ตอนที่ 533 ตลกเสียจริง
ตอนที่ 533 ตลกเสียจริง
เป็นไปได้ไหมที่เธอจะรู้จักเขา?
เฉียวเมียนเมียนถามอย่างสงสัย “คุณรู้จักเขาด้วยเหรอคะ?”
“เปล่าหรอก” หญิงวัยกลางคนตอบอย่างโกรธ ๆ “แต่ฉันมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนดี”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
“ทำไมถึงคิดว่าเขาไม่ใช่คนดีล่ะคะ”
“ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะเขากระทำชำเรากับเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะน่ะสิ” เมื่อหญิงวัยกลางคนสังเกตเห็นท่าทางที่ดูอ่อนเยาว์ของเฉียวเมียนเมียน เธอก็นึกถึงลูกสาวของเธอที่กำลังเรียนโรงเรียนมัธยม เธอโกรธมากและพูดต่อว่า
“เขาทำกับเธอที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างงี้ แล้วยังไม่ป้องกันอีก มีอย่างที่ไหนให้เธอกินยาคุมฉุกเฉิน เธอจะคบกับผู้ชายไร้ค่าแบบนี้ได้ยังไงกัน แม้ว่าเขาจะหล่อก็ตามทีเถอะ ฟังฉันนะ เลิกกับเขาซะ ตั้งใจเรียน ตอนนี้โฟกัสที่การเรียนเป็นหลัก!”
หญิงวัยกลางคนรู้สึกกระวนกระวายและไม่สามารถควบคุมระดับเสียงของเธอได้
เหมาเยซื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด
ในสถานที่นั้น เฉียวเมียนเมียนมองไม่เห็นว่าเขากำลังขมวดคิ้วอยู่
...
เธออยากจะหัวเราะ
แต่กลับไม่กล้าหัวเราะออกมา
จะให้เอาเกลือมาถูกบาดแผลได้เช่นไรกัน
ช่างตลกเสียจริง ทนจะไม่ไหวอยู่แล้ว
เธอกลั้นหัวเราะกระทั่งกลับมาที่รถ
หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในรถ เหมาเยซื่อไม่ได้กอดเธอเหมือนปกติ เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเงียบ พร้อมกับขมวดคิ้ว กัดริมฝีปากแน่น
ลุงหลี่เห็นภาพพวกเขาสะท้อนจากกระจกหลัง และคิดว่าพวกเขาทะเลาะกัน
เขารู้สึกสับสนเมื่อกี้ยังดี ๆ กันอยู่เลย
ทำไมถึงได้ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ?
ทว่าเมื่อสังเกตใบหน้าของคุณผู้หญิงกลับมีรอยยิ้มและไม่ได้ดูราวกับว่าพวกเขาทะเลาะกัน
เขาคงจะเริ่มแก่แล้วจริง ๆ
จึงไม่สามารถเข้าใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของหนุ่มสาวได้อีกต่อไป
10 นาทีถัดมา
พวกเขามาถึงประตูหยุนเฉินอะคาเดมี่
เฉียวเมียนเมียนมองไปที่เหมาเยซื่อที่ยังคงนิ่งเงียบและหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา เธอกระแอมไอและพูดว่า “เอิ่ม...เหมาเยซื่อคะ ฉันจะไปแล้วนะ”
ท้ายที่สุด เขาก็ตอบสนองและมองมาที่เธอ
เมื่อสบตากัน เขาทำหน้ามุ่ย พยักหน้าและพูดว่า “อืม ยื่นใบลาเสร็จแล้วมาหาผมนะ ทานข้าวเย็นด้วยกัน”
“ได้ค่ะ”
เฉียวเมียนเมียนเอื้อมมือไปที่ประตู พร้อมที่จะลงจากรถ เธอหยุดชั่วขณะ และย้ายไปใกล้ ๆ เขา ก่อนจะจูบเขาเบา ๆ ในขณะที่เขามองเธอแปลก ๆ
“กู๊ดบายคิสค่ะ ไปจริง ๆ แล้วนะ เจอกันค่ะ”
เธอกล่าวอย่างเขินอาย ขณะโบกมือลา แล้วลงจากรถ
เหมาเยซื่อตกใจกับท่าทางแสดงความรักอย่างกะทันหัน
หลังจากที่เธอลงไป เธอโบกมือให้กับเขาอีกครั้ง และมุ่งหน้าไปที่มหาวิทยาลัย
เหมาเยซื่อยังคงนิ่งงันอยู่อย่างนั้น หลังจากที่เขาถูกเธอจุ๊บ
ลึงหลี่รอสักพักก่อนจะถามว่า “นายน้อยจะกลับไปที่บริษัทเลยหรือเปล่าครับ”
เหมาเยซื่อพูดเสียงดังด้วยความตกใจ เขามองไปในทิศทางที่เฉียวเมียนเมียนเดินจากไป แล้วถามว่า
“ลุงหลี่ ขอถามหน่อยสิ ตอบมาตามจริงนะ”
“ถามมาได้เลยขอรับ นายน้อย”
เหมาเยซื่อกัดริมฝีปากเล็กน้อย และถามหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ
“ตอนแรกที่เจอเธอ ลุงคิดว่านายหญิงเขาอายุเท่าไหร่?”
ลุงหลี่งงงวยกับคำถามที่ไม่คาดคิด แต่ตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า
“นายหญิงดูเด็กกว่าอายุจริง ๆ ขอรับ ผมคิดว่าเธอเป็นเด็ก ม.ปลายเสียอีก”