ตอนที่ 595 ประธานเหมาเปลี่ยนไป
ตอนที่ 595 ประธานเหมาเปลี่ยนไป
ผู้ชายที่จ้องมองเธอเอื้อมมือออกไปอย่างสงบ ขณะที่เธอกำลังจะล้ม เขาจับเธอด้วยแขนที่แข็งแรงของเขา พยุงเธอขึ้นมา
เฉียวเมียนเมียนตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เธอจับหน้าอกของเหมาเยซื่อตามสัญชาตญาณที่เธอได้จินตนาการไว้
ร่างกายของชายคนนั้นร้อนจัด
เธอสัมผัสได้ถึงผิวที่ร้อนแผดเผาของเขาใต้ฝ่ามือของเธอ
ขณะที่เธอสัมผัสนห้าอกของเขา เขาปล่อยเสียงคำรามต่ำ ๆ และกระชับมือรอบเอวของเธอ
เขาเริ่มหายใจแรง
เฉียวเมียนเมียนดึงมือของเธอออกทันที ตกใจกับกระแสไฟฟ้าที่ไหลเข้ามา
เธอตื่นตระหนกมองขึ้นไปและสบตากับชายคนนั้น ขาของเธออ่อนแรงเมื่อเห็นแววตาหื่นกระหายในดวงตาของเขา
เธอพยายามผลักเขาออก แต่เขากลับกระชับแขนอีกครั้ง
เขาปล่อยให้เธอหนีไปไม่ได้หรอก เขายกคางของเธอขึ้น โน้มตัวเข้าไปจูบลึก
เขาตรึงเธอไว้กับโซฟา เธอไม่สามารถต่อสู้และตอบโต้กลับได้เลย เธอจึงจำยอมแพ้
ไม่กี่นาทีต่อมา
“เดี๋ยวก่อน...” เฉียวเมียนเมียนตระหนักว่าเธอกำลังฟุ้งซ่านและเกือบลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป เธอจับมือของเหมาเยซื่อ แล้วพูดอย่างหายใจไม่ออก
“ถุง..ถุงยาง”
เธอคิดว่าเหมาเยซื่อไม่ได้เตรียมมันมาด้วย
เธอจึงมีเหตุผลเพียงพอที่จะปฏิเสธเขา
เขายืนขึ้นอย่างสงบโดยไม่คาดคิด เอื้อมมือไปข้างโซฟาแล้วหยุบถุงยางอนามัยออกมา
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
เหมาเยซื่อยิ้ม ก้มลงแล้วยื่นให้เธอ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและเซ็กซี่มาก “ที่รัก สวมมันให้ผมหน่อย”
หัวใจของเฉียวเมียนเมียนเต้นผิดจังหวะ
เธอจ้องไปที่ถุงยางอนามัยในมือ
รสสตรอเบอรี่... ขนาดใหญ่ที่สุด
....
พวกเขาทานอาหารกลางวันในอีก 2 ชั่วโมงต่อมา
พวกเขาไมได้ทานข้าวข้างนอก
เว่ยเจิ้งเป็นคนนำอาหารมาส่งให้พวกเขา
เมื่อประธานเหมารับอาหารจากเว่ยเจิ้ง เขาบังเอิญเห็นรอยขีดข่วนสีแดงบนแผงอกของเขา
มันยังดูใหม่อยู่เลย
ราวกับว่าเป็นรอยขีดข่วนที่เพิ่งเกิดขึ้น
เมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องทำงาน อารมณ์ของเว่ยเจิ้งก็อธิบายไม่ได้
ประธานเหมา..เปลี่ยนไปแล้ว
เขาไม่ใช่คนบ้างานที่ไร้เดียงสา และทำตัวห่างเหินจากผู้หญิงอีกต่อไป
เขาเปลี่ยนไป
เขาไม่สามารถต้านทานการล่อลวงได้อีกต่อไป
...
ในห้องทำงาน
เหมาเยซื่อปิดประตูและนำอาหารเข้ามา
เตียงเดียวในห้องนั่งเล่น
เฉียวเมียนเมียนสวมเสื้อคลุมอาบน้ำนอนอยู่บนเตียง เธอรู้สึกเหนื่อย
“ที่รัก ทานข้าวกันก่อน อย่าเพิ่งหลับ”
เหมาเยซื่อนั่งลงข้างเตียงแล้วบีบแก้มของเธอเบา ๆ
“ออกไปซะ คุณมันน่ารำคาญ”
เฉียวเมียนเมียนหมดแรง เธอหลับตาและไม่อยากขยับตัวเพราปวดเมื่อยตามร่างกาย
เธอไม่อยากทำดีกับคนที่กระทำผิด
เหมาเยซื่ออารมณ์ดี แม้ว่าจะถูกเธอดุก็ตาม เขาพูดเบา ๆ ว่า
“ที่รัก ฟังผมก่อนสิ การนอนตอนที่ท้องว่างไม่ดีต่อสุขภาพของคุณนะ”