ตอนที่ 830 ฉันเองที่เป็นคนช่วยชีวิตนายในคืนนั้น

หากเป็นแต่ก่อน กงเซลีจะไม่ยอมให้เธอดื่มต่ออีก

แต่ตอนนี้...เขาไม่ได้หยุดเธอ

ผู้หญิงมีความอ่อนไหวมาก เซินโย่วสามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา

กงเซลีมองดูเธออย่างลึกซึ้งและส่ายหน้า

“เปล่า ไม่ได้โกรธ”

“แล้วทำไมนาย..”

“โย่วโย่ว มาคุยกันหน่อยสิ”

กงเซลีนั่งลงและยกขาขึ้นไขว่ห้าง

“ฉันว่าเราควรจะคุยกันให้รู้เรื่องนะ”

เซินโย่วตกตะลึง

“คุย? นายอยากจะพูดอะไรกันแน่”

“เรื่องเมื่อตอนนั้น”

เซินโย่วตกตะลึงอีกครั้งและหัวใจของเธอก็เต้นแรง

เธอมองเข้าไปในดวงตาของกงเซลี และรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย ด้วยเหตุผลบางประการ

ความรู้สึกนี้ปรากฎขึ้นเมื่อสองสามวันก่อน เมื่อเขาถามเธอว่าเธอโกหกเขาหรือเปล่า

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามสงบสติอารมณ์ให้ดีที่สุด

“ในคืนนั้น มันเกิดอะไรขึ้น”

เธอเลิกคิ้วอย่างสงสัย

“นายพยายามจะพูดเรื่ออะไร? ทำไมวันนี้ถึงทำตัวแปลก ๆ”

“ฉันแปลกงั้นเหรอ”

กงเซลียิ้ม “บางที ฉันว่าเราไม่ควรต้องอ้อมค้อมหรอกนะ โย่วโย่ว เรื่องที่ฉันอยากจะคุยกับเธอคือเรื่องเมื่อ 10 ปีก่อน บางทีเธอน่าจะรู้ว่าฉันต้องการจะพูดเรื่องอะไร”

เซินโย่วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

กงเซลีมองมาที่เธอและพูดอย่างใจเย็นว่า

“ในตอนนั้น ที่งานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ตอนที่ฉันตกลงไปในสระน้ำและรอดมาได้ คนที่ช่วยฉันไม่ใช่เธอใช่ไหม?”

“นะ-นายพูดเรื่องอะไร”

แก้วไวน์ในมือของเซินโย่วลื่นหลุดจากมือ กระทบกับพื้นกระเบื้อง และแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ความหวังสุดท้ายของกงเซลีหายไป เมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของเธอ

เธอ...โกหกเขาจริง ๆ

เธอทำกับเขาเหมือนคนโง่มาตลอด 10 ปี

แต่ทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นกันเล่า?

เห็นได้ชัดอยู่แล้วนี่ ว่าเธอไม่ได้ชอบเขา และไม่เต็มใจที่จะคบหากับเขา แต่เธอต้องโกหกเพื่อให้เขาคอยปกป้องเธอตลอด 10 ปีเต็มอย่างงั้นหรือ

เขาไม่รู้ว่าเธอทำอย่างนั้นไปทำไม

“อันที่จริง ฉันน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว”

กงเซลียิ้มเยาะตัวเอง

“ความรู้สึกมากมายที่ผิดเพี้ยนไป แต่ฉันไม่เคยคิดว่าคนในคืนนั้นไม่ใช่เธอเลยจริง ๆ ฉันเองที่โง่ โง่ที่เชื่อทุกคำพูดของเธอ”

“เซินโย่ว ฉันขอถามหน่อยเถอะ ทำไมถึงต้องโกหกฉัน?”

“ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”

“เธอก็ไม่ได้ชอบฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องโกหกฉันด้วย? ทำไมต้องทำให้ฉันเข้าใจผิดว่าเธอคือคนที่ช่วยฉันในคืนนั้นด้วย”

เซินโย่วหน้าซีด

เธอมองเขาด้วยความตกใจและหวาดกลัว ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ได้ยังไงกัน...

เขารู้ได้ยังไง ว่าไม่ใช่เธอ?

เหตุการณ์ก็ผ่านมาแล้วตั้ง 10 ปี

ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยสงสัยเธอเลยนี่

ทำไมจู่ ๆ เขาถึง...

“เซลี นายกำลังพูดเรื่องอะไร? คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยนายนะ จะเป็นใครได้อีกล่ะ?”

เซินโย่วสงบลงหลังจากตื่นตระหนกครู่หนึ่ง

เธอรู้สึกว่ากงเซลีไม่น่าจะรู้ความจริง

เหมือนในวันนั้น เขาเพียงแค่สงสัยเท่านั้นเอง

เขาไม่มีหลักฐาน

คืนนั้นก็ผ่านมา 10 ปีแล้ว