เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 [ฟรี]

ตอนที่ 76

ขโมยข้อมูลสำเร็จ!

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องควบคุมของศูนย์วิจัยใต้ดินไฟฟ้าทั่วศูนย์วิจัยทั้งหมดก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง!

พรึบ! พรึบ! พรึบ!

เสียงเปิดไฟทั้งหมดดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงทำให้ความมืดมิดในตอนแรกกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

ซึ่งภายในห้องควบคุมก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ลีออนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์มองไปที่ยามสามคนที่เดินเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าซีดลงเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จอุทานขึ้นมาในใจว่า ‘อีกแค่ไม่กี่วินาทีเอง!’

ไม่คิดเลยว่าแผนการที่วางเอาไว้เป็นอย่างดีจะพลาดเพียงแค่ไม่กี่วินาที

ในเมื่อตอนนี้ถูกพบตัวแล้วสงสัยจะต้องใช้กระสุนคุยเท่านั้น!

"คุณเป็นใคร?!!"

เมื่อเจอคำถามที่ดูปัญหาอ่อนของอีกฝ่ายคำตอบของลีออนก็มีคำตอบเดียวเท่านั้น "ไปตายซะไอ้พวกเวร!"

ปัง!

ลีออนพุ่งตัวออกมาจากเก้าอี้ใช้เท้าเตะไปที่หน้าท้องของคนที่อยู่ใกล้สุดส่งร่างของยามผู้โชคร้ายกระเด็นออกไป

ปัง!

ร่างของยามผู้โชคร้ายกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหมดสติลงทันที

เวลาเล่นเกมที่ต่อสู้แบบเป็นทีม ถ้าหากคนใดคนหนึ่งภายในทีมถูกจัดการไปภายในไม่กี่วินาทีหลังจากที่เริ่มเกม คนที่เหลือที่อยู่ในสภาพตกใจก็จะถูกจัดการตามไปติด ๆ ภายในไม่กี่วินาทีเช่นกัน . . .

ซึ่งสำหรับลีออนที่สามารถต่อสู้กับคนสิบคนได้อย่างสบาย ๆ ทำให้ยามสามคนนี้ไม่คณามือของเขาแม้แต่น้อย

หนึ่งวินาทีมันก็เพียงพอสำหรับการจัดการหนึ่งคน

"ห๊ะ!"

ในขณะที่ยามที่เหลือกำลังตกใจอยู่กับการที่เพื่อนของตัวเองถูกเตะกระเด็นออกไป ทันใดนั้นดวงตาของลีออนก็หรี่ลงและใช้โอกาสนี้ก้าวขาไปข้างหน้าสองก้าวกระโดดหมุนตัวเตะไปที่ผู้โชคร้ายคนต่อไป!

ผัวะ!

ด้วยการหมุนตัวอย่างรวดเร็วและพละกำลังที่มีมากเป็นทุนเดิมของลีออนอยู่แล้ว ทำให้ยามผู้โชคร้ายที่ยืนอยู่ทางด้านขวาเมื่อโดนลูกเตะของลีออนเข้าไปใบหน้าของเขาก็เริ่มบิดเบี้ยวพร้อมกับฟันที่เปื้อนหลุดออกมาจากปากสองซี่

ร่างกายของเขาเริ่มหมุนตัวกลางอากาศและกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว

ปัง!

ร่างหล่นลงกระแทกกับพื้นและแน่นิ่งไป . . .

เมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองที่ถูกจัดการได้ภายในพริบตามันก็ทำให้ยามคนสุดท้ายหน้าซีดด้วยความหวาดกลัวทันที

ทันใดนั้นยามก็รีบดึงปืนพกออกมาจากเอวอย่างรวดเร็วชี้ไปที่หัวของลีออนด้วยสีหน้าดุร้ายและตะโกนขึ้นมาว่า "ไปลงนรกซะ!"

จากนั้นยามก็ใช้นิ้วลั่นไกทันที

ปัง!!

กระสุนหมุนออกมาจากปากกระบอกปืนพุ่งไปในอากาศอย่างรวดเร็วพุ่งตรงไปที่กลางหน้าผากของลีออน …!

อย่างไรก็ตามภาพต่อมาที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันทำให้ยามแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง …

"มันเป็นไปได้ยังไงวะ?!!"

เขามองเห็นกระสุนที่พุ่งโดนหน้าผากของลีออน แต่กระสุนกับไม่เจาะทะลุหน้าผากไปพร้อมกับหล่นลงกับพื้นราวกับว่ามันได้ชนเข้ากับกำแพงเหล็ก

ลีออนที่สัมผัสได้ถึงลูกกระสุนที่โดนหน้าผากของเขาเช่นกัน ทันใดนั้นเขาก็แสดงรอยยิ้มที่ชั่วร้ายขึ้นมา ทำให้ขาของยามก้าวถอยไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

ยามจ้องมองไปที่ลีออนด้วยสีหน้าหวาดกลัวและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ว่า "ปีศาจ … แกเป็นปีศาจ?!!!"

ตูม!

ลีออนใช้หมัดกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายพร้อมกับเหลือบมองศัตรูที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ก่อนที่จะพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "แกสิปีศาจ และทั้งครอบครัวของแกก็เป็นปีศาจ!"

"สงสัยจะไม่เคยเห็นอินฮิวแมนมาก่อน . . . "

หลังจากจัดการยามทั้งหมดภายในห้องควบคุมเสร็จเรียบร้อย ลีออนก็เดินกลับมาที่หน้าคอมพิวเตอร์และแตะแป้นพิมพ์อีกครั้ง

ลีออนเริ่มทำการแฮกเข้าไปในฐานข้อมูลของศูนย์วิจัยใต้ดินทั้งหมด และทำการส่งข้อมูลการวิจัยทั้งหมดเข้าไปในแฟลชไดรท์ ก่อนที่จะดึงแฟลชไดรท์ออกมาจากช่องเสียบโดยตรง

ข้อมูลการวิจัย เสร็จสิ้น!

หลังจากเก็บแฟลชไดรท์ลงในเสื้อเสร็จเรียบร้อยลีออนก็หยิบอุปกรณ์ทรงสี่เหลือสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงและติดเข้าไปที่เครื่องเซิร์ฟเวอร์เครื่องใดเครื่องหนึ่ง

หลังจากกดปุ่มเริ่มทำงานบนอุปกรณ์เวลาที่แสดงอยู่บนตัวอุปกรณ์ก็เริ่มนับถอยหลังทันที

"00:00:30"

เมื่อเห็นเวลาที่นับถอยหลังบนอุปกรณ์ ลีออนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เจ้านี่น่าจะช่วยฉันซื้อเวลาได้ครู่หนึ่ง . . . "

ถ้าหากได้ข้อมูลการวิจัยมาแล้วแต่ไม่สามารถออกจากสถานที่ราวกับคุกแห่งนี้ได้มันจะมีประโยชน์อะไร?!

เมื่อเดินออกจากห้องควบคุมหลัก ลีออนก็เร่งฝีเท้าพยายามเดินออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดผ่านห้องจัดเก็บ แต่ทันใดนั้นลีออนก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และหันหลังกลับมองไปยังทางด้านขวาของพื้นที่จัดเก็บ

มีแผงควบคุมที่มีจอแสดงผลตั้งอยู่พร้อมกับภาชนะโปร่งใสทรงกระบอกที่ได้รับประกันเป็นอย่างดี

ภายในภาชนะทรงกระบอกนี้มีอดาแมนเที่ยมสีดำที่ดร.ลิซท์เคยพูดเอาไว้ว่ามันแข็งแกร่งยิ่งกว่าคาร์โบนาเดียม

เมื่อมองไปที่โลหะสีดำสนิทลีออนก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

"ฉันเกือบลืมเจ้าสิ่งนี้ไปแล้วแหะ . . . "

ก่อนหน้านี้เขาได้รับทักษะ [ผิวหนังคงกระพัน] มาจากลุค ทำให้พลังป้องกันของเขาในตอนนี้เพียงพอแล้วที่จะจัดการกับเหตุการณ์ส่วนใหญ่

