ตอนที่ 829 ผมทำอะไรผิดไปหรือไม่
ตอนที่ 829 ผมทำอะไรผิดไปหรือไม่
แต่เธอแต่งงานกับเพื่อนสนิทเขานี่สิ
เขาจะทำอะไรได้อีก?
เขาจะทำลายความเป็นพี่น้องของพวกเขางั้นเหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถเอาชนะเหมาเยซื่อได้
เขาและเหมาเยซื่อเป็นคนประเภทเดียวกันเสียด้วยสิ
พวกเขาเป็นคนที่ยึดติดและชอบครอบครอง
พวกเขาไม่เคยให้โอกาสให้ผู้อื่นคว้าสิ่งที่พวกเขาสนใจไปได้
ต่อหน้าคนอื่น เขามีความมั่นใจอย่างมาก
แต่ต่อหน้าเหมาเยซื่อแล้ว เขาต้องยอมรับว่านี่คือคู่ต่อสู้ที่อันตรายมากทีเดียว
เขาอาจจะไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย
ไม่อย่างนั้นเซินโย่วคงไม่ทุ่มเทให้กับเหมาเยซื่อมากขนาดนี้
ต่อให้เธอปฏิบัติดีต่อเขาสักเพียงใด เขาก็ไม่เคยหวั่นไหว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
กงเซลีเดินมาส่งเฉียวหรุ่ยที่ประตู
เขากลับไปนั่งที่ศาลาเพียงลำพังเป็นเวลานาน ในที่สุด เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาเซินโย่ว
“โย่วโย่ว เจอกันหน่อย ตอนนี้อยู่ที่ไหน? ผมจะไปรับ”
....
ณ สถานที่นัดพบ
พนักงานเสิร์ฟพากงเซลีไปยังห้องส่วนตัวและกล่าวด้วยความเคารพว่า
“นายน้อยกง คุณเซินกำลังดื่มอยู่ข้างในคนเดียว เธอสั่งเครื่องดื่มเสียมากมาย พวกเราพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ แต่เธอปฏิเสธที่จะฟังพวกเราค่ะ”
“คุณมาได้จังหวะพอดีเลย เข้าไปดูเธอหน่อยเถอะค่ะ พวกเรากังวลมากว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
กงเซลียืนอยู่นอกห้องส่วนตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตู ปิดไฟในห้องส่วนตัวที่มืดสลัวนั้น
เซินโย่วกำลังพิงโซฟาพร้อมกับแก้วไวน์ในมือของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู และเห็นว่ากงเซลีเดินเข้ามาในห้อง
เธอยิ้มและยกแก้วขึ้นให้กับเขา
“เซลี มาแล้วเหรอ มา ดื่มกับฉันสิ ฉันดื่มคนเดียวเบื่อจะแย่อยู่แล้ว”
กงเซลีปิดประตูและเดินตรงไปหาเธอ
“ทำไมมาดื่มคนเดียวแบบนี้ล่ะไ
แม้ว่าความจริงจะถูกเปิดเผยแล้ว แต่ทัศนคติของกงเซลียังคงเหมือนเดิม
เขาเดินไปหาเซินโย่ว และมองลงไปที่เธอครู่หนึ่งก่อนจะหยิบแก้วไวน์ในมือของเธอออกไป
“ดื่มมากเกินไปไม่ดีนะ มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นด้วยไ
“นี่ กำลังทำอะไรน่ะ?”
เซินโย่วขมวดคิ้วและลุกขึ้นไปคว้าแก้วไวน์ของเธอคืน
“คืนมาให้ฉัน ฉันจะดื่มยังไงก็ได้ ไม่ใช่เรื่องของนาย”
“ใช่ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”
กงเซลียิ้ม ความคิดถึงผู้หญิงที่เขาสนใจและเอาอกเอาใจตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้นคือความโกหก ช่างเป็นเรื่องไร้สาระเสียจริง
แต่เขาจะตำหนิใครได้?
แม้ว่าเซินโย่วจะโกหกเขา แต่ก็เป็นเขาเองที่ไม่คิดจะสงสัยอะไรเลย
เขารู้ดีว่าเขาไม่เคยสงสัยเธอเลย ไม่เคยคิดว่าตัวเองเข้าใจผิดไปเอง
เขาไม่เคยคิดว่าเซินโย่วจะโกหกเขาได้
ก็สมควรแล้ว ที่ถูกโกหกมาหลายปี
“กงเซลี คนน่ารำคาญ” เซินโย่วเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์แล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“ฉันขอให้นายออกมา เพราะฉันอยากให้นายมาดื่มด้วยกัน ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ได้ต้องมาขวางฉัน”
“รู้ไหม ว่าฉันน่ะ เกลียดการถูกคนอื่นบังคับมากที่สุด”
“อืม ฉันรู้” ครั้งนี้ กงเซลีไม่ได้หยุดเธอ
เซินโย่วสามารถคว้าแก้วไวน์คืนได้สำเร็จ
จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาและขมวดคิ้ว
“เป็นอะไรงั้นเหรอ? นายโกรธฉันเหรอ?”