ตอนที่ 822 นายน้อยกง ผู้อาวุโสเฉียวมาถึงแล้ว

เหมาเยซื่อมองขึ้นไปที่เธอ ท่าทางของเขาอ่อนลง

เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับคำพูดของเธอ

มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา แต่ใบหน้าของเขายังคงตึงเครียด

“ผมไม่ได้ขออะไรสักหน่อย”

“ใช่ ใช่ ใช่” เฉียวเมียนเมียนยังคงง้อเขาต่อ

“คุณไม่ได้ขอ เป็นฉันเองที่อยากให้คุณ”

“ซื้อของแพง ๆ ให้ผมเหรอ”

“อืม อันที่แพงที่สุดเลย”

“ผมไม่ได้บังคับคุณนะ”

“ใช่ ใช่ ใช่ คุณไม่ได้บังคับ ฉันทำเองด้วยความเต็มใจ”

“แล้วคุณบอกว่าจะไปเดินห้างด้วยเหรอ” เหมาเยซื่อยิ้ม

เขาเอื้อมมือออกไปและดึงเฉียวเมียนเมียนมาไว้ในอ้อมแขนของเขา ปล่อยให้เธอนั่งบนตักของเขา ขณะที่ตัวเขาเองเปิดเอกสาร

“พาผมไปล่ะกัน ผมขออ่านเอกสารอีกสักสองสามฉบับสุดท้าย ก็จะเลิกงานแล้ว”

เฉียวเมียนเมียนดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขาและปรับตัวให้อยู่ในท่านั่งที่สบายขึ้น เธอเอื้อมมือออกไปกอดเขา

“ถ้าอย่างนั้น ฉันนั่งอยู่แบบนี้ คุณจะมีสมาธิเหรอคะ”

หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขามีกลิ่นหอมและตัวนุ่ม

กลิ่นหอมหวานติดจมูก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อเขา

เขารู้สึกกระสับกระส่ายทุกครั้งที่กอดเธอ

เขาอยากทำอย่างอื่นด้วย

แต่ก็รู้สึกดีเกินกว่าจะรั้งเธอไว้ เขาทนไม่ได้ที่จะปล่อยเธอ

เขาหายใจเข้าลึก ๆ และระงับความร้อนรุ่มจากการเคลื่อนไหวของเธอ

“ที่รัก ถ้าคุณไม่ขยับตัวไปมา ก็ไม่มีปัญหาหรอก”

“ไม่อย่างนั้น ถ้าคุณขยับอีกนิด ผมไม่รับประกันนะว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นไ

ราวกับจะเป็นข้อพิสูจน์คำพูดของเขา

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกได้ ขณะที่เธอนั่งบนตักของเขา

เธอเกร็งตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา และไม่กล้าขยับตัวอีก

เมื่อคืน...เขาก็ทำไปมากแล้ว

อีกอย่าง เธอยังเจ็บขาไม่หายเลย

เธอไม่อยากถูกทรมานอีก ทั้งที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว...

...

ที่คลับเฮาส์ส่วนตัว

ชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่ที่ศาลาในลานบ้านสไตล์วินเทจ

มีสระน้ำอยู่รอบศาลา ในสระเต็มไปด้วยดอกบัวสีชมพู

ชายคนนั้นพิงราวบันไดสีแดงและถืออาหารปลาไว้ในมือ นิ้วที่เรียวยาวและขาวสวยบีบอาหารปลาในชามกระเบื้องขนาดเล็ก ก่อนจะโยนลงไปในสระ ฝูงปลาต่างแย่งกันกินอาหารที่เขาโยนลงไป

ชุดน้ำชาที่สวยงามวางอยู่บนโต๊ะหินด้านข้าง มันเป็นกาน้ำชาที่ปั้มมาจากดินเหนียว เมื่อเทน้ำร้อนลงไป จะส่งกลิ่นหอมสดชื่นของชาผุดขึ้นและกระจายไปรอบ ๆ

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของชา

พนักงานยื่นถ้วยน้ำชาให้กับชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังให้อาหารปลา

“นายน้อยกง ชาค่ะ”

กงเซลีโยนอาหารปลาลงไปในสระก่อนจะหันหลังกลับมา เขาหยิบผ้าเปียกจากบริกร ขึ้นมาเช็ดมือ

แล้วหยิบถ้วยชา

หลังจากจิบไปได้เพียงครู่ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดใกล้ ๆ

“นายน้อยกง ผู้อาวุโสเฉียวมาถึงแล้วครับ”

กงเซลี มองไปที่เฉียวหรุ่ย แล้วยิ้ม