ตอนที่ 1035-1036 สักวันต้องเอาคืน

ซูเจ๋อไม่คิดว่าจะเจอกับเฉียวเมียนเมียนที่นี่

เมื่อเขาเห็นเธอ ใจก็อยากจะเข้าไปหา ทว่าเมื่อนึกถึงการวิวาทที่ร้านอาหารเมื่อครั้งล่าสุด เขารู้สึกหวาดหวั่น

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในครานั้น ความเกลียดชังพุ่งทะลักออกมาเต็มอก

ชายผู้นั้นทำให้เขาอับอายต่อหน้าเฉียวเมียนเมียน เขาไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ให้มันจบไปง่าย ๆ แน่!

เขาต้องเอาคืน

ทว่าเมื่อคิดถึงอำนาจของตระกูลเหมา เขาก็มีแต่จำใจยอมแพ้

แม้ว่าชายผู้นั้นจะเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ของตระกูลเหมา  แต่ในเมื่อเขาทำงานในบริษัทเหมา และอาจจะอยู่ในตำแหน่งสูงของบริษัทก็เป็นได้ เขาจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเหมา

ตัวเขาเองไม่กลัวผู้ชายคนนั้น

แต่เขาไม่กล้าพอที่จะรุกรานตระกูลเหมาได้

เพราะงั้น ถึงแม้จะไม่เต็มใจสักเพียงใด ก็ทำได้เพียงแต่ทำใจให้เลิกแล้วต่อกัน

แม้จะคิดได้เช่นนั้น แต่ความโกรธยังคงอัดแน่นอยู่เต็มอก

สักวันหนึ่งเขาต้องเอาคืนแน่

ซูเจ๋อมองไปรอบ ๆ หลังจากพบว่าเหมาเยซื่อไม่อยู่ด้วย เขาค่อย ๆ ผลักมือเธอออก “ใช่ คนรู้จักน่ะ รอผมอยู่ที่นะ ผมขอไปทักทายเธอหน่อย”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะพาเธอไปด้วย หญิงสาวจึงโกรธ “อาเจ๋อ พวกเขาเป็นเพื่อนคุณ คุณไม่คิดจะแนะนำพวกเขาให้ฉันได้รู้จักหน่อยเหรอคะ? หรือที่ไม่อยากแนะนำฉันให้พวกเขารู้จักเป็นเพราะคุณอายหรือยังไง”

ซูเจ๋อขมวดคิ้ว ทำไมหญิงสาวข้างกายถึงได้ไร้เหตุผลเช่นนี้

เขาเกลียดผู้หญิงประเภทนี้มากที่สุด

แต่เมื่อคิดว่าพวกเขาเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน และความสัมพันธ์ของครอบครัวเป็นเช่นไร เขาจึงพยายามสะกัดกั้นความขุ่นเคืองใจและพูดว่า “อะไรกัน จะเก็บซ่อนคุณไว้ได้ยังไง แต่ผมกับพวกเขาไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันสักเท่าไหร่ จึงไม่จำเป็นต้องแนะนำให้คุณรู้จัก”

คำอธิบายของเขาทำให้หญิงสาวโกรธมากขึ้นกว่าเดิม

ไม่ใช่เพื่อนที่ดีงั้นเหรอ?

แล้วเขาจะมองเธอไปทำไม

เห็น ๆ กันอยู่ว่ากำลังโกหก!

นึกว่าเธอโง่นักหรือไง? เขาคิดว่าเธอจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างงั้นล่ะสิ?

“ก็ในเมื่อไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปทักทายเธอเลยนี่ อาเจ๋อ คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่า เพราะไม่ใช่เพื่อน ถึงไม่อยากแนะนำพวกเขาให้ฉันรู้จักอย่างงั้นเหรอคะ”

แม้ว่าพวกเขาจะถูกจับคู่จากผู้ใหญ่

ทว่าเธอก็พึงพอใจซูเจ๋ออยู่มาก

เขาเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถในแวดวงธุรกิจ

หลังจากที่ออกเดทกับเขา เธอก็ต้องการจะพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาให้ดีขึ้น

แต่หลังจากที่ได้เจอกับเฉียวเมียนเมียน หญิงสาวรู้สึกถึงการคุกคาม

แม้เธอจะไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ระหว่างซูเจ๋อกับเฉียวเมียนเมียน แต่ด้วยการแสดงออกของเขา ทำให้เธอรู้สึกถึงการคุกคาม

เธอจึงต้องทำอะไรบางอย่าง

คำพูดของหญิงสาวทำให้ท่าทางของซูเจ๋อเปลี่ยนไป เขาไม่ชอบใจนัก

เขาเกลียดที่สุดคือผู้หญิงที่ช่างสงสัย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดออกมา “คิดมากน่า ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”

หญิงสาวมองไปยังเฉียวเมียนเมียนด้วยความเกลียดชัง “แต่เธอดูคุ้นตา เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

ซูเจ๋อขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นว่าเฉียวเมียนเมียนและลินดาเดินไปอีกทาง

เขากังวลเกินกว่าจะใส่ใจกับผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ และรีบไล่ตามพวกเธอไป

เขาจากไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเขาไม่ทันที่จะหยุดรั้งและตอบโต้อะไร

หลังจากที่เธอได้สติคืน เธอก็พบว่าซูเจ๋อเดินตามเฉียวเมียนเมียนไปแล้ว

เขาทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง!

