบอุ่นมาก เมื่อมองแวบแรกสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ดูเหมือนว่าดร.พิมจะอาศัยอยู่ในฟาร์มแห่งนี้มานานมากแล้ว . . .

หลังจากดร.พิมนั่งลงบนโซฟา เขาก็ชี้ไปที่โซฟาอีกตัวเพื่อส่งสัญญาณให้ลีออนนั่งลงและพูดขึ้นมาว่า "ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากเห็นหน้าพวกชีลด์อีกต่อไป แต่ฟิวรี่บอกฉันว่าเธอแตกต่างจากไอ้พวกนั้น ดังนั้นเธอควรยินดีที่ฉันไม่ถือปืนลูกซองออกมาต้อนรับเธอเข้าบ้าน . . . "

ถ้าฟังจากน้ำเสียงของชายชราตรงหน้าลีออนก็สัมผัสได้ถึงความเกลียดชังอย่างรุนแรงและความโกรธแค้นที่มีต่อชีลด์ได้อย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าชีลด์จะทำให้ดร.พิมโกรธแค้นน่าดู แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้มันเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อน และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลีออนที่เพิ่งจะเป็นเจ้าหน้าที่มือใหม่ตัวน้อย ๆ

ซึ่งจุดประสงค์ที่เขามาหาดร.พิมในครั้งนี้มันก็ชัดเจนมากพออยู่แล้ว นั่นก็คือการขอให้ดร.พิมช่วยหลอมละลายอดาแมนเทียมสีดำให้กลายเป็นอาวุธ!

ดังนั้นลีออนที่จะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือมารยาทขั้นพื้นฐานที่เขาควรมี

"ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบดร.พิมผู้โด่งดังเช่นกันครับ" ลีออนพูดประจบดร.พิมเล็กน้อย

"ผมได้ยินมาจากผู้อำนวยการฟิวรี่ว่าคุณชื่นชอบเหล้ารัมมากเลยใช่ไหมครับ? พอดีผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่โคลอมเบียเพิ่งส่งเหล้ารัมมาให้ผมหนึ่งขวด ดังนั้นผมจึงนำมันมาที่นี่ด้วยเพื่อมอบให้คุณสำหรับขอบคุณความช่วยเหลือในครั้งนี้ครับ"

ขณะที่พูดลีออนก็หยิบเหล้าที่บรรจุอยู่ในขวดขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ

ดร.พิมมองสำรวจไปที่กระเป๋าเดินทางสีดำของลีออนเล็กน้อยและไม่คิดเลยว่าด้านในจะบรรจุเหล้ารัมที่เขาโปรดปรานาเอาไว้ด้านใน และมันยังเป็นเหล้ารัมเมเดลลินที่มีชื่อเสียงระดับโลกในด้านความเป็นธรรมชาติและความบริสุทธิ์ . . .

คุณค่าของเหล้าไม่ได้สำคัญมากนัก สิ่งที่สำคัญจริง ๆ ก็คือจิตใจของชายหนุ่มตรงหน้าเขา

ชายหนุ่มคนนี้ค่อนข้างเก่งในการใช้ชีวิต . . .

ดร.พิมเหลือบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของลีออนที่ประดับไปด้วยความจริงใจและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า "อืม . . . ฉันได้ยินมาจากฟิวรี่ว่าเธอมาที่นี่เพราะมีอดาแมนเทียมสีดำที่ละลายไม่ได้ก็เลยอยากให้ฉันช่วยใช่ไหม?"

"ใช่ครับ!" หลังจากพยักหน้าเล็กน้อยลีออนก็ถือโอกาสนี้ในการวางกระเป๋าเดินทางสีดำลงบนโต๊ะ และหันหน้าที่เปิดไปทางดร.พิม "นี่คืออดาแมนเทียมสีดำครับ"

ดร.พิมมองไปที่อดาแมนเทียมสีดำที่นอนอยู่ในกระเป๋าเดินทางอย่างเงียบ ๆ และเมื่อเห็นว่าโลหะชิ้นนี้ไม่สะท้อนแสงเลยมันก็ทำให้ดวงตาภภายใต้แว่นของดร.พิมสว่างขึ้นทันที

แน่นอนว่าเขาเคยเห็นอดาแมนเทียมมาก่อน แต่อดาแมนเทียมสีดำนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็น

ดร.พิมโน้มตัวไปข้างหน้าหยิบอดาแมนเทียมสีดำขึ้นมาถือไว้ในฝ่ามือและมองสำรวจอย่างระมัดระวังด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

"น่าสนใจ! มันน่าจะมีการเพิ่มองค์ประกอบอื่น ๆ เข้าไปเพื่อให้อดาแมนเทียมทั้งชิ้นเปลี่ยนกลายเป็นสีดำแบบนี้"

"ถ้าหากหลอมละลายไม่ได้มันก็แสดงว่าจุดหลอมเหลวของอดาแมนเทียมสีดำอันนี้มันมากกว่าอดาแมนเทียมธรรมดาหลายเท่า . . . "

"ดังนั้นความแข็งแกร่งของมันน่าจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าเช่นกัน . . . "

ดร.พิมสำหรับควรแล้วที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะของจักรวาลมาร์เวล เขาใช้เวลาไม่นานในการตรวจสอบมันและพบปัญหาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ลีออนถอนหายใจเล็กน้อยและพูดตอบขึ้นมาว่า "ใช่ครับ มันไม่ใช่แค่สีเท่านั้นที่เปลี่ยนไป แต่จากการตรวจสอบพบว่าความแข็งของโลหะชิ้นนี้มันมากกว่าอดาแมนเทียมธรรมดาหลายเท่ามาก!"

