ตอนที่ 1093-1094 ฉันจะหายไป

“ฉันก็ได้บอกไปแล้วว่าจะไม่รบกวนนายอีก เพราะงั้นนายไม่ต้องหลบหน้าฉันหรอก ก็จริงที่ฉันชอบนาย... แต่ถึงฉันจะชอบนายมากแค่ไหน ฉันก็จะไม่รบกวนนายอีก ไม่ว่านายจะทำอะไร จะคบกับใคร ถึงเราจะเป็นคนรักกันไม่ได้ แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันไม่ใช่เหรอ?”

“รู้อะไรมั๊ย? นายดีกับทุกคนในห้อง แต่นายเย็นชากับฉัน ฉันเคยสงสัยมาหลายครั้งว่าฉันทำอะไรผิดที่ทำให้นายเกลียดฉันมากขนาดนี้”

“ฉันไม่ควรปรากฎตัวต่อหน้านายใช่ไหม มันทำให้นายไม่สบายใจใช่ไหม?”

“ถ้านายรำคาญฉันจริง ๆ แล้วล่ะก็ ฉันจะไม่รบกวนนายอีกต่อไปแล้ว เฉียวเฉิน ฉันจะย้ายโรงเรียนไ

หลังจากพูดเช่นนั้น เซินซินก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เธอต้องการย้ายโรงเรียนจริง ๆ

เธออยากจะลืมเฉียวเฉิน...

อย่างไรก็ตาม เธอจะลืมเขาได้อย่างไร ถ้าต้องเจอหน้ากันทุกวัน?

เธอแอบคิดว่า ถ้าไม่ได้เจอหน้าเขา เธอจะลืมเขาได้หรือไม่

ถ้าเธอย้ายโรงเรียน ถ้าเธอไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับเขา ถ้าพวกเขาไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นกันอีกต่อไป

ในอนาคตพวกเขาแทบจะไม่ได้พบกันอีกเลยล่ะ

มีเพียงความคิดพวกนี้ผุดขึ้นในใจของเธอ แต่เธอก็ไม่เคยตัดสินใจทำเช่นนั้นได้เลย

ทว่าตอนนี้...

ตราบใดที่เขาบอกว่าเขาไม่ชอบเธอและไม่อยากเจอหน้าเธออีก เธอก็สามารถจัดการย้ายโรงเรียนได้ในทันที

เธออาจหายไปต่อหน้าเขา

การแสดงออกของเฉียวเฉินยังคงไม่แยแส เมื่อเขาได้ยินว่าเธอต้องการย้ายโรงเรียน สีนห้าของเขาก็เปลี่ยนไป

เขาเม้มปากและกำหมัดแน่น หลังจากนั้นไม่นาน เขาขมวดคิ้วและถามเธอว่า

“เซินซิน เธอกำลังจะย้ายโรงเรียนอย่างงั้นเหรอ?”

เฉียวเฉินไม่สามารถขอกได้ว่าตัวเขารู้สึกอย่างไร

เมื่อเขาได้ยินว่าเซินซินต้องการย้ายโรงเรียน หัวใจของเขากลับยุ่งเหยิง เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก

แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเขาเองกำลังตื่นตระหนกด้วยเรื่องอะไร

เซินซินยิ้ม ทว่าดวงตาของเธอเศร้าหมอง

“เฉียวเฉิน ถ้านายไม่อยากเห็นฉัน ฉันจะก็หายตัวไปจากสายตาของนายก็ได้”

“ฉันไม่...” เสียงของเฉียวเฉินแห้งเล็กน้อย

“ฉันเคยพูดก็จริง แต่ฉันไม่ได้เคยเกลียดเธอ เซินซิน...เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ถ้าฉันทำให้รู้สึกไม่สบายใจและทำให้เธอไม่อยากเรียนชั้นเดียวกับฉัน ฉันจะเป็นฝ่ายย้ายโรงเรียนเอง”

“เธอไม่จำเป็นต้องย้ายโรงเรียนหรอก”

“ถ้าเธอต้องการย้ายโรงเรียนจริง ๆ ก็ให้ฉันเป็นคนย้ายจะดีกว่า” เฉียวเฉินมองไปที่เธอและออกเสียงแต่ละคำอย่างชัดเจน “ฉันสามารถย้ายโรงเรียนได้”

เซินซินตกตะลึงและมองเขาด้วยความตกใจ

เฉียวเฉินก็จ้องมองเธอกลับเช่นกัน เซินซินไม่เข้าใจอารมณ์ที่ฉายผ่านแววตาของเขา

“เพราะงั้นนะ เซินซิน เธอไม่จำเป็นต้องย้ายโรงเรียน ถ้าต้องมีคนใดคนหนึ่งไป คน ๆ นั้นควรเป็นฉัน ไม่ใช่เธอ”

เซินซินมองเขาอย่างว่างเปล่า ริมฝีปากของเธอขยับ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอก็ไม่ทำ

“คุณหนูรอง”

ในขณะนั้น เสียงของชายวันกลางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังเธอ เขาพูดด้วยความนอบน้อม

“คุณหนูรอง ขึ้นรถได้แล้วครับ คุณต้องไปงานเลี้ยงกับคุณผู้หญิงอีก เราจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับไ

เซินซินมองลึกเข้าไปที่เฉียวเฉินด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอหันกลับมาแล้วพูดกับคนขับรถที่อยู่ข้างหลังเธอว่า

“ค่ะ ไปกันเถอะ”

แล้วเธอก็เดินไปพร้อมกับคนขับรถ

เฉียวเฉินเฝ้าดูเธอเข้าไปในรถเบนท์ลีย์สีดำ รถขับลับหายไปจากสายตาเขาอย่างช้า ๆ

เซินซินจากไปแล้ว

ทว่าเฉียวเฉินยังคงคิดถึงดวงตาแดงก่ำของเธอ

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคับข้องใจและความเจ็บปวด

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกแทงด้วยบางสิ่งบางอย่าง เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ

เขาต้องการบอกเธอจริง ๆ ว่าเขาไม่อยากเย็นชากับเธอ

เขาเองก็รู้สึกแย่ที่ปฏิบัติกับเธอเช่นนั้น

แต่เขาไม่อยากให้ความหวังกับเธอ

เขาจึงปฏิบัติกับทุกคนอย่างดี ยกเว้นเธอ

แต่แล้ว เธอกลับคิดว่าเขาเกลียดเธอ

เธอไม่รู้บ้างเลยเหรอ หากเขาเกลียดเธอจริง ๆ เขาคงไม่ให้โอกาสเธอได้เข้ามารบกวนเขาเสียด้วยซ้ำ

เขาจะปล่อยให้เธอรบกวนเขาตลอดสามปีที่ผ่านมาได้อย่างไร

...

เฉียวเมียนเมียนเห็นเฉียวเฉินจากระยะไกล

เฉียวเฉินเกิดมาพร้อมกับผิวขาวสว่าง มองแวบแรกเขาดูราวกับหนุ่มหล่อในหนังการ์ตูน รูปลักษณ์ค่อนข้างโดดเด่นทีเดียว

เขายืนอยู่ใต้ต้นหวู่ทง ในตอนเย็นที่มีลมพัดผ่านและแสงอาทิตย์อัสดง

เด็กหนุ่มวัยรุ่นในชุดขาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ใบหน้าบอบบาง ตอนนี้หน้าเขาซีดเล็กน้อย

เพราะรูปร่างผอมบาง เสื้อยืดสีขาวนั่นถึงได้ดูใหญ่ไปกว่าตัวเขาอยู่หน่อย

แต่สิ่งนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อรูปลักษณ์ที่โดดเด่นของเขาเลย

สาว ๆ ที่เดินผ่านต่างแอบชำเลืองมองเขา ใบหน้าแดงก่ำ

เหมาเยซื่อเองก็เห็นน้องเขยของเขาแล้วเช่นกัน

เมื่อเห็นเด็กสาวทุกคนที่เดินผ่านเฉียวเฉิน ต่างก็แอบชำเลืองมองเขา เหมาเยซื่อก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ

“ดูเหมือนเฉินเฉินจะฮอตในหมู่สาว ๆ ไม่เบาเลยนะ คุณเป็นห่วงว่าเขาจะความรักในวัยเรียนล่ะสิท่า?”

เฉียวเมียนเมียนรู้ถึงเสน่ห์ของน้องชายของเธอดี

เธอรู้มานานแล้วว่าเฉียวเฉินดังอย่างมากในโรงเรียน

พี่น้องสองคนเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน ก่อนที่เธอจะเรียนจบ เฉียวเฉินถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าชายของโรงเรียน

เขาจะไม่เป็นที่นิยมของสาว ๆ ได้อย่างไรกัน?

ในเวลานั้น เด็กสาวจำนวนนับไม่ถ้วนส่งจดหมายรัก และอาหารเช้าให้กับเฉียวเฉิน

แต่เธอ รู้จักน้องชายของเธอเป็นอย่างดี

ดังนั้นเธอจึงไม่กังวลว่าเฉียวเฉินจะตกหลุมรักใครง่าย ๆ

นอกจากนี้ ถ้าเขารักใครจริง ๆ เขาก็คงจะบอกเธอเอง

พี่น้องสองคนนี้ไม่มีความลับต่อกัน

อีกอย่าง เธอไม่เคยคิดว่าเฉียวเฉินจะมีความสัมพันธ์รัก ๆ ใคร่ ๆ ตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้ สำหรับเธอแล้ว ถึงเขาจะมีก็ไม่เป็นไรหรอก ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อการเรียนของเขา และถ้าพวกเขารู้ขีดจำกัดของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม สภาพปัจจุบันของเฉียวเฉินไม่เหมาะที่จะมีความรัก เขาไม่สามารถมีอารมณ์แปรปรวนได้มากเกินไป เพราะอาการเจ็บป่วยของเขา มันง่ายที่จะส่งผลกระทบกับเขา หากอารมณ์เขาแปรปรวน

“ฉันบอกเฉินเฉินไปแล้วคะว่าเขาจะมีความรักตอนนี้ไม่ได้ เขาเพิ่งจะดีขึ้นเอง เพราะงั้นเขาก็ต้องรู้ว่าการออกเดทจะส่งผลกับเขา” เฉียวเมียนเมียนยังคงกังวล

เธอไม่รู้เรื่องระหว่างเฉียวเฉินและเซินซินมาก่อนเลย

หากเธอรู้ เธอคงจะเป็นกังวล

หากเฉียวเฉินไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเซินซิน ก็ไม่เป็นไรหรอก

แต่จากท่าทีของเฉียวเฉินในวันนั้น เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ชอบเซินซินเช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้เฉียวเมียนเมียนเป็นกังวล

“อืม สภาพตอนนี้ของเฉินฌนิไม่เหมาะกับการออกเดทจริง ๆ” เหมาเยซื่อเข้าใจโรคของเฉียวเฉิน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แต่ไม่ต้องกังวล หลังจากนั้นไม่นาน เราสามารถผ่าตัดให้เขาได้ หลังการผ่าตัด เฉินเฉินก็สามารถใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้แล้วล่ะไ

“จริง ๆ เหรอคะ?” เฉียวเมียนเมียนหันกลับมามองเขา

“หลังการผ่าตัด เฉินเฉินสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้จริง ๆ เหรอ? เหมาเยซื่อคุณพูดจริงใช่ไหม จะไม่เสี่ยงเกินไปสำหรับเฉินเฉินเหรอคะ?”

สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง