เจ้าหน้าที่หมายเลข 75 [ฟรี]

ตอนที่ 75

ดีเดย์!

ดี-เดย์ วันแห่งการปลดปล่อย

ลีออนที่รู้เวลาการลาดตระเวนของยามทั้งหมดภายในฐานได้กำหนดเวลาในการลงมือเอาไว้ในตอนสี่ทุ่มตรง

ซึ่งเวลานี้เป็นเวลาที่งานวิจัยสิ้นสุดลง

อย่างไรก็ตามเนื่องจากผลการทดลองครั้งล่าสุดทำให้ดร.ลิซท์บ้าคลั่งในการวิจัยมาก ทำให้นักวิจัยคนอื่น ๆ ไม่กล้าที่จะออกตรงเวลาเหมือนทุกที และทำงานล่วงเวลากันเกือบทุกคืน

พวกเขาไม่กล้าทำตัวขี้เกียจต่อหน้าดร.ลิซท์!

ถึงแม้ว่านักวิจัยจะทำงานล่วงเวลากันทุกวันเพื่อความก้าวหน้าในการวิจัย แต่มันก็ไม่ได้รวมถึงพวกยามที่จะต้องทำงานล่วงเวลาเหมือนกับพวกนักวิจัย

ภายในศูนย์วิจัยใต้ดินแห่งนี้ยามที่ประจำการอยู่รอบ ๆ จะมีการแบ่งเวลาและกะกันอย่างชัดเจน โดยกะแรกจะเริ่มตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงช่วงสี่ทุ่มตรง ก่อนที่จะเดินไปเปลี่ยนกะกับหน่วยต่อไป . . .

ยามกลุ่มใหม่เดินเข้ามาในลิฟต์ลงมายังศูนย์วิจัยใต้ดินจะใช้เวลาประมาณยี่สิบวินาที

ซึ่งภายในยี่สิบวินาทีนี้จะไม่มียามเฝ้าอยู่ด้านหน้าห้องจัดเก็บ!

นี่เป็นโอกาสเดียวที่ลีออนค้นพบหลังจากอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม!

ยี่สิบวินาทีนี้สำหรับลีออนแล้วมันคือกุญแจสำคัญที่จะตัดสินว่าเขาจะสามารถออกจากที่นี่ไปพร้อมกับข้อมูลวิจัยได้หรือไม่!

เขาจะต้องเตรียมความพร้อมให้ดี . . .

ตอนเช้าหลังจากทานอาหารเช้ามื้อสุดท้ายเสร็จลีออนก็กลับไปที่ห้องทดลองของเขาอีกครั้งและเริ่มทำงานตามปกติ

แขนขากลที่เพิ่งถูกส่งมาจะถูกทดสอบที่ละตัว ก่อนที่จะส่งไปยังสมาชิกคนอื่น ๆ ภายในทีมให้สร้างเส้นประสาทเทียมขึ้นมา

เรียกได้ว่ามันน่าเบื่อและซ้ำซากจำเจเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตามต้องขอบคุณงานนี้ทำให้ลีออนได้รับวัสดุที่เขาต้องการมากมายภายในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา . . .

งานในช่วงเช้าจบลงอย่างรวดเร็ว

ต่อไปจะเป็นการพักกลางวันเพื่อทานอาหาร แต่คราวนี้ลีออนเลือกที่จะไม่ทานอาหารและกลับไปที่ห้องพักของเขาแทน

เมื่อหันหลังให้กับกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ภายใหน้องลีออนก็ค่อย ๆ ยกที่นอนของเขาขึ้นและหยิบไมโครชิปและอุปกรณ์ที่มีลักษณะเป็นกล่องขนาดเล็กสีดำออกมาจากใต้เตียงและยัดมันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาอย่างลับ ๆ

หลังจากได้รับอุปกรณ์เรียบร้อย ลีออนก็เดินออกมาจากห้องและไปที่ห้องทดลองของดร.ลิซท์อีกครั้ง

ถ้าหากเขาทำสิ่งเดิม ๆ มาโดยตลอด แต่จู่ ๆ ก็ดันเลิกทำมันไปอย่างกะทันหันมันจะต้องกระตุ้นให้ดร.ลิซท์สงสัยในตัวเขาอย่างแน่นอน – ดังนั้นเขาจะต้องทำให้มันเหมือนปกติทุกอย่างให้สมกับการเป็นสายลับ

ก่อนที่จะจบภารกิจจะต้องรักษาตัวตนที่เป็นอยู่เอาไว้ให้ได้ . . .