"แม้แต่อุณหภูมิที่สูงถึง 5,000 องศาฟาเรนไฮต์ก็ยังไม่สามารถทำให้มันเปลี่ยนรูปร่างได้ . . . "

หลังจากฟังรายละเอียดของลีออนดร.พิมก็เริ่มสนใจอดาแมนเทียมสีดำนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ถึงอย่างดร.พิมก็อดเหน็บแหนมขึ้นมาไม่ได้ว่า "ดูเหมือนว่าเทคโนโลยีของชีลด์จะล้าสมัยเหมือนเดิม ขนาดผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้แล้วแท้ ๆ"

"ไม่มีใครทำการวิจัยเกี่ยวกับเทคโนโลยีนิวเคลียร์ฟิวชั่นที่สามารถควบคุมได้เลยสักคน"

"ดูเหมือนว่าตั้งแต่ฮาเวิร์ดจากไปมันจะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อชีลด์มาก . . . "

การเหน็บแหนมของดร.พิมลีออนไม่สามารถหาคำอะไรมาโต้แย้งได้เลย ทำได้เพียงยิ้มตอบกลับด้วยสีหน้าอึดอัดใจเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็คือความจริง . . .

ก่อนหน้านี้ในยุคที่มีพ่อของโทนี่สตาร์คและดร.พิมคนนี้ เทคโนโลยีของชีลด์นั้นจัดอยู่ในระดับผู้นำของโลก

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ดร.พิมถูกบีบบังคับให้ถอนตัวออกจากชีลด์ ฮาเวิร์ด สตาร์คถูกฆ่าโดยวินเทอร์โซลเยอร์ ทำให้ชีลด์สูญเสียนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะสองคนไปจนทำให้การพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของชีลด์ล่าช้าอย่างเห็นได้ชัด

ตั้งแต่ที่ได้รับเทสเซอร์แร็คมาจากฟิวรี่และเริ่มศึกษาอาวุธพลังงานที่พัฒนาโดยไฮดราเมื่อหลายสิบปีก่อน อดาแมนเทียมสีดำนี้ของลีออนเป็นอีกชิ้นหนี่งที่ทำให้ดร.พิมตื่นเต้นขึ้นมาได้อีกครั้ง

ในขณะที่ดร.พิมกำลังลังเลว่าจะช่วยฟิวรี่เพื่อตอบแทนบุญคุณในอดีตดีหรือไม่ แต่เมื่อเขาเหลือบมองไปที่อดาแมนเทียมสีดำที่พิเศษกว่าอดาแมนเทียมธรรมดาหลายเท่าเขาก็ตัดสินใจที่จะช่วยเหลือลีออนในครั้งนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณของฟิวรี่ในอดีต!

ในฐานะนักวิทยาศาสตร์เขาย่อมมีความปรารถนาที่จะสำรวจสิ่งที่ไม่รู้จักนี้และใช้มันเป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้นอดาแมนเทียมสีดำที่อยู่ตรงหน้ามันยังทำให้เขาอยากวิจัยมันเป็นอย่างมาก

มันผ่านมากี่ปีแล้วนะ . . .

นับตั้งแต่ที่ถูกไล่ออกมาจากบริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นมาโดยลูกสาวและลูกศิษย์ของตัวเอง ดร.พิมก็ได้เกษียณตัวเองอยู่บ้านเฉย ๆ

แน่นอนว่านี่ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ!

ดังนั้นการมาถึงของลีออนในครั้งนี้ในระดับหนึ่งจึงถือว่าเป็นการกระตุ้นจิตวิญญาณของเขาที่มีต่อวิทยาศาสตร์ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง . . .

ในขณะที่ลีออนกำลังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็พูดแทรกขัดจังหวะความคิดของชายชราขึ้นมาว่า "ดร.พิม คุณคิดว่ายังไงครับ?"

ดร.พิมเอามือลูปเคราที่คางของตัวเองและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานเขาจะพูดขึ้นมาว่า "ฉันต้องการห้องปฏิบัติการ ผู้ช่วยที่สามารถช่วยฉันได้ และ . . . "

เมื่อฟังคำขอมากมายของดร.พิม ลีออนก็ยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ได้ครับ"

โปรดติดตามตอนต่อไป …

จบบทที่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 86 [ฟรี]

คัดลอกลิงก์แล้ว