หญิงสาวตะโกนไล่หลัง “ซูเจ๋อ หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ไหนว่าเป็นแค่เพื่อนไง? คนโกหก!”

...

เฉียวเมียนเมียนและลินดาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับซูเจ๋ออีกแล้ว

เพราะอย่างนั้น เมื่อพวกเธอเจอกับเขา จึงจงใจที่จะหลีกเลี่ยง

ทว่าเมื่อหันหลังเดินจากไปได้เพียงครู่ ก็ได้ยินเสียงจากคนที่ไม่อยากได้ยินดังไล่หลัง “เมียนเมียน รอเดี๋ยว”

“ให้ตายสิ เขาตามเธอมาจริง ๆ ด้วย” ลินดาขมวดคิ้ว

“ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ตื้อนักนะ? ยังมีหน้ามาตามตื้อเธออีก สงสัยจะอยากกลับมาคืนดีกลับเธอล่ะสิท่า”

เฉียวเมียนเมียนปราศจากความคิดเห็นใด ๆ

แต่เธอเองก็ไม่อยากเจอซูเจ๋อ

เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเขา และเดินต่อไปพร้อมกับลินดา

ซูเจ๋อยังคงไม่ยอมแพ้ เขาไล่ตามมาใกล้จะถึงพวกเธอแล้ว

“เมียนเมียน ผมรู้ว่าคุณได้ยิน หยุดคุยกันดี ๆ ก่อนจะได้ไหม”

เฉียวเมียนเมียนไม่สนใจเขาและเร่งความเร็วในการเดิน พยายามที่จะสลัดเขาให้หลุด

ซูเจ๋อรู้ดีว่าเธอพยายามหนีห่างจากเขา เวลานี้เขาทั้งโกรธและเจ็บปวด เขาเร่งฝีเท้าและไล่ตามเธอ

ไม่นานเขาก็เดินมาทันเฉียวเมียนเมียน

เขาหยุดยืนขวางหน้าเธอ ด้วยความร้อนใจกลัวว่าเธอจะจากไปอีกครั้ง

“บ้าน่า” ลินดาระเบิดเสียงออกมา

“ซูเจ๋อ นี่คุณกำลังทำอะไร! ไม่เห็นเหรอว่าเมียนเมียนไม่อยากจะคุยกับคุณ”

ลินดามองเขาราวกับพวกเขาเป็นศัตรูกัน

เธอยังโกรธที่ซูเจ๋อไล่เธอออก

และยังรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่งี่เง่า

เขาไม่เพียงแต่ล้มเลวในเรื่องของความสัมพันธ์เท่านั้น เรื่องอื่น ๆ เขาก็แย่ไม่ต่างกัน

เป็นคนโง่อย่างสมบูรณ์แบบ

ความคิดที่ว่าเฉียวเมียนเมียน จะหาแฟนที่ดีกว่าเขาร้อนเท่า ทำให้ลินดารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

คนบ้า มาคิดเสียใจอะไรตอนนี้ อยากได้เธอคืนอะไรตอนนี้

ใครจะไปหลงกลคนอย่างคุณ?

ซูเจ๋อเหลือบมองลินดาและพูดอย่างเย็นชา

“เซี่ยลินดา คุณยุ่งอะไรด้วย นี่มันเรื่องของฉันกับเมียนเมียน คุณมีสิทธิ์อะไรยื่นมือเข้ามาแทรก”

ลินดาไม่ได้เป็นพนักงานในบริษัทของเขา ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจเขา

เธอไม่จำเป็นต้องสุภาพกับเขา

เธอยกมือเท้าเอวพร้อมกับเยาะเย้ย “ฉันต่างหากล่ะที่ควรเป็นฝ่ายพูดแบบนั้น คนไร้หัวใจอย่างคุณ มีหน้ามาพูดอะไรอยู่ตรงนี้”

“เมียนเมียนเป็นดาราภายใต้การดูแลของฉัน จะให้ฉันไม่สนใจที่มีคนไร้ยางอายมารังควานเธอได้ยังไง? บางคนก็ควรจะรู้ตัวซะบ้างนะ เลิกกันไปแล้ว ก็คือคนแปลกหน้า ฉันล่ะไม่เข้าใจ ว่าทำไมคุณถึงมีหน้ามายุ่งกับเธออีก”

“ไม่รู้ตัวบ้างเหรอว่าการกระทำแบบนี้มันไร้ยางอาย”

ที่ผ่านมา ลินดาสุภาพกับเขาและเรียกเขาว่าประธานซูเสมอ

เธอไม่เคยพูดเช่นนี้กับเขามาก่อน

ซูเจ๋อไม่อาจยอมรับความแตกต่างนี้ได้และรู้สึกอับอายต่อหน้าเฉียวเมียนเมียน ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นรุนแรง

“เซี่ยลินดา คุณกำลังพูดถึงใคร? พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย ขื่นยังพูดแบบนี้อีก คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”