เวลาไหลผ่านไปอย่างช้า ๆ จนกระทั่งในที่สุดเวลา 21.55 น. ก็มาถึง

เมื่อมองลงไปที่นาฬิกาบนข้อมือและเห็นว่าได้เวลาแล้วลีออนก็ลุกขึ้นจากที่นั่งในห้องทดลองพร้อมกับยืดตัวไล่ความเหมื่อยเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด

ก่อนที่จะเดินมาที่คอมพิวเตอร์ที่อยู่ในห้องทดลองและพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า "ได้เวลาแล้ว . . . "

ทันใดนั้นนิ้วของลีออนก็เริ่มแตะลงไปที่แป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว

ซึ่งความเร็วในการพิมพ์และเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องได้กระตุ้นความสนใจจากนักวิจัยที่กำลังประกอบเส้นประสาทเทียมเข้ากับแขนขากลที่อยู่ด้านข้างทันที

แต่ถึงอย่างนั้นความเร็วนิ้วมือของลีออนก็ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อยเพราะการจ้องมองของพวกเขา

เขาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์และดึงประสิทธิภาพของทักษะแฮกเกอร์ออกมาจนสุด

ห้านาทีต่อมา . . .

เมื่อลีออนพิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้ายเสร็จมือของเขาก็ถูกยกออกมาจากแป้นพิมพ์ในเวลาเดียวกัน

ลีออนก้มลงไปมองนาฬิกาที่ข้อมืออีกครั้งและเดาว่าตอนนี้ยามที่เฝ้าอยู่ในพื้นที่จัดเก็บตอนนี้น่าจะเดินขึ้นลิฟต์ไปเรียบร้อยแล้ว

ทันใดนั้นคิ้วที่ขมวดด้วยความตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลงพร้อมกับดวงตาที่ฉายให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "เริ่มภารกิจ นับเวลาถอยหลัง!"

หลังจากพูดจบลีออนก็ใช้นิ้วชี้ขวากดไปที่ปุ่ม [Enter] บนแป้นพิมพ์อย่างรุนแรง!

ทันใดนั้นศูนย์วิจัยใต้ดินทั้งหมดก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดอย่างกะทันหันพร้อมกับไฟทุกดวงภายในศูนย์วิจัยที่ดับลง

"เกิดอะไรขึ้น!"

"ไฟดับ? ไฟฟ้ารัดวงจร?!"

ลีออนไม่สนใจพวกนักวิจัยที่กำลังตกใจอยู่กับการที่ไฟดับอย่างกะทันหันและหลับตาลงทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่พื้นที่จัดเก็บภายในศูนย์วิจัย

"ออกไปเลี้ยวซ้าย และเดินไปสามสิบแปดก้าว . . . "

"หลังจากนั้นเลี้ยวขวา และตรงไปอีกยี่สิบก้าว . . . "

"ต่อจากนั้นก็เลี้ยวขวา . . . "

ทันทีที่เดินออกมาจากห้องทดลองลีออนก็ใช้ความทรงจำภายในหัว การสั่นไหวของอากาศ และเดินไปยังตำแหน่งพื้นที่จัดเก็บภายในศูนย์วิจัย

ถึงแม้ว่าประสาทสัมผัสของเขาจะไม่ทรงพลังเท่ากับของแดร์เดวิล อย่างไรก็ตามประสาทสัมผัสมของฮอว์กอายที่สามารถโจมตีเข้าเป้าทุกนัดก็ไม่สามารถมองข้ามได้เช่นกัน

ทำให้ลีออนที่มีทักษะระดับพิเศษทั้งสองอย่างของฮอว์กอายก็มีประสาทสัมผัสเช่นเดียวกับฮอว์กอายเช่นกัน

ถึงแม้ว่าจะอยู่ในที่มืดแต่ความเร็วของเขาก็ไม่ได้ช้าไปกว่าการวิ่งเหยาะ ๆ ทั่วไปมากนัก

เร็ว!

เร็วขึ้นอีก!