นอกจากนี้ยังมีทักษะ [การยิงเหนือธรรมชาติ] ของฮอว์กอายมันก็เพียงพอแล้วสำหรับการโจมตีระยะไกลเพื่อจัดการศัตรูส่วนใหญ่ ส่วนการต่อสู้กับศัตรูที่ต้องต่อสู้ระยะประชิดเขาในตอนนี้ใช้ได้เพียงแค่มือเปล่าเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงต้องการหาอาวุธระยะประชิดที่มาช่วยเขาตรงส่วนนี้ ซึ่งเจ้าอดาแมนเที่ยมที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าคาร์โบนาเดียมหลายเท่ามันสามารถนำมาใช้สร้างอาวุธระยะประชิดที่ไม่สามารถทำลายไม่ได้!

จะเอาหรือไม่เอา!

ลีออนไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินตรงมาที่อดาแมนเที่ยมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะใช้มือทุบหลอดแก้วด้วยหมัดและหยิบอดาแมนเที่ยมสีดำออกมา และรีบเดินออกจากที่นี่เพื่อหลบหนี

ในขณะที่ลีออนกำลังจะเดินผ่านประตูอิเล็กทรอนิกส์ที่เปิดทิ้งเอาไว้เพื่อออกจากพื้นที่จัดเก็บ ทันใดนั้นหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นยามในเครื่องแบบสี่คนที่มีปืนไรเฟิลจู่โจมอยู่ในมือกำลังเดินตรงมาทางนี้

ยามทั้งสี่คนนี้เป็นยามที่กำลังเดินมาเพื่อเปลี่ยนกะกับยามก่อนหน้านี้!

เนื่องจากยามในห้องควบคุมหลักถูกจัดการจนเรียบร้อยหมดแล้ว และไม่มีใครสามารถส่งสัญญาณเตือนไปให้คนอื่น ๆ ได้ ดังนั้นยามพวกนี้จึงไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นภายในห้องจัดเก็บ

ทำให้ทันทีที่พวกยามเห็นลีออนที่สวมเสื้อกาวน์และไว้ผมเครายุ่งหยิงถือภาชนะใสทรงกระบอกอยู่ในมือเดินออกมาจากพื้นที่จัดเก็บที่มีประตูเปิดโล่งโจ้ง . . .

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสับสนเล็กน้อย แต่ยามพวกนี้ก็ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีพร้อมกับเล็งปืนไปที่ลีออนที่สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อยและตะโกนขึ้นมาว่า "หยุด! อย่าขยับ!"

ลีออนที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็กัดริมฝีปากของตัวเองและรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย ‘ทำไมคำพูดของยามฝ่ายตัวร้ายมันถึงได้มีแต่คำเดิม ๆ แบบนี้กันนะ’

"เฮ้อ . . . "

"มีแต่พวกสมองกล้ามเนื้อ!"

ทันทีที่เสียงเงียบลง ลีออนก็ง้างมือโยนหลอดแก้วภายในมือไปด้านหน้าโดยสุดแรง!

ผัวะ!

หลอดแก้วกระแทกเข้าที่ใบหน้าของยามด้านหน้าอย่างแม่นยำ!

"อ๊ากกก!!"

ยามที่ถูกหลอดแก้วปากระแทกหน้าเอามือจับหน้าของตัวเองด้วยความเจ็บปวดและคุกเข่าลงกับพื้นทันที

ในขณะเดียวกันลีออนก็วิ่งออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่งเมื่อพวกยามสามคนที่เหลือเห็นเพื่อนของตัวเองคุกเข่าลงไปกับพื้นพวกเขาก็ไม่พูดพล่ำทำเพลงและเหนี่ยวไกทันที!

"ยิง!"

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปืนดังกล้องสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงทางเดินผสมผสามกับเสียง "ฉึก ฉึก ฉึก" ที่เกิดจากการที่กระสุนยิงทะลุร่างกายของมนุษย์ . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …