ตอนที่ 806 สามีของเธอว่าอะไรหรือเปล่า

“ครับ”

เว่ยเจิ้งสัมผัสได้ถึงความโกรธของเหมาเยซื่อ และไม่กล้าทำอะไรล่าช้า เขาหันไปหาเซินโย่วทันทีและพูดว่า

“คุณเซิน เชิญครับ”

เซินโย่วเช็ดน้ำตาของเธอและมองไปที่เหมาเยซื่อด้วยรอยยิ้ม

“ได้ ฉันจะไป ฉันจะไปทันที ฉันรู้ว่าตอนนี้สำหรับคุณแล้วมีเพียงเฉียวเมียนเมียนในใจเท่านั้น ฉันก็แค่คนที่ไม่ค่าอะไรเลยในสายตาของคุณ อาซื่อแม้ว่าคุณจะไม่สนใจฉัน แต่หัวใจของฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงหรอกนะ”

“ฉันเชื่อว่าเวลาจะพิสูจน์ทุกอย่างเอง แล้วคุณจะได้รู้ว่าใครคือคนที่จริงใจกับคุณ”

จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินออกจากห้องไป

เว่ยเจิ้งยืนนิ่งอยู่กับที่สองวินาที ก่อนจะเดินตามเธอไป

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาเดินจากไปแล้ว

เลขานุการนอกห้องได้ยินเสียงของบางอย่างตกลงบนพื้น

พวกเขามองหน้ากันด้วยความกลัว

คุณเซินและประธานเหมาคุยอะไรกันในห้องกันแน่นะ

ทำไมดวงตาของคุณเซินถึงได้บวมและแดงเมื่อเธอเดินออกจากห้องอย่างนั้น? เห็น ๆ กันอยู่ว่าเธอร้องไห้

เธอเพิ่งรู้หรือเปล่าว่าประธานเหมามีแฟนแล้ว?

เป็นเหตุให้เธอเสียใจ?

...

เมื่อเฉียวเมียนเมียนไปถึงร้านหม้อไฟ เธอเห็นเจียงหลัวลี่นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ เธอกำลังกินเศษผ้าขี้ริ้ววัวพร้อมกับจับขวดเบียร์

ขณะที่รอเนื้อสุกไปด้วย ขณะที่ดื่มเบียร์ไปด้วย

ดูเหมือนเธอกำลังเพลิดเพลินกับอาหารของเธอเพียงลำพัง

เฉียวเมียนเมียนยืนอยู่ที่ประตูสักครู่ก่อนจะเดินตรงไปหาเธอ

“เพื่อนรัก มาถึงเร็วจัง พี่คะ ขอชามกับตะเกียบให้ฉันอีกชุดค่ะ” เจียงหลัวลี่มีความสุขมากที่ได้เห็นเฉียวเมียนเมียน เธอหรี่ตามอง

เจียงหลัวลี่เอื้อมมือออกไปและตบลงที่นั่งข้าง ๆ เธอ

“เพื่อนรัก มานั่นนี่มา นั่งข้างฉัน เฮ้อ ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ทำไมคิดถึงจัง รู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นปีเลย”

ในร้านมีเก้าอี้ยาว

เฉียวเมียนเมียนเดินไปที่นั่ง และนั่งลงข้าง ๆ เธอ

เจียงหลัวลี่วางตะเกียบและกอดเธอแน่น

“เพื่อนรัก เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากจริง ๆ วันนี้ฉันอยากเจอเธอด้วยล่ะ แล้วเธอก็กลับมาที่เมืองหยุนเฉิงจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆ ๆ เธอคงสัมผัสได้ว่าฉันคิดถึงเธอสินะ”

เฉียวเมียนเมียนกอดเธอตอบและยิ้ม

“ถ้าอย่างงั้น เราต้องส่งกระแสจิตหากันสินะ วันนี้ฉันก็อยากเจอเธอเหมือนกัน ฉันเลยกลับมาไง อีกอย่าง ฉันจะพลาดหม้อไฟไปได้ยังไงล่ะ”

เจียงหลัวลี่ไม่ได้พูดอะไรอีกและกอดเธอแน่น หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็ค่อย ๆ ปล่อยมือ

พนักงานนำชามและตะเกียบมาเสิร์ฟให้เธอ

เฉียวเมียนเมียนเตรียมอุปกรณ์และตักของชอบของเธอในหม้อ เจียงหลัวลี่ส่งผ้าขี้ริ้วที่เพิ่งสุกลงในชามและยิ้ม

“เธอมาหาฉันทันทีที่มาถึงเมืองหยุนเฉิงเลยเหรอ? สามีของเธอไม่น้อยใจแย่หรือไง?”

“ถึงแม้ว่าฉันจะอยากเจอเธอ แต่ฉันก็รู้สึกไม่ดีนะ ถ้าทำให้เธอไม่มีความสุข”

ผ้าขี้ริ้ววัวของที่ร้านนี่อร่อยที่สุด

เฉียวเมียนเมียนสั่งมันทุกครั้งที่เธอมาที่ร้านนี้

เจียงหลัวลี่รู้ว่านี่คือของโปรดของเธอ ดังนั้นเธอจึงตักมันใส่ลงในชามของเธอ

ผ้าขี้ริ้ววัวขนาดกำลังพอดี เฉียวเมียนเมียวคีบทานได้ภายในคำเดียว

หลังจากกินเสร็จ เธอหยิบชิ้นหนึ่งแล้ววางลงในหม้อ เมื่อเห็นว่าเจียงหลัวลี่หยิบขวดเบียร์ขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงขมวดคิ้วและหยุดเธอ

“หลัวหลัว เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเมื่อคืนดื่มมากน่ะ แล้วทำไมตอนนี้ยังจะดื่มอีกล่ะ”