ลีออนพยายามกระตุ้นตัวเองอยู่ภายในใจ

โชคดีที่พื้นที่จัดเก็บอยู่ไม่ไกลจากห้องทดลองที่เขาอยู่มากนัก หลังจากผ่านไปประมาณสิบวินาทีผ่านการเลี้ยวซ้ายและขวาในที่สุดมือที่คลำไปตามทางของลีออนก็แตะแผงวงจรใส่รหัสผ่านที่ประตูอิเล็กทรอนิกส์ของห้องจัดเก็บ

ถึงแล้ว!

ภายในใจของลีออนเต็มไปด้วยความมดีใจก่อนที่จะใช้มือแกะฝาครอบด้านนอกของแผงวงจรออกมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นเขาก็หยิบไมโครชิปออกจากกระเป๋ากางเกงและสอดเข้าไปในช่องใส่รหัสผ่าน หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีมันก็มีเสียงดัง ‘ตี๊ด’ ดังขึ้นพร้อมกับประตูอิเล็กทรอนิกส์ที่เป็นอัมพาตจากแหล่งจ่ายไฟไม่มีก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ลีออนรีบกดรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว

คลืน!

ประตูอิเล็กทรอนิกส์เปิดเรียบร้อย!

เมื่อประตูเปิดออกลีออนก็สามารถรู้สึกได้ถึงสายลมที่กระทบกับใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เดินตรงผ่านชั้นเก็บแขนขากลและอดาแมนเที่ยมรีบตรงไปยังห้องควบคุมหลักที่อยู่ลึกสุดทันที

ก่อนหน้านี้เขาใช้คอมพิวเตอร์ในห้องทดลองในการควบคุมเซิร์ฟเวอร์จากระยะไกลผ่านเครือข่ายภายในพื่อทำการปิดไฟทั้งหมดภายในศูนย์วิจัยเป็นเวลาสั้น ๆ 20 วินาที

ซึ่งเวลายี่สิบวินาทีในตอนนี้มันได้ผ่านไปสิบห้าวินาทีแล้ว . . .

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเขาเหลือเวลาอีกห้าวินาทีเท่านั้น!!

ถ้าหากเขาไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องยามได้ภายในเวลาห้าวินาทีเขาจะถูกเจอตัวและสัญญาณเตือนทั้งหมดภายในฐานจะดังขึ้นมาทันที!

ในเวลานั้นเขาคงไม่สามารถที่จะหนีออกจากศูนย์วิจัยใต้ดินแห่งนี้ที่มีทางเข้าออกทางเดียวภายใต้ยามจำนวนมากด้วยข้อมูลวิจัยที่อยู่ในมือได้อย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพระเจ้าหรือความโชคดีของเขาซะแล้ว!

ทันทีที่เขาเดินเข้ามาด้านหน้าห้องควบคุมหลักลีออนก็เห็นว่าจู่ ๆ ประตูห้องควบคุมมันก็เปิดออกอย่างกะทันหันพร้อมกับยามที่มีไฟฉายอยู่ในมือเดินออกมาจากห้อง

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะห้องควบคุมหลักมันมีเครื่องจ่ายไฟสำรองอยู่ดังนั้นห้องควบคุมจึงไม่มีมีปัญหาอะไร ทำให้ทันทีที่ลีออนเห็นยามเดินออกมาจากห้องเขาก็รีบวิ่งเข้าไปจัดการยามพวกนี้ทันที!

เมื่อเห็นเสื้อกาวน์สีขาวที่ปรากฏขึ้นต่อหน้ายามก็รีบเอื้อมมือไปแตะปืนพกที่เอวและถามขึ้นมาว่า "คุณคือ . . . "

อย่างไรก็ตามลีออนไม่ได้ให้โอกาสอีกฝ่ายพูดจนจบ

เขาใช้มือจับไปที่หัวของยามด้วยมือทั้งสองข้างและจับกดลงมากระแทกเข้ากับเข่าอย่างรุนแรงจนทำให้ยามหมดสติล้มลงไปนอนกับพื้นทันที

"ขอบคุณที่เปิดประตูให้นะ . . . "

หลังจากฝากคำพูดให้ยามที่นอนหมดสติเล็กน้อยลีออนก็รีบเดินเข้าไปในห้องควบคุมหลักทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป …