ตอนที่ 1091-1092 ผิดไหมหากจะชอบใครสักคน?

ไม่กี่นาทีต่อมา

เฉียวเมียนเมียนนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา หอบหายใจเบา ๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

เหมาเยซื่อลูบผมและแก้มที่แดงก่ำของเธอ

“ผมทำงานเกือบจะเสร็จแล้วล่ะ คืนนี้คุณอยากทำอะไรรึเปล่า?”

เฉียวเมียนเมียนมองดูเวลา นี่ยังเช้าอยู่เลย

“งั้นเราไปรับเฉินเฉินไปทานข้าวเย็นด้วยกันดีไหมคะ” เฉียวเมียนเมียนไม่ได้เจอเฉียวเฉินมาสักพักแล้ว เธอคิดถึงเขา

เหมาเยซื่อพยักหน้า

“ได้ ได้ ไปรับเฉินเฉินก่อน ผมเองก็ไม่ได้เจอเขามาพักหนึ่งแล้วเหมือนกัน”

เหมาเยซื่อชอบน้องเขยคนนี้มาก แม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะเฉียวเมียนเมียน แต่เฉียวเฉินก็เป็นเด็กดี ทำตัวน่าชื่นชมมากเช่นกัน

หลังจากตกลงเรื่องนี้กันแล้ว เฉียวเมียนเมียนก็ส่งข้อความ wechat ไปหาเฉียวเฉิน

...

ปกติเฉียวเฉินจะอยู่ที่โรงเรียนเสมอ

เพราะเฉียวเมียนเมียนไปถ่ายละครที่เมือง F แม้ว่าตัวเขาจะมีห้องส่วนตัวที่บ้านของเหมาเยซื่อ แต่เขาก็มักจะอยู่ที่โรงเรียนทั้งวันธรรมดาและวันหยุด ไม่ได้ไปที่บ้านของเหมาเยซื่อเลย

เหมาเยซื่อเป็นพี่เขยของเขาแล้วก็จริง

แต่เขาก็ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับชายหนุ่มมากนัก

เฉียวเฉินมีความสุขมากที่ได้รับข้อความจากเฉียวเมียนเมียน

เขาไม่ได้พบเธอมาระยะหนึ่งแล้ว เขาสนิทกับเธอมาก แม้จะอยู่ห่างกันไม่นาน แต่เขาก็คิดถึงเธอ

หลังจากที่พี่น้องตกลงเรื่องเวลากันแล้ว เฉียวเฉินก็กลับเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพักแล้วเดินออกมารอที่หน้าประตูโรงเรียน

ขณะที่เขากำลังรอ รถเบนท์ลีย์สีดำก็ขับมาจอดข้าง ๆ เขา

ท่าทางของเฉียวเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นรถคันนั้น

ในไม่ช้าเขาก็เห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยเดินออกมาและเดินไปทางรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้น

เมื่อเธอเห็นเฉียวเฉินยืนอยู่ข้างถนน ร่างเล็กก็หยุดยืนและมองสบตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่ม

เฉียวเฉินอยากจะหันหลังและเดินหนีไป ทว่าเท้าของเขากลับยืนนิ่งราวกับก้าวขาไม่ออก

เมื่อร่างเล็กเดินมาทางเขา เขาก็ยืดตัวตรง กำหมัดแน่น

เขาเบือนหน้าหนี จ้องมองทางถนนที่มีคนพลุกพล่าน พยายามไม่มองเธอ

ถึงกระนั้นก็ยังแอบชำเลืองมองเธอ เพราะตัวหนุ่มน้อยเองก็ยังสนใจเด็กสาวร่างเล็กคนนั้น

“เฉียวเฉิน”

ร่างเล็กหยุดกะทันหันและเรียกเขาอย่างแผ่วเบา

เฉียวเฉินเกร็งมากขึ้น

ทันใดนั้น หัวใจของเขาก็เต้นเร็วและแรง

เขาหายใจเข้าลึก ๆ กำหมัดแน่น และค่อย ๆ หันหลังกลับ

เซินซินยืนไม่ไกลจากเขาและมองเขาอย่างเงียบ ๆ

เฉียวเฉินเงยหน้าขึ้นและสบตากับเธอ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาถามว่า

“นักเรียนเซิน มีอะไรเหรอ”

เมื่อได้ยินที่เขาเรียกเธออย่างบ่งบอกระยะห่างเช่นนั้น ริมฝีปากของเซินซินก็ขดเป็นรอยยิ้มอย่างขมขื่น

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เห็นนาย เลยเข้ามาทักน่ะ นี่กำลังจะไปไหนเหรอ มารอรถรึเปล่า... ให้ฉันไปส่งไหม”

เฉียวเฉินตกตะลึง เขาส่ายหน้าปฏิเสธ

“ขอบใจ แต่เดี๋ยวพี่สาวฉันจะมารับ”

“อย่างั้นเหรอ” เซินซินรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก แต่กระนั้นเธอก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ดี

เธอเคยคิดจะที่ยอมแพ้

เขาเองก็ตั้งใจที่จะยอมแพ้

คนที่ไม่ชอบเธอ ทำไมเธอต้องคอยรบกวนใจเขาอยู่เรื่อย?

ในสายตาของเขา ความเสน่หาของเธอ คงไม่สำคัญอะไร มากไปกว่าการรบกวนที่น่ารำคาญ

เธอไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้เพียงเพราะเธอชอบใครสักคน

ถึงกระนั้น มันก็ยากที่จะเลิกชอบคนที่เธอชอบมานานหลายปี

ทุกครั้งที่เธอเห็นเขา หัวใจของเธอยังคงหวั่นไหว เธออดไม่ได้ที่จะไม่สนใจเขา

ผิดหวังกับตัวเองเสียเหลือเกิน

เธอ...เซินซินไม่ได้แย่จนไม่มีใครชอบหรือต้องการเธอ ทำไมเธอยังหน้าด้านยึดติดกับผู้ชายเย็นชาอย่างเขาอยู่ได้?

ทำไมเธอต้องชอบคนที่ไม่เคยชอบเธอ ทั้งที่พยายามมากขนาดนี้

แม้จะรู้อยู่แก่ใจทุกอย่าง

เมื่อพบกับเขา เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

ความเยือกเย็นและระยะห่างที่เขาสร้างขึ้น เป็นดั่งอาวุธอันแหลมคมที่แทงทะลุหัวใจของเธอ ทำให้เธอแทบจะอยากร้องไห้

ดวงตาของเธอเปียกชื้น ทว่าเธอไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าเขา

เธอคือเซินซิน ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเซิน

เธอไม่อาจแสดงด้านอ่อนแอต่อหน้าผู้ชาย แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

“อืม” เฉียวเฉินพยักหน้าหน้าและไม่พูดอะไรอีก

เซินซินรู้สึกว่าตอนนี้เธอควรเดินออกมาได้แล้ว

เห็น ๆ กันอยู่ว่าชายหนุ่มไม่ต้องการคุยกับเธออีกแล้ว

ศักดิ์ศรีของเธอกำลังบอกให้เธอ รีบผละจากออกไปทันี

ไม่จำเป็นต้องให้เธออยู่ตรงนั้นและทำให้คนอื่นเห็นว่าเธอเป็นตัวน่ารำคาญ

เหตุผลน่ะเธอเข้าใจชัดเจน ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่งเจ้าของ

เธอมองไปที่เฉียวเฉินด้วยใบหน้าซีดและเงียบไปครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะหัวใจของเอเจ็บมากเหมือนดั่งเล็บที่จิกแทงเข้าไปในฝ่ามือ เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ แล้ว

เธอมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วเม้มริมฝีปากของตนเอง “เฉียวเฉิน นาย...เกลียดฉันไหม รู้สึกว่าฉันเป็นตัวน่ารำคาญอย่างงั้นเหรอ?”

เฉียวเฉินหยุดไปชั่วขณะและขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เปล่า ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

เขาไม่เคยเกลียดเธอ

ริมฝีปากของเซินซินซีดเล็กน้อยเช่นกัน

“ไม่เหรอ? แต่ฉันรู้สึกนะ...ว่านายเกลียดฉัน”

ทุกครั้งที่เขาเห็นเธอ เขามักจะแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

ทั้งความเย็นชานั่นอีก

เห็น ๆ กันอยู่ว่าเขาไม่เคยทำแบบนี้กับคนอื่น

ต่อหน้าคนอื่น เขาเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมชั้นทุกคน

ยกเว้นกับเธอ...

ทัศนคติของเขาเย็นชาจนดูไม่เหมือนเพื่อร่วมชั้นที่เคยนั่งเรียนข้างกันมาหลายปี เขาทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้า

บางทีกับคนแปลกหน้า เขาก็คงไม่ทำเย็นชาขนาดนี้ล่ะมั้ง

เธอไม่รู้ว่าเธอทำผิดอะไรต่อเขา เขาถึงทำแบบนี้กับเธอ

เป็นเพราะเธอชอบเขาเหรอ?

การชอบใครสักคน มันผิดงั้นเหรอ?

ความชอบของเธอ มันน่ารังเกียจสำหรับเขามากใช่ไหม?

เซินซินถึงแม้จะเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อและแม่เซิน แต่เพราะสถานะลูกสาวคนที่สองของตระกูลเซิน เธอจึงถูกเลี้ยงดูโดยคนอื่น

เธอไม่ได้เด็กหนุ่มที่เข้ามาตีสนิททำให้พอใจ

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงถูกเขาปฏิบัติด้วยเช่นกัน เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างดีอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน

“เปล่า” แม้ว่าเฉียวเฉินไม่อยากจะให้ความหวังกับเซินซิน เขาก็ไม่อยากให้เธอคิดว่าเขาเกลียดเธอ

“เซินซิน ฉันไม่ได้เกลียดเธอ ทั้งที่ผ่านมาและตอนนี้ ฉันไม่ได้เกลียดเธอ อย่าคิดมากน่า”

“แล้วทำไม นายถึงเย็นชากับฉันนักล่ะ”

เมื่อถึงถึงความเย็นชาของเขา เซินซินรู้สึกแย่และอารมณ์เสีย เธอกลั้นน้ำตาแล้วพูดว่า “เฉียวเฉิน ฉันรู้ว่านายไม่ชอบฉัน”